Hatinggabi [5]

 

Author’s POV

Hindi na naghintay ang kanyang mga binti para maunawaan ang eksaktong kahulugan niyon. Sa sandaling lumuwag ang hawak nito sa kanyang kamay, mabilis siyang tumakbo palabas ng silid. Naipit ang kanyang hininga habang inaakyat ang mga hagdan na naghahatid sa kanya pababa. Ang takot ay nakakapit pa rin sa kanya.

Bumalik sa opisina, nakatayo si Vincent na tila napako sa pwesto habang ang kanyang mga mata ay naiiwan sa direksyong pinagtakbuhan ni Aria.

Nananatiling inukit sa bato ang kanyang mukha, umiiwas sa anumang emosyon, ngunit may isang bagay na nagbago sa kanya. Ang mga matang iyon na kulay abo, na palaging walang anumang emosyon, ay nagpakita ng isang bagay na malalim at nakabaon, na mahirap maunawaan ng sinuman.

Dumampi ang mga paa ni Aria sa bulwagan habang ang kanyang kamay ay gumalaw patungo sa kanyang dibdib, sinusubukang humabol sa kanyang hininga. Iniharap niya ang kanyang tingin sa pangunahing p***o na nag-aakay sa kanya palabas sa bangungot na ito.

Gumalaw ang kanyang mga binti patungo sa daan palabas sa bangungot na ito, bawat hakbang ay desperadong umalis.

Ngunit bago pa man siya makarating doon, isang boses ang nagpatigil sa kanya.

“Aria!..... Aria!”

Lumingon si Aria at nakita si Sylvia na papalapit sa kanya. Si Sylvia ang kaibigan ni Aria na palaging tumutulong sa kanya sa lahat ng bagay. Nahuli ng kanyang tingin ang isang pamilyar na bag sa kamay ni Sylvia habang tumatayo ito sa harap ni Aria.

Inilapit ni Sylvia ang bag sa kanya at bumulong, “Nakalimutan mo ito kahapon… ang bag mo. Narito ang telepono mo at ang lahat ng gamit mo. Naisip kong baka kailanganin mo ito.”

Kinuha ni Aria ang bag, at isang alon ng kaginhawahan ang pumalibot sa kanya. “Salamat,” pabulong na sabi ni Aria. Mababa man ito, ngunit ang pasasalamat ay malinaw na naroon.

Ngumiti si Sylvia sa kanyang mga salita, ngunit ang kanyang ekspresyon ay dahan-dahang nagbago patungo sa pag-aalala habang nagtatanong, “Maayos ka lang ba, Aria?” Sa boses ni Sylvia, malinaw ang pag-aalangan, ang kanyang mga kilay ay nagkakasalubong.

“Hindi ko alam kung ano ang nangyari na nagtulak sa iyong pakasalan siya. Ngunit… kung kailangan mo man ng tulong… narito lang ako para sa iyo, maayos ba?”

Tumingin si Aria sa kanya, ang kanyang mga mata ay nagiging malambot, nag-aapoy sa mga luha, ngunit pinigil niya ang mga ito. Naramdaman niya ang isang pakiramdam ng init sa kanyang mga salita, na nalalamang may isang taong naroon para sa kanya.

Tumango nang magaan si Aria. “Salamat, Sylvia.”

Nagbigay si Sylvia ng isang nagpapakalmang ngiti habang humaharap si Aria para umalis, patungo sa p***o.

Habang humahakbang si Aria palabas ng mansyon, inangat niya ang kanyang kamay para sa isang taksi. Nang buksan niya ang p***o at pumasok sa loob, ibinigay niya ang kanyang lokasyon sa drayber. Nahuli niya ang kakaibang tingin na ibinigay nito sa kanyang mga damit, ngunit tuluyang isinantabi ito ni Aria.

Walang plano si Aria na sabihin sa kanyang ina ang tungkol sa ginawa niyang kontratang kasal at ang lahat. Habang pinapahinto ang taksi sa tapat ng kanyang bahay, nagpalit siya ng damit.

Ang kanyang mga isipin ay nadala sa mga salita ni Vincent, na nagpadala ng panginginig sa kanyang katawan habang ipinangako sa sarili na kailanman ay hindi na niya hahawakan ulit ang mga damit nito.

Nang huminto ang taksi sa ospital, binayaran ni Aria ang drayber at mabilis na pumasok sa loob. Tumama agad sa kanya ang amoy ng ospital; ang amoy na ito ay palaging nagpaparamdam sa kanya ng kabagabagan. Lumapit siya sa hagdanan.

Nakarating si Aria sa kuwarto ng kanyang ina sa ospital. Gumalaw ang kanyang kamay para itulak ang p***o ngunit huminto habang mabilis na inaayos ang kanyang mga damit, upang itago ang mga marka. Ayaw niyang makita ng kanyang ina.

Huminga nang malalim, itinulak ni Aria ang p***o at humakbang pahasok, para lang magulat.

Isang lalaki ang nakaluklok sa upuan sa tabi ng kama, ang likod nito ay nakaharap sa kanya. Sa pangangatawan nito, mukha itong nasa limang pu't taong gulang, nakikipag-usap sa kanyang ina.

Hindi tumagal para makilala ni Aria ang lalaki; iyon ang kanyang tiyuhin sa ina, ang kapatid ng kanyang ina.

Nang marinig ang tunog ng pagbukas ng p***o, humarap ito, at isang mainit na ngiti ang nabuo sa mga labi nito.

“Aria,” sabi nito, tumatayo habang kinukuha siya sa isang magaan na yakap.

Nagulat ngunit naantig, tumingin si Aria sa ibabaw ng balikat nito patungo sa kanyang ina. Ang mukha ng kanyang ina ay mukhang mas malusog kaysa sa inasahan niya, at isang buo at emosyonal na ngiti ang gumawa ng daan sa mga labi ni Aria.

Matapos humugot pabalik mula sa yakap, mabilis na gumalaw si Aria patungo sa tabi ng kanyang ina.

“Nay, maayos ka lang ba? Ano ang pakiramdam mo? May masakit ba?” Ang kanyang boses ay lumabas na nanginginig sa pag-aalala.

Umiling ang kanyang ina, inaabot ang kamay ni Aria at ginagabayan siyang umupo sa upuan sa tabi ng kama.

“Kumalma ka muna. At tingnan mo, maayos na maayos ako.” Sa mga salita ng kanyang ina, napuno ng luha ang mga mata ni Aria habang isang hagulhol ang humagkit sa kanyang mga labi. Halos naisip niyang nawala na sa kanya ang kanyang ina. Napakamahal niya sa kanyang ina na hindi man lang siya umatras kahit sa pagbebenta ng sarili.

Ang kanyang ina, nang makitang nadudurog nang tahimik ang kanyang anak, ay hinatak siya sa isang yakap. Kakatapos lang ng kanyang operasyon, kaya hindi siya masyadong makagalaw.

“Huminga ka, narito lang ako.”

Matapos ipadala ang kanyang ina kasama ang kanyang tiyuhin sa ina noonang kanyang ina at siya ay nakatira rito dati, ngunit matapos ang operasyon ng kanyang ina, nagpumilit ang kanyang tiyuhin na titira sila kasama nito hanggang sa maging maayos na ang lagay ng kanyang ina.

Nagawa niyang payagan sila na magpaiwan siya dahil sa kanyang darating na pagsusulit, ngunit hindi lang iyon ang dahilan. Ang kontrata rin ang dahilan; hindi siya pwedeng umalis sa lungsod na ito o pumunta kahit saan sa loob ng anim na buwan, at kailangan niyang tumira kasama si Vincent sa loob ng anim na buwang iyon.

Mabigat ang pakiramdam ng kanyang puso sa bigat ng hindi matiis na kalungkutan na nararamdaman niya sa pagkakataong ito.

Gusto niyang tumakbo malayo, malayo sa nakatatakot na mga matang iyon na kulay abo. Ang katahimikan ng gabi ay mas lalong nagpalamig dito, na nagpaparamdam sa kanya kung gaano talaga siya nag-iisa.

Huminga nang malalim, halos pinilit niya ang kanyang mga binti na gumalaw pahasok. Tahimik ang mansyon. Sa harap ng kanyang tingin, wala siyang makitang ni isang tao sa bulwagan.

Kumakalam nang masakit ang kanyang tiyan, na nagpapaalala sa kanya na wala pa siyang kinakain kahit isang pirasong pagkain mula kahapon. Mahina ang pakiramdam ng kanyang katawan, na tila ba nakarating na ito sa hangganan at pwedeng sumuko anumang segundo.

Mas malaki ang kanyang gutom kaysa sa pag-aalinlangan na nararamdaman niya nang sa wakas ay pumunta siya sa kusina.

Humakbang siya sa pintuan nang may pag-aalinlangan, ang kanyang pride ay pinipigil pa rin siya.

Ngunit isang kebaliktaran at masakit na pangingipit sa kanyang tiyan ang nagpaalala sa kanya na walang mas malaki kaysa sa gutom at survival.

At ang pride na nawala na sa kanya noon pa.

Binuksan niya ang refrigerator, nanginginig ang kanyang kamay nang mahanap ang natirang pagkain. Nang walang gaanong iniisip, kinuha niya ito at ininit.

Inilagay ito sa isang plato, kumuha si Aria ng kanyang unang kagatisang malaking kagat. Hindi niya pinansin kung ano ang lasa nito. Ang kanyang gutom ang nangibabaw sa lahat.

Habang dumudulas ang pagkain sa kanyang lalamunan, nag-ipon ang mga luha sa kanyang mga mata. Tumama sa kanya ang lahat nang sabay-sabayang pag-alis ng kanyang ina, ang kalungkotang sumasakal sa kanya sa pinakamalalang paraan, at ang kontratang kasal, ang pagbebenta sa sarili… isang sitwasyong hindi niya kailanman naisip.

Naging mabilis at nagwawala ang kanyang mga kagat, na tila ba ang pagkain ay makakapuno sa kawalang-kapag-asang nararamdaman niya. Ngunit habang mas kumakain siya, mas lalo siyang umiiyak. Ang mga luhang bumabagsak sa pagkain. Ang mga tahimik na luha ay sumabog sa mga hagulhol.

Nanginig ang kanyang katawan habang dumudulas siya pababa sa malamig na sahig, ang plato ay dumulas mula sa kanyang kamay. Ang kanyang mga braso ay pumalupot sa kanyang sarili habang ang kanyang mukha ay ibaon sa kanyang mga tuhod, ang kanyang katawan ay nanginginig sa mga sirag na hagulhol at mga sumpong.

Pakiramdam niya ay isang ganap na ibang tao siyatulad ng isang estranghero sa sarili niyang buhay, isang buhay na hindi na nararamdamang kanya.

Pagkatapos ng tila mga oras ng pag-iyak, pinilit ni Aria ang sarili na tumayo. Mabigat at drain ang pakiramdam ng kanyang katawan, ngunit kinolekta niya ang sarili, hinugasan ang plato, at ibinalik ito sa pwesto nito.

Pumunta siya sa silid nang may pag-aalinlanganang silid kung saan ginugol niya ang nakaraang gabi.

Huminto ang kanyang mga hakbang sa labas ng p***o. Mabilis ang tibok ng kanyang puso, nagiging basa ng pawis ang kanyang mga kamay habang hawak nang mahigpit ang kanyang damit. Ayaw niyang pumasok ulit sa silid at ayaw niyang maramdaman ang pakiramdam ng nasasakal.

At higit sa lahat, ayaw niyang harapin siya.

Ngunit may pagpipilian ba siya? Ang sagot ay wala.

Huminga nang malalim, itinulak niya ang p***o para bumukas, unang sumisilip sa loob.

Walang tao sa silid. Isang alon ng kaginhawahan ang pumalibot sa kanya, na iniisip na wala ito doon.

Pumasok siya sa loob at, gumagalaw patungo sa kama, itinapon niya ang sarili sa kutson. Ang pagod ng lahat ay nakabitay sa kanya tulad ng isang pabigat na hindi niya maalis.

Hindi niya pinansin ang anuman—ang kanyang katawan, ang kanyang isip, ang lahat sa kanyang katawan ay humihingi ng pahinga. Awtomatikong ipinikit ang kanyang mga mata habang isinusuko siya ng tulog.

Lumipas ang oras, ngunit sa isang oras sa gitna ng hatinggabi, isang kakaibang pakiramdam ang nagpagising sa kanya. Naramdaman niya ang isang basang bagay na dumadampi sa kanyang leeg.

Nagkasalubong ang mga kilay ni Aria habang sinusubukang iyugyog ang pakiramdam.

Dahan-dahan, ang pakiramdam ay bumaba, gumagalaw mula sa kanyang leeg patungo sa kanyang buto sa leeg, at pagkatapos ay mas mababa pa. Lalong bumilis ang tibok ng kanyang puso nang maramdaman niyang may isang bagay na nakalutang sa ibabaw niya.

Napakalaki ng pagkabukas ng kanyang mga mata sa pagkagulat at ang nakita niya ay nagpako sa kanya hanggang sa kaibuturan ng kanyang puso.