FAZER LOGINนิยายเซตนี้มีทั้งหมด 2 เรื่อง คือ 1 Amore โซ่รักซ่อนสายใย (เรื่องของน้องชาย) เกริ่น “จำเอาไว้ ถ้าคุณมีลูกเมื่อไหร่ วันนั้นผมจะพรากลูกคุณไปให้ไกลแสนไกล คุณจะต้องเจ็บปวดทรมานเจียนตาย ให้สาสมกับที่เข้ามาหลอกลวงผม” เพราะคำประกาศิตนี้เธอถึงให้เขารู้เรื่องลูกไม่ได้ 2 Relazione เจ้าหัวใจสายใยรัก (เรื่องของพี่ชาย) เกริ่น “เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจค่ะ แต่ม่อนไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ อยู่แล้วค่ะ หัวใจของเค้าเป็นของม่อนมาตั้งแต่แรก แค่ตอนนี้กำลังล่องลอยไม่รู้จุดหมาย แต่ม่อนจะตามหัวใจของเค้ากลับมาอยู่ที่ม่อนเหมือนเดิมให้ได้ค่ะ”
Ver maisSuasana malam itu gelap dan sunyi, hanya suara angin yang berdesir di antara pepohonan di sekitar rumah tua yang sudah lama ditinggalkan. Rumah itu terletak di pinggiran desa, jauh dari keramaian. Ketika Rani dan teman-temannya—Budi, Mira, dan Andi—menginjakkan kaki di halaman rumah, mereka merasakan aura aneh yang mengelilingi bangunan tersebut.
"Kenapa kita harus ke sini, sih?" tanya Mira, sambil menggigit bibirnya. "Tempat ini bikin aku merinding." "Ah, kamu lebay! Ini kan hanya rumah kosong. Kita cuma mau eksplorasi sedikit," jawab Rani, berusaha terdengar optimis. "Lagipula, ini akan jadi cerita seru untuk diunggah ke media sosial." “Setuju!” Budi mengangguk. “Ayo, kita masuk.” Dengan sedikit rasa ragu, mereka semua memasuki rumah tua itu. Pintunya berderit pelan saat terbuka, mengeluarkan aroma lembap dan debu yang menempel di setiap sudut. Budi menyalakan senter yang dibawanya, dan cahaya kuning temaram menyinari interior yang suram. "Jangan bilang kalian percaya mitos tentang rumah ini," kata Andi, menirukan suara seram. "Katanya, pemilik rumah ini menghilang tanpa jejak, dan arwahnya masih berkeliaran di sini." "Yah, itu kan cuma cerita orang tua," sahut Rani. "Ayo, kita cari tempat menarik di dalam." Mereka berjalan lebih dalam ke rumah, mengeksplorasi ruangan demi ruangan. Di salah satu ruangan, mereka menemukan sebuah meja bundar dengan beberapa kursi kayu yang terlihat tua. Di tengah meja, terdapat sebuah kotak kayu kecil yang sudah rusak. “Coba buka!” pinta Budi, matanya berbinar penasaran. Rani mengangkat kotak itu dan membuka tutupnya. Di dalamnya terdapat beberapa benda aneh: kalung, kertas kuno, dan sebuah boneka kecil yang terlihat menyeramkan. “Wow, lihat ini!” Rani mengangkat boneka itu. “Sangat creepy!” Mira mengernyitkan dahi. “Jangan sentuh benda-benda itu, Rani. Aku merasa tidak enak.” "Ah, ini semua hanya barang-barang lama," Rani mengabaikan peringatan Mira. Tiba-tiba, dia mendengar suara keras dari arah belakang mereka. "Eh, kalian dengar itu?" tanya Andi, terlihat ketakutan. "Ya, suara apa itu?" tanya Budi, menatap ke arah suara tersebut. Seketika, suasana menjadi tegang. Mereka bertiga memandang satu sama lain dengan ekspresi cemas. Rani berusaha tenang. "Mungkin hanya angin." “Tapi suara itu terdengar seperti suara orang!” Mira bersikeras, suaranya bergetar. Tiba-tiba, suara langkah kaki terdengar jelas di lantai atas. Semua orang terdiam, saling berpandangan dengan ketakutan. “Siapa di sana?” Rani berteriak, suaranya menggema di dalam rumah. Tak ada jawaban. Hanya keheningan yang mencekam. “Seharusnya kita pergi saja,” saran Budi, wajahnya pucat. “Belum! Kita harus cek!” Rani bersikeras, terjebak antara rasa penasaran dan ketakutan. Mereka perlahan menaiki tangga yang berderit. Setiap langkah terasa berat. Ketika sampai di atas, mereka melihat sebuah pintu yang sedikit terbuka. Dari balik pintu itu, cahaya samar terlihat. “Mungkin ada orang di dalam!” kata Andi, berusaha meyakinkan diri. “Siapa yang mau buka?” tanya Mira, suaranya hampir tidak terdengar. Rani mengambil napas dalam-dalam, kemudian maju dan mendorong pintu itu. Pintu terbuka dengan pelan, dan mereka semua terperangah. Ruangan itu kosong, kecuali untuk sebuah cermin besar yang terpajang di dinding. “Kenapa ada cermin di sini?” tanya Budi. Rani melangkah maju mendekati cermin. Dia melihat bayangannya sendiri, tetapi kemudian, saat menatap lebih dalam, dia merasa seperti melihat sosok lain di belakangnya. “Eh… ada seseorang di belakangku?” Ketika Rani berbalik, tidak ada siapa-siapa. “Tidak ada,” jawabnya, tetapi hatinya berdebar kencang. “Anda pasti hanya membayangkan, Rani,” Budi mencoba menenangkan. "Yah, mari kita keluar dari sini," Mira bersikeras, ketakutan mulai menyelimuti mereka. Tiba-tiba, cermin itu bergetar dan suara keras terdengar dari arah belakang. Kaca cermin mulai pecah, memancarkan serpihan-serpihan kecil ke lantai. Semua orang berteriak dan berlarian ke pintu, tetapi saat mereka berbalik, mereka melihat bayangan gelap melintas cepat di antara mereka. “Apa itu?!” teriak Andi, ketakutan. Sebelum mereka bisa berlari, sosok itu muncul, wajahnya samar dan tidak jelas, tetapi mata merahnya menatap tajam ke arah mereka. “Kenapa kalian datang ke sini?” suara beratnya menggema, membuat seluruh tubuh mereka bergetar. "Pergi! Kami hanya ingin melihat!" Rani berusaha berteriak, tetapi suara itu seolah menembus jiwanya, membuatnya tidak bisa bergerak. “Bukan tempat kalian!” sosok itu melangkah maju, dan saat itu, rasa dingin melingkupi mereka. Dengan sekuat tenaga, Rani berbalik dan berlari, diikuti oleh Budi, Mira, dan Andi. Mereka menuruni tangga secepat mungkin, tetapi saat mereka mencapai pintu keluar, pintu itu menutup dengan sendirinya, terhalang oleh kekuatan yang tidak terlihat. “Tidak! Tolong buka!” Mira menangis, memukul pintu dengan panik. Rani mencoba mendorong pintu, tetapi seolah terikat oleh kekuatan gaib. “Kita terjebak!” dia berteriak. Sosok itu muncul di belakang mereka, suaranya membisik, “Tidak ada jalan keluar.” Malam itu, di dalam rumah tua yang sudah lama terlupakan, mereka terperangkap dalam teror yang lebih dari sekadar cerita. Mimpi buruk baru saja dimulai, dan rahasia rumah itu akan mengungkapkan kengerian yang tak terduga. Rani menoleh ke arah teman-temannya yang terlihat putus asa. “Kita harus bertahan,” ujarnya, suara bergetar tetapi penuh tekad. “Kita harus mencari jalan keluar!”“เป็นยังไงบ้างคะ” ม่อนไหมเดินอุ้มลูกสาวของเธอเข้ามาในห้องนอนของลอเลนโซหลังจากที่หมอฟิลิปได้เข้ามาตรวจอาการสามีของเธอจนกลับไปแล้วลอเลนโซมองจ้องหญิงสาวกับลูกน้อยไม่วางตา จนม่อนไหมเริ่มประหม่าเพราะไม่รู้ว่าลอเลนโซกำลังคิดอะไรอยู่“มองหน้าม่อนแบบนี้มีอะไรหรือเปล่า”“ป้อ...ป้อ...” เด็กหญิงถูกวางลงที่เตียงได้ก็รีบคลานเข้าไปนอนซบอกคนเป็นพ่อทันที“ยังมีอาการปวดหัวอยู่หรือเปล่าคะ”ลอเลนโซกอดลูกน้อยไว้ในอ้อมอกและส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะมองไปที่เท้าอวบอูมของเจ้าตัวกลมที่สวมถุงเท้าสีขาวเอาไว้“ถ้าสวมถุงเท้าไหมพรมสีฟ้าคงจะน่ารักน่าดูนะ”“คุณลอส” ม่อนไหมนั่งอ้าปากค้างไม่กี่วินาทีน้ำตาของเธอก็ไหลอาบแก้ม“ผมจำทุกอย่างได้แล้วครับ” ลอเลนโซลุกขึ้นมารวบกอดทั้งลูกและภรรยาแน่น ก่อนจะปล่อยน้ำตาแห่งความตื้นตันดีใจออกมาอาบที่แก้ม และแล้วเขาก็จำทุกอย่างได้เสียที“จำได้แล้ว เย่...” ต้นสายตะโกนเสียงหลงเมื่อรับรู้ข่าวจากม่านแก้วว่าตอนนี้ลอเลนโซจำเรื่องราวทุกอย่างได้แล้ว“ดีใจที่สุดเลย” นิลน้ำกระโดดกอดคอกับต้นสายแน่น ที่รับรู้ว่าม่อนไหมนั้นพ้นจากความทุกข์ใจเสียทีหลังจากที่ทรมานใจมาพักใหญ่“หลังจากนี้ก็น่าจะมีแต่ความสุ
“ก็ถ้าคนรักของฉันเจ็บป่วยฉันก็อยากจะดูแลใกล้ชิดเหมือนกันค่ะ ยิ่งอยู่ห่างก็ยิ่งห่วงกว่าเดิมค่ะ คุณลองคิดสิคะว่าพ่อคุณนอนเจ็บอยู่โรงพยาบาลแล้วไม่ให้คุณเข้าเยี่ยมคุณจะทุกข์ใจแค่ไหน”ลอเลนโซนั่งเงียบ ด้วยคิดตามพยาบาลสาวแล้วมันก็เป็นความจริงอย่างที่เธอพูด“ไม่มีอะไรจะเถียงล่ะสิ”“ยุ่ง ผมอิ่มแล้วพาผมเข้าห้องไปพักด้วย”“กินยาก่อนค่ะ”“เอามา” ครั้งนี้ลอเลนโซยอมกินยาง่ายๆ เพราะรู้ว่าหากยื้อเวลาก็จะต้องมานั่งต่อปากต่อคำกับพยาบาลสาวจอมปากจัดคนนี้ต่อ“ทำตัวไม่ดื้อก็เป็นนี่คะ” ม่อนไหมยืนถ้วยยาเล็กใส่มือของลอเลนโซ เธอยืนยิ้มแก้มปริเพราะวันนี้ไม่ต้องเหนื่อยสู้รบกับชายหนุ่มในเรื่องบังคับกันกินยา“เค้ามีวี่แววว่าจะจำอะไรได้หรือยังม่อน”ม่อนไหมส่ายหัวเป็นคำตอบให้กับม่านแก้ว ม่อนไหมดูแลลอเลนโซมาร่วมสองอาทิตย์จนตอนนี้ชายหนุ่มต้องเข้ารับการผ่าตัดเพื่อรักษาดวงตา เธอเริ่มหมดกำลังใจในการรื้อฟื้นความจำของสามีเธอพอสมควร เพราะอุตส่าห์ตะล่อมให้ลอเลนโซยอมเจอพ่อและน้องๆ ได้แล้ว แต่ยังไม่สามารถพูดให้เขาอยากเจอลูกกับภรรยาได้เลยทุกๆ เช้าเธอจะสรรหาเมนูที่เขาเคยชอบในฝีมือของเธอให้เขาได้รับประทานเป็นประจำ แต่ทำอย่างไรเ
“แต่ไม่ใช่ฉันค่ะ ยังไงคุณก็ต้องกินค่ะ ไม่ห่วงตัวเองก็สนใจความรู้สึกของคนที่เค้าคอยเป็นห่วง คนที่เค้ารอคอยว่าคุณจะหายอย่างใจจดใจจ่อหน่อยเถอะค่ะ”“ผมแค่ไม่อยากกินยา ทำไมคุณต้องโยงไปถึงคนอื่นด้วย” ลอเลนโซรู้สึกว่าจะไม่ค่อยถูกชะตากับพยาบาลคนใหม่เสียแล้ว“ถ้าคุณไม่ยอมกินยา ฉันจะเข็นคุณออกไปนั่วนอกบ้านให้ปวดกระดูกจนเป็นไข้เลยเอาไหมคะ” เธอก้มกระซิบข้างหูของคนเป็นสามีเบาๆ เพราะกลัวว่ากล้องวงรปิดจะได้ยินว่าพยาบาลคนใหม่อย่างเธอพูดอะไรกับคนไข้“คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับผม รู้หรือเปล่าว่าผมสามารถทำให้คุณตกงานได้ตลอดชีวิต” ลอเลนโซเริ่มน้ำเสียงขุ่น ไม่รู้ว่าหญิงสาวเป็นพยาบาลจริงๆ หรือเปล่าถึงได้พูดจากับคนไข้เช่นนี้“ไม่รู้จริงๆ ค่ะ” ม่อนไหมพูดด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี และอาศัยจังหวะที่ลอเลนโซอ้าปากใส่ยาตามด้วยน้ำเข้าไปในปากของเขา“อื้อ” และแล้วลอเลนโซก็ต้องรีบกลืนยาลงลอเพราะหากไม่กลืนก็อาจจะทำให้เขาสำลักม่อนไหมยืนยิ้มกรุ้มกริ่มและเข็นรถเข็นพาคนไข้จอมพยศไปที่ห้องของเขา เมื่อครู่เธอไม่ได้กลัวเขาสำลักแม้แต่น้อยเพราะจำได้ดีว่าในตอนที่ดูแลลอเลนโซตอนครั้งที่บาดเจ็บตอนนั้น เขาก็พยศไม่ชอบกินยาเธอก็ใช้วิธีนี้
“ประมาณสามปีล่าสุดครับ”“แสดงว่า...” หญิงสาวเข่าทรุด เท่ากับว่าตอนนี้ลอเลนโซไม่รู้เลยว่ามีเธอและลูกอยู่บนโลกใบนี้ ตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บปวดหัวใจมากกว่าตอนที่เห็นเขานอนเจ็บเสียอีก“ม่อน...ใจเย็นๆ ก่อนนะยังไงหมอก็บอกว่าลอสมีโอกาสหาย” ม่านแก้วรีบกอดปลอบม่อนไหมที่ขาอ่อนจนฟุบนั่งร้องให้ลงไปกับพื้น“คุณม่อน” มานูแอลรีบพยุงพี่สะใภ้ของเขามานั่งที่โซฟา“ทำไม ต้อง...เป็นแบบนี้ด้วยนะ” ม่อนไหมสะอึกสะอื้นซุกอยู่กับอกของม่านแก้ว สามีเธอฟื้นขึ้นมาแล้วแท้ๆ คิดว่าจะไม่มีเรื่องเลวร้ายอะไรอีกแต่เรื่องที่เธอเพิ่งรับรู้กลับทำให้เธอปวดหัวใจเป็นทวีคูณอเลสซานโดเดินเข้ามาลูบหัวคนที่สะอื้นตัวโยนอยู่ในอ้อมอกของม่านแก้ว ตอนนี้เขาก็ไม่รู้ว่าจะหาคำไหนมาปลอบใจม่อนไหมเช่นกัน เพราะตัวเองก็เครียดกับอาการของลูกชายคนโตมากพอสมควร“ม่อนจะไปหาคุณลอสค่ะ ถ้าม่อนได้ไปอยู่ใกล้กับเค้า เค้าอาจจะจำม่อนได้ก็ได้ค่ะ” ม่อนไหมรีบปาดน้ำตาลวกๆ และลุกขึ้นพรวดพูดกับอเลสซานโด“ตอนนี้ไม่ได้” อเลสซานโดส่ายหัว“ทะ...ทำไมคะ”“ลอสมีภาวะเครียดไม่อยากพบใคร แม้แต่ฉันก็ไม่อยากพบ” อเลสซานโดพูดเสียงอ่อน และนี่ก็เป็นสาเหตุที่พวกเขาทุกคนยังอยู่ที่นี่แม้จ
“เห็นผมเป็นตัวอะไร” ปึก ปึก มานูแอลฟาดหมัดไปที่คอยโซลหน้ารถหนักๆ ความรู้สึกเจ็บที่มือตอนนี้ไม่เท่าเศษเสี้ยวของความรู้สึกเจ็บที่ใจแม้แต่นิดเดียว เขาอุตส่าห์ยอมที่จะให้อภัยเจ้าเอยมาครั้งหนึ่งแล้วแต่เธอก็ทำร้ายหัวใจของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากไอรดาไม่เกริ่นเรื่องความสัมพันธ์ของมาวินกับเจ้าเอยให้เขาได้ตาสว
ไอรดาเลือกที่จะเข้ามาหามาวินช่วงหัวค่ำหลังจากรู้ว่าเจ้าเอยมาคุยกับมาวินแล้ว“ปล่อยไปง่ายๆ เหรอ” เธอตกใจอยู่พอสมควรที่รู้ว่ามาวินเลือกที่จะปล่อยเจ้าเอยไปเฉยๆ โดยที่ไม่คิดจะทำอะไร เพราะนั่นเท่ากับว่าเจ้าเอยก็จะมีความสุขอยู่สุขสบายบนกองเงินกองทองแล้วสองแม่ลูกอย่างปานวาดและวีรพงษ์ก็คงจะได้อานิสงค์ไปด้ว
เจ้าเอยและมานูแอลมีความสุขด้วยกันที่บ้านพักตากอากาศร่วมอาทิตย์ แผลของหญิงสาวตัดไหมเรียบร้อยแล้วอาการฟกช้ำตามตัวก็ดีขึ้นมาก สองสามวันหลังมานี้มานูแอลจึงพาเธอตะลอนเที่ยวตามที่ธรรมชาติไม่ขาดสาย หลังจากปรับความเข้าใจกันได้ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็เหมือนจะดีกว่าเดิมหลายเท่า“อีกรูปนึงนะครับ” เช้าวันนี้มา
“เอยอยากขอโทษคุณเป็นพันๆ ครั้ง อยากให้คุณให้อภัยเอยจริงๆ แต่เอยรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ สิ่งที่เอยอยากจะบอกคุณต่อไปนี้ไม่ใช่เพื่อให้คุณมองเอยดีขึ้น หรือดีกับเอยมากขึ้น แต่เอยแค่อยากให้คุณรับรู้ว่าหัวใจของเอยอยู่ที่คุณไปแล้ว อยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่เอยก็ไม่รู้”“แล้วแฟนของคุณล่ะ” มานูแอลหันหน้ากลับมาหาเจ้า











