ตอนที่3 รู้สึกผิด

“ลุกหนีผมไปอาบน้ำนี่เอง ทำไมไม่นอนต่ออีกล่ะครับ” ชายหนุ่มเปลือยเปล่าโชว์แผงกล้ามกำยำมีเพียงผ้าขนหนูสีขาวปิดช่วงล่างหมิ่นเหม่เดินเข้ามารวบอุ้มหญิงสาวที่สวมชุดคลุมสีเทาออกมาจากห้องน้ำและก้มไปหอมที่พวงแก้มนวลฟอดใหญ่

“วันนี้เอยต้องไปไหว้คุณแม่ที่วัดค่ะ”

“ผมไปด้วยนะครับ อยากไปหาคุณแม่คุณเหมือนกัน” มานูแอลอยากเป็นหนึ่งเดียวกับครอบครัวของคนที่เขารักให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ไม่เพียงแค่เคารพคนในครอบครัวของเจ้าเอยที่ยังมีกันอยู่ แม้แต่แม่ของเธอที่จากไปแล้วเขาก็อยากไปเคารพเช่นกัน เพราะต้องการจะทำให้หญิงสาวได้เห็นว่าเขาจริงใจกับเธอมากแค่ไหน

มานูแอล มอนทานาลี ชายหนุ่มลูกครึ่งไทยอิตาลีวัย32ปี ชายหนุ่มเป็นคนร่างสูงใหญ่ผิวขาวอมชมพู ดวงตาสีน้ำข้าว คิ้วคมเข้มจมูกโด่งเป็นสันปากหนาเป็นกระจับผมสีน้ำตาลหยิกยาวประบ่า เขาเป็นลูกชายคนที่สองของอเลสซานโดนักธุรกิจชื่อดังชาวอิตาลี หลังจากที่แม่ของเขาเสียเข้าก็เข้าบริหารงานโรงแรมและที่พักหลายแห่งในเอเชียแทนคนเป็นแม่ ส่วนพี่ชายและน้องชายช่วยพ่อบริหารธุรกิจสื่อและบริษัทยารักษาโรคที่อิตาลี

มานูแอลเป็นคนที่จริงจังกับทุกเรื่องในชีวิตไม่ว่าจะเป็นเรื่องการทำงานหรือเรื่องความรัก ในตอนนี้ชีวิตการทำงานของเขาถือว่าประสบความสำเร็จดีแล้วจึงคิดอยากจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์ และแล้วเขาก็มาถูกตาต้องใจนางแบบสาวอย่างเจ้าเอย เขาเจอเธอครั้งแรกเมื่อปีที่แล้วก็เลือกที่จะให้คนสนิทติดต่อไปยังโมเดลลิ่งของเธอทันที

และสุดท้ายเขาก็ได้คบหาและลงเอยด้วยการแต่งงานกับเธอภายในระยะเวลาหนึ่งปี หลังจากนี้เขาก็ตั้งใจว่าจะมีลูกกับเธอเพื่อสร้างครอบครัวให้สมบูรณ์ความฝันที่จะประสบผลสำเร็จในเรื่องการงานและเรื่องครอบครัวจะได้สำเร็จเสียที

มาถึงวัดใกล้บ้านได้เจ้าเอยก็รีบถือพวงมาลัยมาวางตรงหน้ารูปภาพของคนเป็นแม่ที่ติดอยู่ข้างกำแพงวัดโดยมีมานูแอลนั่งอยู่ใกล้ๆ ไม่ยอมห่าง เขาจับมือเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อยและนั่งเงียบๆ ขณะที่เจ้าเอยกำลังนั่งหลับตาระลึกถึงคนเป็นแม่

เจ้าเอยบอกกล่าวทุกอย่างในใจให้คนเป็นแม่ได้รับรู้ ตอนนี้เธอไม่อยากเป็นคนที่โกหกหลอกลวงแต่ก็จำเป็นที่จะต้องทำเพื่อรักษาชีวิตของคนเป็นพ่อและรักษาร้านอาหารที่พ่อและแม่ของเธอรัก เพราะทั้งสองช่วยกันสร้างร้านนี้มาด้วยความยากลำบาก หวังว่าแม่ของเธอจะให้อภัยในการกระทำครั้งนี้ และขอให้แม่ของเธอเอาใจช่วยให้เรื่องทุกข์ใจผ่านออกจากชีวิตไปโดยเร็ว

“คุณสวยเหมือนกับแม่ของคุณนี่เอง” เห็นเจ้าเอยลืมตาขึ้นมาได้ มานูแอลก็ไม่รีรอที่จะเอ่ยชมภรรยา จนคำว่าสวยเป็นคำติดปากของเขาไปแล้ว

“ชมเอยอีกแล้วนะคะ” เจ้าเอยแสยะยิ้มอ่อนให้กับคนเป็นสามี ก่อนจะรีบลุกขึ้นแต่ยังไม่ทันได้ลุกยืนได้เต็มที่เธอก็เซถลาล้มเข้าสู่อ้อมกอดของมานูแอลเสียก่อน

“เอย” เขารีบอุ้มภรรยาเดินปรี่ไปที่รถและพากลับบ้านทันที คิดเอาไว้แล้วว่าวันนี้เธอจะไม่มีเรี่ยวแรง เพราะเมื่อวานที่จัดงานแต่งหญิงสาวก็เหนื่อยมาทั้งวัน พอตกกลางคืนยเขาก็ไม่ปล่อยให้เธอได้พักอีก

มานูแอลพาเจ้าเอยกลับมาถึงบ้านได้เขาก็รีบอุ้มเธอกลับมานอนพักที่ห้องและนอนกกเธอเอาไว้ไม่ยอมให้ห่างอก

“เมื่อวานทั้งวันทั้งคืนคุณไม่ได้พักเลย วันนี้นอนพักทั้งวันไปเลยนะครับ พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปพักผ่อนที่สวยๆ”

“ที่ไหนคะ”

“เป็นความลับครับ ตอนนี้คุณต้องนอนก่อนนะครับ” พูดพร้อมยื่นใบหน้าไปพรมจูบหน้าผากมน

เจ้าเอยรีบหลับตาข่มน้ำตาไม่ให้ไหล ยิ่งมานูแอลดีกับเธอมากแค่ไหน เธอก็ยิ่งรู้สึกผิดกับเขามากเท่านั้น ทั้งตอนนี้ยังเครียดเป็นพิเศษ เพราะอีกไม่นานมาวินแฟนหนุ่มของเธอก็จะกลับมาที่ประเทศไทย ตอนนี้เธอยังไม่รู้เลยว่าจะเริ่มต้นคุยกับมาวินอย่างไรดีเพื่อที่จะจบความสัมพันธ์กันอย่างดีที่สุด

หลังจากงานแต่งงานของเจ้าเอยเสร็จสิ้นไปได้สามสี่วัน ปานวาดก็จัดการแปลงที่ดินและทรัพย์สินเครื่องเพชรที่ได้เป็นค่าสินสอดของเจ้าเอยมาเป็นเงินแล้วเอามานั่งแบ่งกันกับลูกชายและลูกสะใภ้

“อะนี่ของแกใช้ให้มันประหยัดหน่อยล่ะ” ปานวาดโยกเงินกองโตไว้ตรงหน้าวีรพงษ์ สองสามีภรรยาอย่างวีรพงษ์และไอรดามองกองเงินกองโตตาลุกวาว เพราะตั้งแต่เกิดมาในชีวิตไม่เคยได้เห็นเงินก้อนขนาดนี้ด้วยตาเปล่า

“ผัวยัยเอยรวยเป็นเศรษฐีทำไมต้องประหยัดด้วยล่ะแม่” ชายหนุ้มวัยเกือบ30ผู้ที่มีรอยสักเต็มไปทั้งตัวเงยมองหน้าคนเป็นแม่ด้วยสายตาฉงน เขาคิดว่าน้องนอกไส้อย่างเจ้าเอยได้สามีรวยแล้วเขาจะพลอยสบายไม่ขัดสนเรื่องเงินแล้วเสียอีก

“อ่อก็จริงนะ หมดแล้วก็ไปขอใหม่ได้” ปานวาดขมวดคิ้วฉุกคิด ก่อนจะเลื่อนเงินก้อนใหญ่อีกก้อนให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอ

“ของไอล่ะแม่” ไอรดาเริ่มท้วงปานวาดเมื่อเห็นว่าแม่สามีเอาแต่ให้เงินวีรพงษ์ไม่เห็นว่าจะยอมแบ่งให้เธอเสียที

“แกก็ใช้กับผัวแกสิ” ปานวาดเอ่ยลอยหน้าลอยตา ทั้งตอนนี้วีรพงษ์ยังรีบเก็บเงินส่วนของตัวเองใส่กระเป๋าเธอจึงเริ่มไม่สบอารมณ์ เพราะก่อนหน้านี้วางแผนกันอย่างดิบดีว่าให้ช่วยตะล่อมให้เจ้าเอยยอมคบหาและแต่งงานกับมานูแอลทั้งที่ยังมีคนรักอยู่ หลังจากได้ค่าสินสอดจะแบ่งเท่าๆกัน แต่ตอนนี้เห็นทีจะไม่เป็นอย่างที่ตกลงกันเอาไว้

“อ้าว! ไหนบอกจะแบ่งสามส่วนไงแม่”

“เออ... ก็ใช้กับผัวแกไปก่อนฉันได้เงินก้อนหน้าจะให้ก็แล้วกัน”

“เธอยังไม่ต้องเอาหรอกไอ ฉันจะเอาเงินนี้ไปต่อเงิน” วีรพงษ์เริ่มทำท่าหวงสมบัติกับเมียของตน เขาเก็บเงินในส่วนของตัวเองหมดแล้วก็รีบเดินออกไปจากบ้านทันที

“อะไร จะเข้าบ่อนอีกแล้วเหรอ” ไอรดารีบเดินไปรั้งสามีของเธอ ท่าทางรีบร้อนจะออกจากบ้านเช่นนี้เธอรู้ได้เลยว่าวีรพงษ์ต้องหอบเงินก้อนโตนี้ไปเข้าบ่อนการพนันแน่นอน

“เรื่องของฉันน่า” วีระพงษ์สลัดภรรยาตัวเองจนเธอลงไปกองกับพื้น ปานวาดเห็นว่าลูกชายและลูกสะใภ้กำลังจะมีปากเสียงกันเธอจึงรีบหอบเงินของตัวเองกลับเข้าห้อง ไม่คิดจะใส่ใจคนที่กำลังทะเลาะกันแม้แต่น้อย

“คอยดูนะ ถ้าฉันไม่ได้อะไรบ้างจะแฉให้หมดเลย” ไอรดามองค้อนตามหลังสามีก่อนจะหันหลับมามองตามหลังปานวาด เธอพูดกัดฟันและกำมือแน่น เธอเองก็เป็นคนไม่ยอมคนเช่นกันหากเธอไม่ได้ส่วนแบ่งตามที่ตกลงกันเอาไว้จริงๆ เธอจะทำทุกวิถีทางให้ครอบครัวนี้พังลงจนได้