I STOLE MY SISTER'S HUSBAND AND HIS HEART

Sa pagsikat ng araw, pumasok ang liwanag sa malalaking bintana ng lumang bahay, nagbigay ng kulay sa loob at senyales na may importanteng araw na naghihintay. Pero sa isang tahimik na parte, may isang babae na hindi mapakali, kinakabahan sa mga mangyayari. Ito si Adira Mendez, isang babaeng may pusong masunurin, pero ngayon, kailangan niyang tanggapin ang isang buhay na hindi niya pinili.

“Adira, anak, nasaan ka na? Malapit nang dumating si Ginoong Velarde,” tawag ng kanyang ina mula sa baba, kaya bumalik siya sa realidad.

Huminga nang malalim si Adira, para pakalmahin ang sarili. Ginoong Velarde. Ang lalaking hindi niya pinangarap na makasama. Isang lalaking galing sa mundo ng yaman at kapangyarihan, isang mundo na malayo sa simpleng buhay niya. Siya, sa kabilang banda, ay isang ordinaryong babae lang, na nagtatrabaho para makatulong sa pamilya niya. Pero ang mga buhay nila ay biglaang pinagtagpo ng isang pangyayaring hindi inaasahan--ang paglayas ng kanyang kapatid na si Ara, ilang oras bago ang kanyang kasal.

Kung hindi matutuloy ang kasal, hindi lang kahihiyan ang haharapin ng pamilya nila, kundi pati na rin ang posibleng peligro. May malaking utang na loob ang mga magulang niya sa pamilya Velarde, isang utang na hindi kayang bayaran ng kahit anong pera. Ang pagpapakasal ni Ara kay Soren Velarde, ang anak ng makapangyarihang Don Rafael, ang tanging paraan para mabayaran ang utang na iyon.

Pero imbes na harapin ang responsibilidad niya, pinili ni Ara na tumakas, nag-iwan ng sulat na humihingi ng tawad pero hindi nagbigay ng kahit anong dahilan. Iniwan niya ang pamilya niya sa alanganin, at si Adira, bilang panganay at responsableng anak, ay napilitang magsakripisyo at gawin ang hindi niya inaasahan.

Kahit labag sa kalooban niya at puno ng kaba, sinuot ni Adira ang puting damit na dapat sana’y suot ng kapatid niya. Tinignan niya ang sarili niya sa salamin, at halos hindi niya makilala ang sarili. Ang damit ay napakaganda, gawa sa pinakamahal na tela at may mga perlas, pero hindi ito bagay sa pagkatao niya. Ito ay para kay Ara, ang kapatid niyang may malayang buhay at mahilig sa mga luho at magagarang bagay. Si Adira, sa kabilang banda, ay mas komportable sa simpleng damit niya at mas gusto pang tumulong sa gawaing bahay kaysa mag-ayos ng sarili niya.

Hindi niya alam kung paano niya gagampanan ang papel ng kapatid niya, lalo na sa harap ng isang lalaking katulad ni Mr. Velarde.

Pero wala na siyang oras para mag-alala at magduda. Kailangan niyang magpakatatag para sa pamilya niya, para sa mga magulang niyang nagpakahirap para palakihin sila, at para sa mga kapatid niyang umaasa sa kanya. Kailangan niyang harapin si Mr Velarde, at gampanan ang papel na hindi niya ginusto, kahit na ang kapalit nito ay ang sarili niyang kaligayahan.

Sa pagbaba niya sa hagdan, sinalubong siya ng kanyang ama. Sa mga mata nito, nakita niya ang kalungkutan, pag-aalala, at panghihinayang. Alam niyang nasasaktan din ang ama niya sa sitwasyon, pero wala silang ibang choice. Hinawakan ng ama niya ang kamay niya nang mahigpit, na para bang nagpapaalam at nagbibigay ng lakas ng loob.

"Anak, magpakatatag ka," bulong nito, puno ng emosyon ang boses niya. "Para sa ating pamilya. Ginagawa namin ito para sa inyong kinabukasan."

Tumango si Adira, pinipigilan ang mga luha na pumatak sa pisngi niya. Alam niyang hindi madali ang haharapin niya, na maraming pagsubok ang naghihintay sa kanya. Pero handa siyang magsakripisyo, handa siyang magtiis, handa siyang gawin ang lahat para sa mga mahal niya sa buhay.

Sa paglalakad niya patungo sa altar, sa gitna ng mga bisita na nakatingin sa kanya, nakita niya si Mr. Velarde. Nakatayo ito roon, matapang at walang kahit anong emosyon sa mukha niya. Ang pananamit niya ay nagpapakita ng yaman at estado niya sa buhay, pero ang mga mata niya ay nagpapakita ng isang malamig at walang pag-asang kalooban. Sa mga mata niya, walang bakas ng pagmamahal, walang kahit anong tingin o kahit na bahagyang interes. Isang malamig na titig na tumagos sa puso niya, nagdulot ng kaba at pag-aalala.

"Ito na ba ang magiging buhay ko? Isang buhay na walang pag-ibig, isang buhay na puno ng pagtitiis at paghihirap? Kaya ko bang harapin ang ganitong kapalaran?" tanong niya sa sarili, puno ng pagdududa.

Pero sa kabila ng lahat ng takot at pag-aalala niya, nanatili siyang matatag at nagpakatatag. Itinaas niya ang ulo niya, pinahid ang mga luhang nagbabadyang pumatak, at hinarap ang kapalaran niya nang may tapang.

Sa pagtayo niya sa harap ni Mr. Velarde, naramdaman niya ang lamig nito na bumabalot sa kanya, na para bang kinukuha nito ang kaluluwa niya. Pero hindi siya natakot. Sa kaibuturan ng puso niya, alam niyang mayroon siyang lakas na kayang harapin ang kahit anong pagsubok na dumating sa buhay niya.

At sa sandaling iyon, nang magtama ang mga mata nila, isang pangako ang nabuo sa puso niya. Hindi siya magpapadala sa kapalaran niya. Hindi siya magiging sunud-sunuran lang. Gagawin niya ang lahat para maging karapat-dapat sa papel niya, at kung kinakailangan, babaguhin pa niya ang kapalaran niya at ipaglalaban ang kaligayahan niya.

“Ako, si Adira Mendez, ay tinatanggap kita, Ginoong Soren Velarde, bilang aking asawa,” nanginginig ang boses niya pero puno ng determinasyon.

Sa pagbigkas niya ng mga salitang iyon, naramdaman niya ang bigat ng responsibilidad sa mga balikat niya. Pero kasabay nito, naramdaman din niya ang isang bagong lakas na pumapasok sa puso niya, isang lakas na magtutulak sa kanya para harapin ang lahat ng pagsubok na darating sa buhay niya.

At sa pagtatapos ng seremonya, habang sila ay naglalakad palabas ng simbahan bilang mag-asawa, alam ni Adira na ang buhay niya ay hindi na magiging katulad ng dati. Pero sa kabila ng lahat ng takot at pag-aalinlangan niya, handa siyang harapin ang hinaharap, handa siyang magsakripisyo at magtiis para sa pamilya niya. At sa kaibuturan ng puso niya, umaasa siyang isang araw, makakamtan din niya ang tunay na kaligayahan at pag-ibig na pinapangarap niya.

Sa pagpasok niya sa sasakyan kasama si Mr. Velarde, alam niyang nagsisimula pa lang ang paglalakbay niya. At handa siyang harapin ang anumang mangyari, kasama man o wala ang pag-ibig ng asawa niya.

Nang makasakay sila sa loob ng sasakyan, tanging katahimikan ang bumalot sa kanila. Hindi siya nito kinakausap at nakatingin lang ito sa labas ng bintana.

Binalot ng kaba ang dibdib ni Adira. Paano niya kaya makakayanan ang sitwasyon na ito? Alam niya sa sarili niya na hindi siya si Ara at hindi niya kayang pantayan ang galing ng kapatid niya.

"Hindi kita gusto. Pinakasalan lang kita dahil kailangan para sa pamilya ko," biglang sambit ni Mr. Velarde na ikinagulat ni Adira.

"Alam ko po," sagot niya kahit na nasaktan siya sa mga narinig.

"Kung ano man ang binabalak mo, itigil mo na. Hindi kita papayagang maging masaya sa piling ko," dagdag pa nito.

Hindi na umimik si Adira. Hindi niya alam kung anong gagawin niya o kung paano niya pakikitunguhan ang asawa niya.

"Tandaan mo, sa loob ng animnapung araw, magiging malaya ka na. Kaya 'wag kang umasa na magiging tunay na mag-asawa tayo,"

Matapos ang mga sinabi nito ay hindi na muling nagsalita pa ang lalaki hanggang sa makarating sila sa mansyon nito.