Alexander's Unforgettable Lover

ในงานกาล่าอันทรงเกียรติที่สุดของตระกูล สามีของฉัน นายท่าน อเล็กซานเดอร์ ปรากฏตัวพร้อมกับเอเลน่า เลขาของเขา ที่ควงแขนเขามาด้วย

บนหน้าอกของเธอประดับด้วยเข็มกลัดทับทิมซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของตำแหน่งนายหญิงแห่งตระกูล

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไร อเล็กซานเดอร์ก็เหลือบมองฉันด้วยท่าทีเฉยเมยพลางเอ่ย “ไอวี่ อย่าทำตัวงี่เง่าน่า”

เขาซับมุมปากด้วยผ้าเช็ดปากอย่างละเมียดละไม น้ำเสียงของเขาบ่งบอกว่าสิ่งที่พูดออกมานั้นสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว

“เอเลน่ายอมรับกระสุนแทนฉัน เธอถูกใจเข็มกลัดนั่น ฉันก็เลยให้เธอยืมสักพักหนึ่ง ถึงอย่างไร คุณก็เป็นนายหญิงเพียงคนเดียว วางตัวให้สมเกียรติหน่อยสิ”

เอเลน่าแตะเข็มกลัดพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาของเธอกำลังท้าทายฉัน “นั่นสิคะไอวี่ นายท่านบอกว่าสีแดงเข้ากับฉันมากกว่า ก็แค่เข็มกลัดอันเดียว คุณคงไม่ถือสาหรอกใช่ไหมคะ?”

อเล็กซานเดอร์มองเธอด้วยสายตาที่เอ็นดู ก่อนจะหันมาทางฉันราวกับให้คำมั่น

“ถ้าคุณไม่พอใจ อาทิตย์หน้าผมจะประมูลเพชรเม็ดที่ใหญ่กว่านี้มาให้ แค่ทำตัวดี ๆ อย่าทำตัววุ่นวายต่อหน้าคนในตระกูลก็พอ”

ฉันมองดูความรักจอมปลอมของเขา และไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากความเย็นชา

ฉันแต่งงานกับอเล็กซานเดอร์มาได้สามปีแล้ว ใครต่อใครต่างก็หวาดเกรงในความโหดเหี้ยมของเขา แต่สำหรับฉัน เขากลับอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อมาโดยตลอด

แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป นับตั้งแต่เอเลน่ารับกระสุนแทนเขาในเหตุการณ์ยิงปะทะเมื่อหกเดือนก่อน

มันเริ่มขึ้นจากความเอาใจใส่ที่เกิดจากความรู้สึกผิด แต่ค่อย ๆ ถลำลึกจนกลายเป็นการตามใจไม่รู้จบ

แม้แต่ในวันครบรอบแต่งงานของเรา ระหว่างดินเนอร์ใต้แสงเทียน แค่เพียงเอเลน่าโทรมาโอดครวญว่าปวดแผล อเล็กซานเดอร์ก็ทิ้งเค้กที่ตัดไปได้เพียงครึ่งเดียวอย่างไม่ลังเล เขาทิ้งให้ฉันนั่งอยู่ลำพังกับอาหารที่เย็นชืดจวบจนกระทั่งฟ้าสาง

เมื่อเดือนที่แล้ว ในขณะที่ฉันมีไข้สูงถึง 102 องศาและนอนหนาวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่ม ฉันขอให้เขาหยิบน้ำให้สักแก้ว ทว่าในตอนนั้นเอง เอเลน่าโทรมาอ้างว่าเธอกลัวเสียงฟ้าร้อง

อเล็กซานเดอร์สวมเสื้อโค้ตโดยไม่พูดสักคำ ทิ้งท้ายไว้เพียง “กินยาซะ” ก่อนจะรีบออกไปเผชิญกับพายุ

เขาพูดเสมอว่าเธอเจ็บตัวเพราะช่วยเขาไว้ ดังนั้นฉันจึงต้องคอยยอมตามเธอ

ฉันวางมีดกับส้อมในมือลง “ในเมื่อเธอชอบมันนัก ก็เอาไปเลยสิ”

ฉันถอดแหวนแต่งงานออกจากนิ้วนาง ก่อนจะไถลมันไปตามโต๊ะตัวยาวพร้อมกับหนังสือสัญญาหย่าที่เตรียมไว้นานแล้ว จนกระทั่งมันหยุดลงตรงหน้าอเล็กซานเดอร์

“รวมทั้งที่นั่งข้าง ๆ คุณด้วย ฉันก็ยกให้เหมือนกัน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของอเล็กซานเดอร์กลับชะงัก นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มหม่นแสงลงทันทีพร้อมแผ่รังสีอำมหิต “ไอวี่ นี่มันไม่ตลกเลยนะ เธอกำลังข่มขู่ฉันต่อหน้าพวกคาปีอย่างนั้นเหรอ?”

ฉันมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย “ฉันไม่ได้ล้อเล่น เซ็นซะ อเล็กซานเดอร์”

เขาจ้องมาที่ฉันอย่างไม่วางตา พยายามจับพิรุธว่าฉันเพียงแค่กำลังเรียกร้องความสนใจ

หลังจากความเงียบอันยาวนาน เขาก็แค่นหัวเราะออกมา ก่อนจะหยิบปากกาหมึกซึมแล้วเซ็นชื่อลงบนหนังสือสัญญา

“ก็ได้ ถ้าอยากเล่นบทเมียหนีออกจากบ้าน ก็เชิญตามสบายเลย"

เขากระแทกเอกสารลงบนโต๊ะ สายตาเต็มไปด้วยความดูแคลน “เธอก็เป็นแค่เด็กกำพร้า ถ้าไม่มีการคุ้มครองจากตระกูลของเรา เธอไม่มีทางรอดในซิซิลีได้เกินสามวันหรอก ฉันจะให้เวลาเธอหนึ่งอาทิตย์ไปนั่งเสียใจกับการกระทำที่สิ้นคิดนี้ แล้วอย่าได้ซมซานกลับมาร้องไห้อ้อนวอนฉันล่ะ”

สำหรับเขาแล้ว ฉันเป็นเพียงแค่ของประดับกายชิ้นหนึ่งที่ไม่มีทางอยู่รอดได้เลยหากไม่มีเขา

ฉันหยิบเอกสารขึ้นมาแล้วผุดลุกขึ้นจากไปโดยไม่เอ่ยคำใดสักคำ

อเล็กซานเดอร์ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองฉันด้วยซ้ำ เขายังคงคุยเล่นและหัวเราะกับเอเลน่า ปักใจเชื่อว่าฉันแค่อาละวาดเรียกร้องความสนใจแบบเด็ก ๆ

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ ฉันหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมเข้ารหัสเครื่องหนึ่งที่ไม่ได้ใช้มาสามปีขึ้นมา

อเล็กซานเดอร์ไม่รู้เลยว่าฉันไม่ใช่เด็กกำพร้า ฉันเป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูลมาเฟียที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรปต่างหาก

แต่ตระกูลของฉันกับตระกูลของอเล็กซานเดอร์เป็นคู่อริกันมาโดยตลอด เพื่อที่จะได้แต่งงานกับเขา ฉันยอมเปลี่ยนชื่อของตัวเองและถึงขั้นตัดขาดความสัมพันธ์กับพ่อและพี่ชายของฉัน

ปลายสายเชื่อมต่อแล้ว ฉันสูดหายใจเข้าลึกและกระซิบ “พ่อคะ หนูเสียใจกับสิ่งทำที่ลงไป อีกสองสัปดาห์ส่งคนมารับหนูด้วยนะคะ”