LOGINAuthor’s POV
Sa sandaling bumukas ang kanyang mga mata, ang buong katawan niya ay nanlamig sa takot nang makipagkatitigan siya sa mga matang kulay abo. Ang tingin nito ay tumagos sa kanya sa isang intensidad na nagpabagsak sa kanyang puso hanggang sa kanyang tiyan.
Si Vincent ay nakalutang sa ibabaw niya.
Bago pa man siya makatugon o makagawa ng anuman, hinuli nito ang kanyang mga labi sa isang marahas na halik. Marahas na gumalaw ang mga labi nito laban sa kanya, nagnanakaw ng hininga mula sa kanyang mga baga. Nilalamon siya nito sa isang intensidad na tila ba gusto siyang kainin nang buo, na nagdudulot sa kanya na mawalan ng lahat ng kamalayan.
Ang dila nito ay pumasok nang malalim sa kanyang bibig nang may pagmamadali. Hinalikan siya nito na tila ba nakasalalay doon ang buhay nito.
Nang sa wakas ay humugot ito pabalik, huminga nang malalim si Aria, naghahabol ng hangin, ang kanyang dibdib ay tumataas at bumababa. Ang mga pakiramdam ay masyadong napakalakas; nanginginig ang kanyang katawan.
Biglang gumalaw ang kamay nito, at sa isang pilit na hila, winasak nito ang kanyang damit para maging pirasong basahan. Isang tili ang sumabog mula sa mga labi ni Aria habang ang kanyang mga kamay ay gumagalaw upang protektahan ang sarili. Naiwan siya sa kanyang bra, ang kanyang mga mata ay napupuno ng basag na luha.
Ibinaba nito ang sarili, ang kamay nito ay gumagalaw sa ilalim ng kanyang likod habang ang malamig nitong katawan ay dumadampi sa kanyang hubad na balat. Sinubukan ni Aria na lumayo rito, ngunit ibinagak nito ang kanyang katawan sa pagitan ng mga binti nito, ganap na pinipigilan siya.
Ang mga daliri nito ay dumampi sa mga hook ng kanyang bra, na nagpapatigil sa tibok ng kanyang puso. Desperado niyang iniyugyog ang kanyang katawan upang makalayo, ngunit hindi siya makagalaw kahit isang pulgada.
Sinubukan ng mga daliri nito na alisin ito, ngunit dahil hindi maalis ang hook, marahas nitong pinunit ito at itinapon sa sahig bago pa man siya makapigil. Naiwan siyang hubad at kalahating n*******d.
Sa instinto, sinubukan niyang takpan ang sarili gamit ang kanyang mga kamay, ngunit nakipagkatitigan siya sa tingin ng isang mandaragit, na tahimik na nag-uutos sa kanya na ibaba ang mga ito.
Nag-atubili siya. Ayaw niyang gawin ito, ngunit walang awa ito.
Ang magaspang nitong mga kamay ay humawak sa dalawa niyang pulso, itinatali nang mahigpit ang mga ito sa tabi ng kanyang ulo. Ang tingin nito ay bumagsak sa kanyang mga dibdib, at napalunok ito nang malalim habang nakatitig sa mga ito.
Nang may kagutuman, isiniksik nito ang mukha sa kanyang mga dibdib. Sa lakas niyon, isang sirag na bulong ang lumabas sa kanyang mga labi.
Bumaon ang mga ngipin nito sa kanyang malambot na laman, kumakagat at dumidikit habang ang dila nito ay umiikot sa kanyang niple.
Sumigaw si Aria, ang kanyang katawan ay yumuyukod sa ilalim ng bibig nito, ang kanyang mga labi ay nakabukas habang humihinga nang malalim, overwhelmed sa mga alon ng pakiramdam.
Gumalaw nang mas mababa ang kamay nito, hinahawakan ang kanyang nakadamit na gitna habang isang malalim na groan ang lumabas dito. Inirub nito siya sa pamamagitan ng tela, pinaiinit ito.
Pumiglas siya, desperadong sinusubukang palayin ang sarili mula sa mahigpit nitong hawak. Mas lalong humigpit ang hawak nito, na nagpilit ng isang nasasakal na iyak mula sa kanyang mga labi.
Ang mga halik nito ay marahas, umaulan sa kanyang tiyan—isang halo ng pagsipsip at vicious na kagat habang gumagalaw ito nang mas mababa at mas mababa pa. Ang mga galaw nito ay walang humpay. Sa isang marahas na hila, isang tunog ng pagkapunit ang umalingawngaw sa silid habang pinupunit nito ang natitira niyang damit.
Ang tunog ay umalingawngaw sa makapal na katahimikan. Napadilat ang kanyang mga mata, ang mga luha ay umaagos sa kanyang mukha.
“Pakiusap huminto ka,” nakiusap siya, ang kanyang boses ay nanginginig sa takot.
Ngunit hindi siya pinansin nito.
Isang panginginig ang dumaloy sa kanyang katawan, nagpapatayo ng mga balahibo, nang hawakan nito ang kanyang mga hita at ibuka ang kanyang mga binti.
Ang kanyang ibabang bahagi ay nakikita na nito, naglalantad sa kanya sa gutom nitong tingin, na nagpapadikit sa kanyang mga mata sa kahihiyan.
Ayaw niyang makakita ng anuman. Isang luha ang gumulong mula sa kanyang nakapikit na mga mata, gumugulong sa kanyang hairline.
Sinusubukan niyang kumbinsihin ang sarili na hayaan itong gawin ang gusto nito. Pumayag siya rito sa sarili niyang kagustuhan, walang nagpilit sa kanya rito.
Isang tili ang sumabog mula sa kanyang lalamunan nang ipasok nito ang daliri nito sa loob niya.
"Ahh!"
Mas maraming luha ang gumawa ng daan habang humahapdi ito. Sinubukan niyang huminga nang malalim, ngunit hindi niya kaya; ang kanyang mga hininga ay nanginginig, at wala siyang karanasan dito. Ito ang kanyang unang pagkakataon.
Nagsimula nitong igalaw ang daliri nito nang mabagal sa loob niya, pinapaluwag siya at ginagawang basa, inihahanda siya para tanggapin ito. Sa bawat galaw, bumubulong si Aria sa sakit.
Pagkaraan ng ilang oras, hinatak nito ang kamay pabalik mula sa kanyang basang gitna.
Ang tingin nito ay bumagsak sa kanyang hubad na sarili, humihinga nang nanginginig, ang kanyang katawan ay nanginginig tulad ng isang isdang inalis sa tubig, ang mga mata ay nakapikit nang mahigpit. Matigas ang mukha nito, ngunit ang mga mata nito ay nagpakita ng napakaraming emosyon.
Ang hawak nito sa kanyang kamay ay lumuwag nang hindi inilalayo ang tingin sa kanyang hubad na katawan, ang kamay nito ay gumagalaw sa baro nito, tinatanggal ang mga pindutan, nagtatapon ng mga damit nito, nakatayo nang ganap na hubad sa harap niya.
Ngunit ang kanyang mga mata ay hindi nakabukas para makakita, nakapikit ang mga ito nang mahigpit habang tahimik na tinatanggap ang lahat ng dumarating na mangyayari.
Nakalutang ito sa ibabaw ng kanyang hubad na katawan, ang mainit nitong hininga ay dumadampi sa kanyang balat. Sa tahimik na silid, ang tanging boses ay ang kanilang hininga na umalingawngaw sa dingding ng silid habang ang kanyang nanginginig na kamay ay humawak nang mahigpit sa kumot sa kanyang pawisang kamay.
"Idilat mo ang mga mata mo, Brown.” Ang boses nito ay umalingawngaw sa isang mababang growl, dumampi sa kanyang tainga.
Isang panginginig ang dumaloy sa kanyang katawan sa mga salita nito, noong una ay tumanggi ang kanyang puso na idilat ang kanyang mga mata at makita ang sarili sa posisyon na magmumulto sa kanya sa buong buhay niya.
Matapos makipaglaban sa sarili, dahan-dahan niyang idinilat ang kanyang mga mata, ang kanyang malambot na kulay tsokolate na mga mata ay nakipagkatitigan sa mga matang kulay abo nito.
May isang bagay sa mga mata nito, isang bagay na hindi niya maunawaan, ngunit nagpapakatakot sa kanya hanggang sa kaibuturan, na nagpapasubok sa kanyang mga binti na awtomatikong isara, ngunit ang kamay nito ay humawak nang mahigpit sa mga ito, itinatakda ang mga ito sa kanilang pwesto.
Isang iyak ang nakatakas sa kanyang mga labi sa isip kung ano ang dumarating na mangyayari nang tumama ito sa kanyang puso. Marahas siyang napaiwas nang irub nito ang katigasan nito sa kanyang basang gitna, na nagpapatigas sa kanyang katawan sa takot. Hindi niya ito nakita, ngunit masasabi niyang malaki ito; malinaw ito mula sa laki ng katawan nito.
Sumigaw siya sa tuktok ng kanyang mga baga nang i*****k nito ang haba nito sa loob niya sa isang baon.
"Brown." Humagikgik ito, ang boses ay puno ng kagutuman at pagnanasa.
"Ahhhhh!!"
"HUMINTO KA!" sigaw niya.
"Hindi ko kaya... Pakiusap... Masakit," iyak niya habang desperadong sinusubukang makalayo rito, ngunit hindi niya magawa, ang kanyang mga kuko ay bumaon sa laman nito, naglalabas ng dugo, ang kanyang mga ngipin ay bumaon sa balikat nito.
Ibinaba nito ang mukha, ang mga labi nito ay dumampi sa kanyang balat, ang mainit nitong mga labi ay dumampi sa kanyang malamig na mga labi. Nagbuhos ito ng mga halik sa buong mukha niya.
Pumiglas siya at sinubukang ipitin ang kanyang mga hita ngunit pinigil nito ang kanyang subok sa pamamagitan ng paggalaw ng kamay sa pagitan ng mga ito.
Binigyan siya nito ng ilang segundo para umangkop sa haba nito at nagsimulang bumaon sa loob niya.
Sumisigaw siya sa bawat baon. Habang lumilipas ang mga sandali, ang pagnanasa nito ay tumaas, at hindi nagtagal ay nagpapakantot ito sa kanya tulad ng isang wild na hayop. Sumisigaw siya at umiiyak hanggang sa ang sakit ay naging kaginhawahan.
Alam niyang ang unang beses ay pwedeng maging masakit ngunit kailanman ay hindi naisip na pwedeng masaktan nang ganito. Huminto siya sa pagsigaw ngunit hindi mapigilan ang sarili sa paghagulhol.
Ang mainit nitong hininga ay nang-uuyam sa kanyang basang mga pisngi. Ang mga kuko nito ay bumaon sa kanyang mga hita. Ang kanyang pawisang katawan ay ganap na nasa ilalim ng awa nito, at wala itong ipinapakitang awa kahit kaunti.
Masyadong marahas ito sa kanya, na tila ba galit ito sa kanya. Nalulunod siya sa isang dagat ng sakit, hindi lang pisikal kundi emosyonal. Sa bawat baon, ang kanyang puso ay kumakapit, na tila ba isang kamao ang gumigitipit sa buhay mula sa kanyang puso.
Naramdaman niya ang sarili na nawawala sa bagyo ng mga emosyon, habang nadudurog siya sa mga piraso, nakahiga sa sahig, at bawat piraso ay mas masakit kaysa sa huling isa.
Gayunpaman, sinubukan niyang kumbinsihin ang sarili na pumunta siya rito nang kusa para sa pera, para sa kanyang ina. Bago pa man niya malaman, dumating siya sa ilalim nito.
Humuhagok, itinakbo niya ang kanyang mga kuko sa likod nito, binabasag ang balat nito, umangal ito bilang reaksyon. Dumating ito sandali pagkatapos niyon, ngunit hindi iyon ang markang katapusan ng kanilang gabi.
Author's POVImihip ang malamig na hangin sa kabuuan ng deserted na istasyon ng tren habang inililipat ng lalaki sa likod ng salamin ang isang maliit na papel na tiket pasulong.“Darating ang tren mo nang 9 p.m. sa Platform 4,” sabi niya sa isang walang buhay na boses, hindi man lang nakatitingin sa kanya, ang kanyang pokus ay nasa screen.Kinuha ni Aria ang tiket gamit ang nanginginig na mga daliri, nagbigay ng tahimik na tango bago humakbang sa tabi habang ang tao sa likod niya ay lumipat sa kanyang lugar.Ibinalot niya nang mahigpit ang kanyang panyo sa sarili para sa kaligtasan. Ang bigat ng takot ay nagmumulto sa kanya. Ang lahat ay nanatakot sa kanya.Tiningnan niya ang kanyang relo. 8:30 p.m. Ang mga mahihinang liwanag ng istasyon ay kumikislap na parang ginawa ito para sa isang haunted na lugar.Ilan lamang ang mga pasahero, at karamihan sa kanila ay mga lalaki.Naramdaman niya ang malalakas na titig sa kanya—ang nakatatakot na atensyon na nakabitin nang mabigat kapag ikaw ay
Author's POVNaging malamig ang kanyang balat, at nagsimulang magtubig ang kanyang noo ng malamig na pawis habang muli siyang bumulong, “Hindi ito totoo.”Bumigay ang kanyang mga tuhod at bumagsak siya sa sofa sa kanyang likuran.Gusto niyang sumigaw, sabihing hindi ito totoo, ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso ay alam niyang ang katotohanan ay naroon na mismo sa harap niya—isinalpak sa kanyang mukha.Paano niya nakuha ang larawang iyon? Gaano na niya siya matagal na pinagmamasdan?Ang kanyang mga mata ay nakatitig sa screen sa mahabang panahon, hindi kumukurap, habang ang mga segundo ay nagiging minuto. Nagwawala ang kanyang mga isip sa bawat paghinga niya.Dahan-dahang lumipat ang kanyang mga mata patungo sa pinto ng kanyang nakakabit na opisina. May kwartong nakakabit doon na minsan ay sinabi sa kanya ni Aurora na kwarto niya nung bata pa siya. Ngayon, ito na ang kanyang opisina sa mansyong ito.Dinala ng isang bagay sa pagitan ng takot at hindi matitiis na kyuryosidad, tumayo si
Author's POVAng kanilang pag-uusap ay naputol nang lumapit sa kanila si Adrian, na may seryosong mukha.“Nagawa ko na ang lahat ng kaayusang hiniling mo,” sabi niya, sabay tingin kay Vincent. “Ipinadala ko na rin si Rowan para pangalagaan ang seguridad ni Mrs. Sullivan.”Lumipat ang tingin ni Vincent kay Adrian at nagtanong, “Kamusta siya?”Bumaba ang boses ni Adrian, mabigat sa kung ano ang sasabihin niya. “Hindi mabuti… Umiiyak siya. Pagkaraan ng napakaraming taon, ngayon ko lang siya nakitang mabasag nang ganoon.”Dahan-dahang tumango si Vincent, nauunawaan ang kabigatan ng sitwasyon.Pumatol si Samyuktha sa katahimikan. “Ano kaya ang mangyayari kapag nahulog siya sa kapatid ni Vincent?”Agad na nagbago ang kanyang ekspresyon, at mabilis siyang nagdagdag, “Patawad, hindi ko intensyong galitin ka. Pero sa totoo lang, nakakairita talaga ang lalaking iyon. Kung talagang mahal niya siya, dapat mas pinaglaban niya siya.”Ang kanyang mga salita ay nakabituka nang nakakailang sa hangin.
Author’s POVNapakaganda ko rin naman ngayon, pait niyang naisip.Marahil nagsasabi si Stella ng katotohanan. Bakit ako naniwala sa kanya? Sigurado akong nakatabi na niya ang libu-libong babae.Oo… kaya pala napakasanay niya sa lahat ng mga bagay na iyon.Ang pagkadismaya ay nabubuo sa loob niya, ang pagkairita ay sumusugod sa kanyang buong katawan. Bakit ko ba iniisip ang tungkol dito? “Putangina nila!”Ang mga salita ay dumulas sa kanyang bibig bago pa man niya mapigilan ang mga ito. Mabilis na napunta ang kanyang kamay sa kanyang bibig habang tumitingin sa paligid, nalamang walang nakarinig. Isang nakahihimlay na hininga ang lumabas sa kanyang mga labi.Hindi siya kailanman nagmumura. Ngunit ang pagpapanatili kasama si Vincent… ito ang epekto. Kasalanan niya ito, sinabi niya sa sarili, hindi pinapayagang ang sisi ay makaapekto sa kanya.“Ano ang ginagawa mo, Aria?” ibinulong niya sa sarili.Marahil gutom lang ako at overwhelmed. Kailangan ko ng pagkain. Hindi siya.Kumuha siya ng i
Author’s POVIsa-isa niyang kinuha ang mga maluluwag na tupi ng kanyang saree at inayos ang mga ito nang maayos, nakapokus ang kanyang mga kamay, inaayos ang lahat hanggang sa lumuhod siya sa harap nito.Nakatayo nang walang kuskos-balungos si Aria sa harap niya, hindi pantay ang tibok ng kanyang puso. Ang tanging bagay sa kanyang isip, na nag-uulit mula kagabi, ay malinaw—ang interes ni Vincent sa kanya ay lampas na sa kontrata.At ang kamalayang iyon ay nagpaduwag sa kanya nang higit sa kahit ano pa man.Nang matapos si Vincent sa pag-aayos ng kanyang saree, dahan-dahan siyang tumayo mula sa lupa, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa kanya.Yumuko siya habang ang kanyang mga labi ay dumaong sa buhok nito nang may pagmamahal, nagpapadala ng panginig sa kanyang katawan. Hinawakan niya nang matatag ang kamay ni Aria at nagsimulang maglakad.Habang naglalakad sila sa grand wedding venue, naririnig nila ang musikang pumupuno sa hangin. Ang lahat ay abala sa kanilang mga gawain, malinaw n
Adrian’s POVAng tunog ng kanyang pagsusuka ay dumudurog sa akin na parang isang matalas na kutsilyo. Kumapit nang mahigpit si Sylvia sa palanggana habang nanginginig ang kanyang katawan, sunod-sunod na alon ng pagkahilo ang sumisira sa kanya.Nakatayo ako sa likod niya, ang isang kamay ay humahawak sa kanyang nanginginig na katawan, habang ang isa naman ay dahan-dahang humahaplos sa kanyang likod upang kalmahin ang kanyang hindi malusog na pangangatog."Shhh… Ayos lang," pabulong kong sabi, bagaman ang boses ko ay lumabas na mas mababa kaysa sa nakasanayan ko.Hindi ako nakasanayan sa kabutihan o klemensa, hindi sa kahit kanino, ngunit si Sylvia ay isang eksepsiyon.Nang matapos ito, sumuray-suray ang kanyang katawan, ngunit hinawakan ko siya nang mahigpit. Pumuypoy ang kanyang mga mata nang nakapikit, at binasa ko ang aking kamay sa ilalim ng tubig, pinupunasan ang kanyang mukha gamit ito. Binigyan ko siya ng isang basong tubig. Uminom siya sa maliliit at nanginginig na higop."Gust







