4.everyone

"Ayyy! Grabe ka talaga, Rheana! Hindi mo man lang ako nagawang yayain sa mismong kasal mo! Ang daya mo!" tampo ni Sabrina, pinapadyak pa ang paa na parang bata, pero kita sa mata ang tuwa at gulat.

"Ikaw talaga," napailing si Rheana, pilit tinatago ang kilig at kaba. "Huwag ka nang magtampo. Libre kita. Kahit ano. Just name it." Hinawakan niya ang kamay ni Sabrina, parang sinasabing huwag mo akong talikuran.

Napatingin si Sabrina sa kamay nitong may suot na bagong sing-sing — kumikislap sa ilalim ng ilaw ng maliit na bumbilya ng kwarto.

"Ang ganda," tipid ngunit malalim ang sabi niya. "So… totoong kasal talaga 'to? Hindi prank? Hindi biro?"

Bahagyang nagliwanag ang pisngi ni Rheana. "Totoo, Sab. Kasal na ako."

"Teka, ikinasal ka… tapos nandito ka pa rin sa lumang boarding house? Parang pelikula lang. Asawa na pero tiga-lumang drawer pa ang damit," tukso ni Sabrina.

"Huy! Hindi niya ako binalik!" mabilis na depensa ni Rheana, nakataas ang kilay pero namumula ang dulo ng tenga. "Babalik siya bukas. Susunduin niya ako. Doon na kami titira sa bagong bahay niya."

Tuluyang naglaho ang biro sa ngiti ni Sabrina nang marinig iyon. May munting lungkot na umagos sa kanyang mata — hindi luha, pero mabigat.

Napansin iyon ni Rheana. Dahan-dahan niya itong inakbayan, pisngi sa pisngi, parang dalawang sundalong sabay lumaban sa hirap ng Maynila.

"Uy… Sab… hindi kita iiwan. Kahit saan ako mapunta, may extra toothbrush ka doon," nakangiting malungkot si Rheana.

"Alam ko naman," sagot ni Sabrina, marahang tumawa ngunit may punit sa boses. "Ang tagal nating magkasama. Mula sa pagtakbo natin sa palengke noon, hanggang sa paghahati ng ulam na may isang itlog lang…"

"Oo," sagot ni Rheana, bumigat ang puso. "Ikaw ang kasama ko sa hirap."

Saglit na katahimikan.

"Sino ang magbabayad ng kuryente?" biglang singit ni Sabrina na mukhang iiyak pero natawa na rin.

"Ikaw talaga!" tawa ni Rheana sabay palo sa braso niya. "Akala ko pa naman emotional moment na!"

"Hindi ko lang kayang mag-isa… pero kaya ko," sagot ni Sabrina, ngayon ay totoo nang malungkot ang ngiti. "Mamimiss kita, Rhea."

Niyakap sila ng gabi — mabagal, masikip, puno ng bigat at pagmamahal.

Cindy – Bahay na Under Construction

Masaya sanang umuwi si Cindy, hawak ang sobre ng pera mula kay Mrs. Gonsalo — pera ng pangarap.

"Makikita na natin ‘to, Marco," sambit niya habang nakatayo sa harap ng bahay na kalahati simento, kalahati pangako. "Tingnan mo ‘to… inaayos ko pa rin."

Pero habang sinusulyapan niya ang sira-sirang pader, muling bumalik sa kanya ang tinig na ayaw niyang marinig.

"Mahal kita, Cindy… pero hindi ako babalik hangga't hindi mo tinatayo ‘yang pangarap nating bahay."

Tinawanan niya iyon noon — at sinira.

Ngayon, siya lang ang nakatayo rito.

"Kung talagang mahal mo ako, dapat tinanggap mo lahat ng mga pagkakamali ko!" sigaw niya sa katahimikan. "Hindi ko kailangan ng pag-ibig mo! Si Darvey na ang kasama ko ngayon! Siya ang pipili ko!"

Pero sa gitna ng sinabi niya—

May kirot.

At ang kirot na iyon… ay hindi pera ang makakaayos.

Darvey – Sa Bagong Bahay

"Hindi ko akalaing magpapakasal ako nang ganito kabilis," bulong ni Darvey habang umiikot sa loob ng malaking bahay — malamig, maluwang, walang kahit anong bakas ng pamilya.

Pero ngumisi siya. Hindi ngiting masaya.

Ngiting nanalo.

"Pero okay lang. Mabait naman si Rheana. Madaling kausap. Sobrang dali."

Lumakad siya papunta sa malaking salamin, tinignan ang sarili.

"Isang 'I love you' lang, akin na lahat." Tumawa siya, mababa, unti-unting lumalalim.

"ASAWA ko na siya. Ako ang may hawak."

Huminto ngiti niya.

Tumalim ang mata.

"At kahit magdala pa ako ng ibang babae dito… hindi siya aangal."

Tumawa siya muli — pero hindi masaya.

Parang may demonyong humihimas sa likod niya.