3.Darvey: PoV

DARVEY: POV

“Cheers! Woohooo! Congratulations, Pards! Wala ka nang poproblemahin ngayon sa mga magulang mo, ‘di ba?” malakas na sigaw ni Drick habang tinutungga ang alak. Halos mabasag na ang boses niya sa tuwa.

“Yeah, that’s true, Pards,” sagot ko, ngiting-ngiti habang nakatingin sa kanila. Para bang ang liwanag ko, pero sa totoo lang, gulo lahat sa loob.

“How about that girl?” sabat ni Cindy, sabay lingon sa direksyon ni Rheana.

Napatingin din ako. Nasa kabilang mesa siya — mag-isa. Tahimik. Para bang hindi siya kabilang sa selebrasyong dapat ay para sa kanya rin. Ang mga mata niya, malayo ang tingin, parang may sarili siyang mundo. Pero nang tumingin siya sa akin, ngumiti siya. Mapait. Pilit.

Ngumiti rin ako pabalik, para lang hindi mahalata ng iba.

“Honey, napag-usapan na natin ‘to, ‘di ba? And you agreed,” malambing kong sabi kay Cindy. Pero sa ilalim ng lambing na ‘yon, alam kong ako mismo, hindi ko naiintindihan kung anong klaseng laro ang pinasok ko.

Tahimik pa rin si Rheana. Naroon lang siya. Para siyang bisita sa sarili niyang kasal.

Huminga ako nang malalim at tumayo. “Excuse lang muna, guys. Mukhang kawawa naman ‘yung bride ko,” biro ko na may halong totoo. Kasi oo—nakakaawa siya.

Nilapitan ko siya.

“Sweetie, are you okay?” tanong ko, kunwari’y nag-aalala.

“Okay lang ako,” sagot niya, pilit ang ngiti habang nakataas ang balikat na parang sinusubukan niyang maging matatag.

“Gusto mo bang makisali sa amin?”

“Ok—”

Hindi ko na siya hinayaang tapusin pa. Hindi p’wede. Hindi ko hahayaang magsama sa iisang mesa ang asawa ko at ang nobya ko. Pwede akong sumabog.

“Pero sweetie,” bahagya kong hinawakan ang balikat niya, marahan, “Ayoko talaga sa babaeng nakikihalubilo sa barkada ko. Lalo na kung asawa ko pa. Kaya kung okay lang sa’yo… ihahatid na muna kita sa boarding house mo. Bukas, susunduin kita. Sabay tayong pupunta sa bago nating bahay. Okay lang ba, sweetie?” bulong ko, sabay yakap sa kanya na parang ako ang pinaka-mabait na tao sa mundo.

“O-oo… o-okay lang sa akin,” sagot niya. Naroon ang pagdududa sa boses. Pero tumango siya. Sinunod niya pa rin ako.

Napangiti ako. ’Yan ang gusto ko. Babaeng tahimik. Hindi lumalaban. Hindi nagtatanong.

Pag-alis namin, nagtatawanan pa ang barkada. Parang wala lang.

Sa biyahe, hinawakan ko kamay niya. “I love you, sweetie. Kaya love na love kita noon pa. Napaka-understanding mo.”

Hindi niya alam — scripted lang lahat ‘yon.

“Medyo nailang lang ako, Darvey. Biglaan kasi ang lahat,” sagot niya habang nakatanaw sa labas ng bintana. Doon siya tumitingin para itago ang takot sa mga mata niya.

“It’s okay, sweetie. Darating din ang araw na magiging komportable tayo. Basta wag kang magbabago, ha?” sagot ko, sabay halik sa labi niya.

“Darvey! Baka mabangga tayo!” gulat niyang sigaw.

“Oops.” Tumawa ako. “Nandito na pala tayo.”

Pagkababa niya, ngumiti siya. Pero alam ko — may lungkot. May takot. Parang may hinahanap na hindi niya maintindihan.

Pagkaliko ko ng kanto, agad kong hinubad ang wedding ring. Pinalitan ng singsing na magkapareho ng kay Cindy.

Ibang karakter. Ibang papel.

Pagbalik ko sa bar, nandoon pa rin si Cindy. Halatang naiinip.

“Honey, I'm here! Tara na! Nasaan si Drick?” tanong ko habang kinikindatan siya.

“Umalis na siya! Ang tagal mo! Siguro nagti**** pa kayo ng babaeng ‘yon!” gigil niyang sabi.

Tumawa ako. “Whahaha! Honey, nagseselos ka? Ayun ang dahilan kung bakit ayaw kitang pakasalan — selosa ka.”

Sinabi ko iyon na parang biro. Pero totoo.

“Don’t worry, wala nangyari. Hinatid ko lang siya. Promise.”

“Eh saan naman tayo pupunta ngayon?” tanong niya.

“Saan pa? Sa pamilya ko.”

“What?!”

“Diba gusto mong makilala ng parents ko bilang asawa ko? This is it, honey.” Ngumiti ako. Napangiti rin siya. Kumapit sa akin. Buo ang tiwala.

Hindi niya alam — hindi lahat ng ipinagmamalaki ay totoo.

Pagdating sa ospital, nakangiti pa ang mga magulang ko. Parang walang sakit. Parang walang problema.

“Wow, Papa! You look so happy ha?!” biro ko.

“Iho! Siya ba ang pakakasalan mo?” tanong agad ni Mama, puno ng sigla. Kahit hindi ko pa nasasagot, niyakap na niya si Cindy.

Ganun sila — mababait. Minsan, masyadong mabait na kaya kong manipulahin.

“Wag na kayong mag-alala sa kasal namin... dahil married na kami,” proud kong sabi.

Tuwang-tuwa si Mama. Tuwang-tuwa si Papa.

Pero unti-unting naiinip si Cindy habang tumatagal ang kwentuhan. Ramdam ko. Kita ko sa mata niya. She’s excited for me — not for them.

“Cindy, hija… Sumama ka na sa bahay. Tutal kasal na pala kayo. Kaya kung ano ang kanya, sayo na rin,” sabi ni Mama.

Lumaki ang mata ni Cindy.

At sa isip ko lang —

Heto na ang gulo. Pero ako? Kalma lang. Sanay na ako dito.