ANG PAGKAMATAY NG ALPHA

Kabanata 1

Nagniningas ang pilak na bilog sa ilalim ng mga tuhod ni Marina.

Ang mga simbolong nakaukit sa sinaunang bato ay kumikinang sa malamig na liwanag ng buwan, bawat linya ay umiinom nang malalim mula sa dugong tumutulo mula sa mga hiwa sa kanyang mga braso. Nakatali ang kanyang mga pulso sa likod niya gamit ang lubid na may halong pilak, pinipilit ang kanyang gulugod na yumuko nang masakit. Ang bono, ang isa na dati niyang pinaniwalaang maaaring magligtas sa kanya, ay tumitibok tulad ng isang buhay na bagay sa loob ng kanyang dibdib, lumalaban sa hatak ng ritwal.

Nakatayo si Ragnar sa ibabaw niya, matangkad at walang galaw, ang kanyang malaking katawan ay naghahagis ng mahabang anino sa katawan niya. Suot ng Alpha ng Shadowpaw ang parehong malamig na ekspresyon na palagi niyang taglay tuwing nagsasagawa ng gawaing pangkawal. Ang kanyang maitim na buhok ay bumagsak sa kanyang noo, at ang kanyang mga matang kulay amber ay walang ipinapakita kundi kalkulasyon.

"Halos tapos na," bulong ng nakatatandang namumuno sa ritwal, habang gumuguhit ng isa pang linya ng dugo sa balikat ni Marina.

Napasinghap si Marina. Ang bono ay unti-unting nabubuwag hibla-hibla, bawat isa ay dumadaan sa kanyang kaluluwa parang matinik na alambre. Naramdaman niya si Ragnar sa kabilang dulo nito, ang kanyang presensya, ang kanyang kapangyarihan, ang malabong alingawngaw ng mga gabing kinuha nito ang kanyang katawan kahit na ang kanyang puso ay nakakandado pa rin.

Tatlong taon bago...

Nang siya ay unang angkinin nito, buo at mabigat ang buwan noon. Idiniin siya ni Ragnar sa dingding ng kanyang silid, ang isang malaking kamay ay hawak nang mahigpit ang kanyang buhok habang ang isa ay itinaas ang kanyang bestida hanggang sa baywang niya. Walang salitang pag-ibig. Walang lambing. Puro hilaw, mapangibabaw na gutom.

Kinuha siya nito nang malakas at malalim, umuungol nang mahina sa lalamunan nito habang ang kanyang mga binti ay bumalot sa balakang nito. Bawat kilos ay sinadya, mapag-angkin, hanggang siya ay sumigaw, kalahati sa sakit, kalahati sa desperadong kaligayahan. Dinaanan ng ngipin nito ang kanyang leeg pero hindi kailanman kinagat, hindi lubusan. Ginamit siya nito parang isang bagay na balak nitong pakinabangan, hindi isang kapareha na minamahal. Nang bumuhos ito sa loob niya, mainit at tumitibok, agad itong umatras, iniwan siyang nananakit at walang laman sa mga balahibo habang ito ay nagbibihis.

Hindi man lang nito nabanggit ang kanyang pangalan.

Kahit sa sukdulan ng kaligayahan, nang ang kanyang loob ay humigpit sa paligid nito at siya ay dumating na may sirang paghikbi, laging "anino" o "hybrid" o wala man lang. Puro basang tunog ng balat, ang kanyang mga daing, at ang kanyang mahina, kontroladong ungol.

Ngayon...

Nawasak ang alaala nang mapatid ang bono.

Sumabog ang matinding sakit sa dibdib ni Marina. Sumigaw siya, ang tunog ay hilaw at mula sa lalamunan, umaalingawngaw sa mga pader na bato ng silid ng ritwal. Para bang ang kanyang kaluluwa ay pinipiraso nang dalawa. Nanginig ang kanyang katawan, ang mga hita niya ay likas na naghigpitan habang ang mga multong alingawngaw ng dating kaligayahan ay malupit na naghalo sa sakit. Sa isang saglit na nakakabulag, naramdaman niya pa rin ito, malaki, mainit, nakalubog sa kanya bago lubusang naputol ang koneksyon.

Hindi kumurap si Ragnar. Umatras lamang ito, iginalaw ang balikat na parang inaalis ang isang hindi kanais-nais na bigat. Ang kumikinang na marka ng bono sa balikat nito ay kumupas naging isang mapurol na peklat. Tiningnan nito ang nanginginig, marumihan-ng-dugo niyang anyo sa loob ng ilang saglit, pagkatapos ay tumalikod.

Wala na ito bago pa lubusang naubos ang kanyang mga sigaw sa magaspang na hingal.

Nanatili si Marina sa kanyang mga tuhod, nanginginig nang husto, ang mga luha ay naghahalo sa dugo sa kanyang mga pisngi. Ang pilak na bilog ay parang yelong tumatama sa kanyang lagnat na balat. Sa pagitan ng kanyang mga hita, ang kanyang katawan ay patuloy pa ring nagtataksil sa kanya na may malagkit, di-ninanais na tibok, isang aftershock ng nasirang bono na nagpapangalit sa kanya sa sarili niya nang lalo.

Kumirit ang mabigat na pintong kahoy.

Pumasok si Elder Moonseer, ang kanyang mga pilak na balabal ay bumubulong habang lumalakad sa bato. Ang mga mata ng matandang babae ay kumikinang sa kasiyahan habang minamasdan ang sirang postura ni Marina.

"Mabuti," sabi ni Moonseer, ang boses ay malinaw at negosyante. "Malinis na naputol ang bono. Ngayon, may kabuluhan ka na."

Dahan-dahang itinaas ni Marina ang kanyang ulo. Malabo ang kanyang paningin, pero nakikita niya pa rin ang malamig na ngiti ng matanda. Tatlong taon. Tatlong taon ng pagpayag na gamitin ni Ragnar ang kanyang katawan tuwing kailangan nito ng pampaalis ng stress o isang estratehikong pagpapakita ng dominasyon. Tatlong taon ng pag-asa na balang araw ay titingnan siya nito nang may kahit anong bagay maliban sa walang-pakialam. Tatlong taon ng pagiging anino nito, sandata nito, maginhawang butas nito, hindi kailanman naging kapareha nito.

At itinapon siya nila sa sandaling siya ay naging mas mahalaga bilang isang maiaalis na espiya.

Bumagsak sa kanya ang katotohanan tulad ng isang balabal.

Winasak niya ang sarili para sa mga taong hindi kailanman nakakita sa kanya bilang higit pa sa isang kasangkapan.

Ipinikit ni Marina ang kanyang mga mata, natitikman ang dugo at asin sa kanyang mga labi. Malalim sa kanyang kaibuturan, sa ilalim ng sakit at ang naiiwang kirot sa pagitan ng kanyang mga hita, may tahimik at mapanganib na bagay na gumalaw.

Mahikang anino.

At sa unang pagkakataon, naramdaman niyang ito ay ganap na kanya.