5.SPG

"Dala mo na ba lahat ng gamit mo, Rheana?" tanong ni Sab habang inaayos ang bag na dadalhin niya sa trabaho. Mahina ang kilos ng kanyang mga kamay, parang bawat galaw ay may nakatali. Hindi pagod ang dahilan — kundi ang bigat na hindi mabibitbit ng kahit sinong maleta.

"Oo," sagot ni Rheana, pilit na hinahabol ang sarili sa paghinga. "Dinala ko na lahat. Nakakahiya naman kung pati labahan ko, iiwan ko pa sa'yo."

Pinilit niyang ngumiti, pero nanginginig ang labi niya — alam ni Sab, alam ni Rheana, at alam ng apat na sulok ng lumang kwarto na iyon.

"Ganun ba…?" Mahinang sambit ni Sab, at bagama’t nakayuko siya, rinig sa boses ang pagbasag. "Ibig bang sabihin nito… wala ka nang balak bumalik sa boarding house?"

Ilang segundo ang lumipas bago tumugon si Rheana. Tahimik niyang tinignan ang pamilyar na paligid — lumang kurtina, plastik na aparador, sahig na may gasgas, dingding na may naiwang tawa at iyak nila sa mga nakaraang taon. Para itong larawan ng lahat ng hirap at pagsisimula nilang magkaibigan.

Lumapit siya kay Sab at niyakap ito nang mahigpit — ganoon kahigpit na parang gusto niyang ipitin ang alaala, upang hindi makawala at mawala.

"Siyempre, dadalawin pa rin kita. Promise. Hindi ako mawawala. Kaya please… wag kang malulungkot."

Pero pareho nilang alam — may mga pangakong binibitawan hindi para tuparin, kundi para lang hindi bumagsak ang puso sa sandaling iyon.

Huminga si Sab nang malalim, at kahit pilit ang ngiti, basang-basa ang kanyang mata ng hindi pinangalanang lungkot. "Nga pala… naibigay mo na ba kay Boss yung resignation letter mo?"

"Oo," tipid na sagot ni Sab. "Nagulat si Sir Felix… bigla raw, walang pasabi. Para kang hangin na biglang nawala."

Napayuko si Rheana, marahang nilaro ang singsing na suot sa daliri. "Hayaan mo… pupuntahan ko siya minsan. Kakapalan ko ang mukha ko kahit mahirap magpaliwanag ng pusong… punung-puno ng dahilan."

Ngumiti siya — pero ang ngiting iyon ay parang damit na suot-suot kahit hindi kasya.

---

Alas-Onse ng Umaga

Tirik na tirik ang araw sa labas, pero ang kwarto’y malamig — hindi dahil sa hangin, kundi dahil sa katahimikan na hindi gumagalaw.

Nakahawak si Rheana sa strap ng bag niya, nakaupo sa gilid ng kama. Kanina pa siya handa. Kanina pa siya umaasa.

Hindi rin umalis si Sab.

"Hindi kita iiwan, hangga’t hindi siya dumarating," sabing mahina, pero buo.

Ngayon, pareho lang silang nakatingin sa pinto.

Tik-tak. Tik-tak. Tik-tak.

Tanging orasan lang ang naglalakad.

Nang hindi na matiis ang bigat, sumabog ang boses ni Sab:

"Uhmmp! Darating pa ba yang asawa mo?! Alam mo, Rheana, mukhang niloloko ka lang ng lalaking ‘yon. Hindi ko na kaya makita kang naghihintay ng ganyan!"

Pinilit ni Rheana ang tawa — pero tumagos ang panginginig.

"Hahaha… baka na-traffic lang. Alam mo na… Bulacan pa ‘yon."

Pero ang bawat minuto’y parang sinulid na unti-unting pumuputol sa dibdib niya.

Mahaba ang katahimikan.

Mas mahaba ang paghihintay.

Samantala — Si Darvey

Habang si Rheana ay nagpipigil ng luha…

Si Darvey ay tulog — hubo’t hubad — sa kama ng isang murang motel.

Katabi niya ang isang dalagitang amoy alak, pabango, at isang mundong hindi dapat niyang pinasok — o baka matagal na niyang tirahan.

Kanina lang, pauwi na siya.

Kanina lang, may asawa siyang naghihintay.

Kanina lang, may dahilan siyang umuwi.

Pero nadaanan niya ang isang bar.

At parang may kamay na humawak sa kanyang leeg — hindi para hilahin palabas, kundi para isubsob siya papasok.

Pagpasok niya, agad lumapit ang dalagita — maputing balat, mapupungay ang mata, sobrang mura ng ngiti pero mabigat ang presyo ng kaluluwa.

"Hi, Sir Pogi. Bago ka lang ba rito?"

May kagat-labing pang lambing.

"Nope," sagot ni Darvey, may apoy sa mata. "Ikaw yata ang bago rito."

"Hihi, oo nga. Kayo ang una ko… kung papalarin," bulong niya.

At doon nagsimula ang kasalanang hindi niya balak harapin.

Hindi na kailangan ang maraming salita.

Hindi ito pag-ibig.

Hindi ito init ng puso.

Isa lang itong pagtakas.

At sa pagkakatakas niya — may isa siyang iniwan na naghihintay.

---

Habang si Rheana…

Tahimik na bumagsak ang tatlong luha sa kanyang pisngi.

Isa — para sa paghihintay.

Dalawa — para sa pangarap na pinanghawakan.

Tatlo — para sa pusong siya lang ang nag-aalaga.

"Darvey… bakit wala ka pa?" bulong niyang halos wala nang boses.

"Ikaw lang ba ang mahal ko?

Ako lang ba ang tapat?

Ako lang ba ang umaasa?"

At doon niya naramdaman ang bigat —

hindi sa bag, hindi sa mga gamit…

Kundi sa puso na pilit na naniniwalang tama ang mali.