Banta [4]

 

Author’s POV

Sa sandaling nagtagpo ang kanilang mga mata, isang panginginig ang dumaloy sa likod ni Aria; nagtayuan ang mga balahibo sa kanyang balat matapos makita ang panganib sa kanyang harapan.

Ang tingin ni Vincent ay nagtataglay ng napakatinding intensidad at kapangyarihan na tila napako ang mga paa ni Aria sa kinaroroonan. Buhay na buhay ang takot na dumadaloy sa kanyang mga ugat habang ang kanyang mga binti ay hindi man lang nangahas na gumalaw.

May iba ring tao sa loob ng silid na nakatayo kasama si Vincent. Nang mapansin siya ng taong iyon, humarap ito para umalis. May kalakihan ang katawan nito, maayos ang pagkakahubog ng perpektong pangangatawan, at may matatalim na katangian sa mukha na nagmumukha itong kaakit-akit nang walang kahirap-hirap. Habang dumadaan ito sa tabi ni Aria, nag-iwan ang mga mata nito ng isang kakaibang tingin sa kanya na mas lalo lang nagparamdam ng kabagabagan sa kanya sa silid na iyon.

Nang makalabas ang tao, nagsara ang p***o.

Gumalaw ang tingin ni Aria at nahuli si Vincent, na patuloy na nakatitig sa kanya nang hindi kumukurap kasama ang matatalim at nakatutok na mga matang kulay abo na nagdudulot ng takot hanggang sa kaibuturan ng kanyang puso.

Ang bawat sistema sa kanyang katawan ay nagsusumigaw sa kanya na tumalikod at tumakbo palabas dito, ngunit pinilit niya ang sarili na tumayo nang walang kagalaw-galaw.

Ipininid niya ang kanyang pawisang mga kamay, ang kanyang puso ay mabilis na bumabayo sa kanyang dibdib na tila ba gigibain nito ang kanyang flesh at lalabas. Pinilit niya ang kanyang mga binti na gumalaw sa direksyon nito, paisa-isang hakbang.

Nakatayo ito sa bintana, ang matangkad at mapanganib nitong pigura ay naiilawan ng sinag ng araw na dumadaan sa salamin at nagpapadala ng mga anino sa sahig.

Tumayo siya sa isang ligtas na distansya sa pagitan nila habang pinipilit ng kanyang mga labi na buuin ang mga salita, ang kanyang boses ay mababa, na pumumutol sa katahimikan ng silid.

“G… Gusto kong pumunta sa ospital… para ma-makita ang nanay ko.”

Isang makapal na katahimikan ang sumunod sa kanyang pahayag. Walang ginawang anumang galaw si Vincent, patuloy lang na nakatitig sa kanya gamit ang mga matang kulay abo na tila hinuhubaran siya layer by layer, na nagpapahirap sa kanya kahit sa paghinga.

Gumalaw ang kanyang pawisang kamay, hawak nang mahigpit ang kanyang baro habang naghihintay sa sagot nito.

Pagkatapos ng isang mahabang pagtigil, mabagal na gumalaw ang mga binti nito. Bawat hakbang patungo sa kanya ay nagpapatakbo nang mas mabilis sa kanyang pulso, at ang kanyang hininga ay lalong nagiging mabilis. Nang makalapit ito nang husto, natapilok siya ng isang hakbang pabalik. Isang tingin lang mula rito ay nagpako sa kanya sa pwesto.

Isinarado ni Vincent ang distansya sa pagitan nila, nakatayo nang napakalapit na naghahalo na ang kanilang mga hininga.

Gumalaw ang kamay ni Vincent bago pa man siya makapagtanggol. Mahigpit nitong hinawakan ang kanyang baba at itinagilid ito pataas patungo sa kanya.

Naipit ang kanyang hininga nang makipagharapan siya sa matatalim nitong mga matang kulay abo, na nag-aapoy sa isang intensidad na hindi niya maunawaan. Napalunok siya habang nakatitig sa mapanganib na mga matang iyon. Gumalaw ang mukha nito at sinubukan niyang makawala, ngunit mas lalo nitong hinigpitan ang hawak.

Marahas na sumalpot ang mga labi nito sa kanya, inaangkin ang kanyang mga labi sa paraang nagnakaw ng hininga mula sa kanyang mga baga. Nanlaki ang mga mata ni Aria sa pagkagulat, bago ipinikit nang bumaon ang mga ngipin nito sa balat ng kanyang labi, na nagpalabas ng isang masakit na bulong mula sa kanyang bibig.

Gumalaw ang isa nitong kamay, tinutuklas ang daan patungo sa kanyang baywang habang dumudulas ito sa loob ng napakalaking baro. Naipit ang kanyang hininga sa kanyang lalamunan nang mahanap ng magaspang nitong palad ang daan patungo sa kanyang dibdib, na marahas na pinipiga ito habang isang nagulat na bulong ang lumabas sa kanyang bibig.

Hindi huminto si Vincent. Gumalaw ang mga labi nito, naghahanap ng mas malalim na daan sa loob ng kanyang bibig, ang dila nito ay lumilinis at humihingi ng kanyang pagsuko.

Hinitak ng mga ngipin nito ang kanyang ibabang labi, na nagdulot sa kanya na magbulong sa sakit. Samantala, pinalalim nito ang halik, tinitikman at nilalamon siya sa isang gutom na nagpalambot sa kanyang mga tuhod. Umiikot ang kanyang isip habang ang mundo sa kanyang paligid ay lumalaboang mainit lang nitong bibig laban sa kanya ang umiiral, gumagalaw nang may apoy.

Gumalaw ang kanyang kamay patungo sa dibdib nito. Itinulak niya ito, sinusubukang putulin ang halik, ngunit mas lalo lang lumalim ang halik.

Ang halik ay marahas, raw, at nakatutupok na tila ba gusto siyang kainin nang buhay. Napasinghap si Aria, maikli ang kanyang hininga. Kailangan niyang huminga. Hindi siya pinapakawalan nito, ngunit nang maging masyadong mahirap na, tuluyan na nitong pinutol ang halik. Napasinghap si Aria para sa hangin, nanginginig ang kanyang mga labi kasabay ng kanyang katawan.

Hinawakan nito ang likod ng kanyang ulo, marahas siyang hinahatak patungo sa kanya. Ang mainit at hapong hininga nito ay dumampi sa kanyang balat, at ang boses nito ay naging napakamapanganib at mababa laban dito.

“Sa susunod, isuot mo lang ang mga damit ko kapag gusto mong ibaluktot kita sa ibabaw ng mesa at kantut-k******n nang matindi, hanggang sa ang tanging maalala mo lang ay ang titi ko sa loob mo.”

Isang panginginig ang dumaloy nang diretso sa kanyang likod dahil sa walang-hiyang mga salita nito, na nagpataas nang marahas sa tibok ng kanyang puso.

Pinagmamasdan lang siya nitoang tingin nito ay tumatakbo sa buong katawan niya, isinasaulo ang bawat pulgada nito. Ang katahimikan sa pagitan nila ay makapal sa tensyon.

Nakatayo doon si Aria sa gitna ng bagyo ng kanyang mga emosyon, ang kanyang isip ay nagsusumigaw na tumakas, ngunit ang kanyang katawan ay napako doon, nanlamig. Ang matatalim nitong mga matang kulay abo ay nagpako sa kanya sa pwesto.

Linalunok ni Aria ang kanyang takot, kinokolekta ang lahat ng kanyang lakas ng loob at pinipilit ang sarili na magtanong dahil pumunta siya rito para sa kanyang ina kailangan niyang umalis.

Utal-utal niyang inilabas ang mga salita, ang kanyang boses ay halos hindi marinig dahil ang takot ay mahigpit na pumapalupot sa kanyang lalamunan.

“P-Pakiusap… paalisin mo na ako. Kailangan kong makita ang nanay ko. Pakiusap.”

Ang mga salita ay lumabas sa kanyang mga labi tulad ng basag na salamin. Mahirap para sa kanya na kayanin ang lahat ng nangyayari.

Isang mahabang luha ang gumulong sa kanyang pisngi, na nagpapakita ng lahat ng kawalan ng pag-asa na naramdaman niya sa sandaling iyon.

Hindi nagbago ang ekspresyon ni Vincent. Walang laman ang kanyang mukha, halos nagkakalkula, habang pinagmamasdan siyang walang kagalaw-galaw. Ngunit may isang bagay sa kanyang mga mataisang bagay na madilim at hindi mabasang nagdulot ng kabagabagan sa kanyang katawan.

Sa loob ng isang sandali, naisip niyang hindi siya papakawalan nito, hindi siya bibigyan ng permiso na makipagkita sa kanyang ina.

Pagkatapos ng tila isang walang katapusang panahon para kay Aria, tuluyan nang lumuwag ang hawak nito. Humakbang ito pabalik, na lumilikha ng distansya sa pagitan nila. Ang boses nito ay lumabas nang napakamapanganib at kalmado:

“Umalis ka na.”

Isang simpleng salita lang ito, ngunit may isang bagay ditoisang madilim na bagay na hindi maunawaan ni Aria.