LOGINAuthor's POVAng hangin sa kwarto ng ospital ay mabigat, puno ng makapal na katahimikan, ang patuloy na pagbe-beep ng mga makina lamang ang tanging tunog na humihiwa rito.Ang boses ng doktor ay nagdala ng isang bigat na nagpadama sa bawat salita tulad ng isang hampas.“Kailangan niyo pong maging mas maingat,” mabagal niyang sabi, ang kanyang mga mata ay nanginginig sa pag-aalangan sa pagitan ng kanyang mga tala at kay Vincent. “Hindi po ito isang ordinaryong bagay. Siya ay may Dissociative Amnesia.”“Ang… ang ganitong uri ng amnesia,” nauutal na sabi ng doktor, “ay nagmumula sa trauma, pang-aabuso, isang marahas na krimen, o isang sakuna. Blinoblock ng isip ang mga bahagi ng alaala bilang isang depensa, upang protektahan ang sarili. Iyon ang dahilan kung bakit hindi niya naaalala ang ilang bahagi ng kanyang buhay.”Nakatira si Vincent doon, ang kanyang mga kamay ay nakakabit nang mahigpit. Ang kanyang mga mata ay naglalaman ng galit, ngunit sa ilalim nito ay ang uri ng desperasyon na
Author's POVMas itinulak pa niya ang accelerator pababa, ang kanyang paningin ay nagpapakalabo sa galit at sa isang bagay na tumatanggi siyang pangalanan—TAKOT.Ang kanyang dibdib ay tumataas at bumababa, ang kanyang hininga ay mabigat. Ang kanyang isip ay patuloy na nagpapakita ng kanyang larawan sa harap niya—ang kanyang mga salita, ang kanyang mga luha, ang lahat.Iyon lang ang kailangan. Ang kanyang paa ay sumara sa preno. Ang mga gulong ay sumisigaw, ang usok ay tumataas habang ang kotse ay marahas na humihinto.Ang katawan ni Vincent ay yumuko pasulong, ang isang kamay ay humahawak sa dashboard, ang isa naman ay tinatakpan ang kanyang mukha.Ang kanyang dibdib ay gumagalaw habang isinasandal niya ang kanyang ulo pabalik sa upuan, isang nasasakal na tunog ang tumatakas sa kanyang lalamunan.Hindi siya makahinga. Hindi siya makapag-isip.Sa isang sandali ay umupo siya doon sa kotse, sa nasasakal na katahimikan, ang kanyang mga mata ay tumatagos sa salamin.Pagkatapos, tulad ng is
Author's POVSa isang sandali, sumunod ang katahimikan sa silid. Tinitigan lamang siya ni Vincent habang ang tanong ay tumagos sa kanya.Ngunit ang kanyang sagot ay dumating sa susunod na segundo nang walang anumang pag-aalinlangan.“Oo. Gusto ko ang sanggol na ito.”Ang katiyakan sa kanyang tono ay nagpagimbal sa kanya, ngunit bago pa man siya makapagsalita ng anuman, ang kanyang kamay ay umakyat, na hinahawakan ang kanyang pisngi nang may kalambutan.“Ngunit higit pa doon,” ang kanyang boses ay bumagsak nang mas mababa, magaspang sa isang bagay na hindi niya maipaliwanag, “gusto ko tayo. Ito…”Ang kanyang mga mata ay lumipat sa pagitan ng kanyang nanginginig na mga labi at ng mga luhang napupuno sa kanyang mga mata. “…hindi na ito maaaring magpatuloy tulad ng dati…,” ibinulong niya.Ang dibdib ni Aria ay tumataas nang hindi pantay, ngunit sa pagkakataong ito ay walang pag-aalinlangan sa kanyang mga salita.“Hindi 'yung itinatago mo ang lahat. Gusto kong malaman ang lahat. Ikaw ba…”
Author's POVAng malambot na tunog ng kanyang payal ay umalingawngaw sa katahimikan, bawat hakbang ay nagpapakita ng echo habang tumatakbo siya pababa ng hagdanan, mas malakas na tumutunog sa tahimik na kapaligiran ng mansyon.Lalampas na sa ika-2 ng madaling araw. Ang malamig na hangin ng gabi ay pumasok mula sa kalahating nakabukas na bintana. Ang kanyang mga nakatapak na paa ay humawak sa malamig na sahig, na nagpapatakbo ng lamig sa kanyang katawan.Pumasok siya sa kusina. Ang katahimikan ay matindi sa mansyon, walang kahit isang tao ang makikita. Habang pumapasok siya sa kusina, ang mahinang tunog ng refrigerator ay nagpabasag sa katahimikan.Mabilis siyang kumilos, binubuksan ang pinto ng refrigerator. Ang malamig na hangin ay humampas sa kanyang mukha habang ang kanyang mga daliri ay gumagalaw, naghahanap ng isang bagay.Pagkatapos ng isang maliit na paghahanap, sa wakas ay nahanap niya ang isang buong plato ng mga matatmis na nakalagay nang maayos sa loob ng gitnang istante, h
Author's POVNakatayo si Vincent doon, ang kanyang mga mata ay nananatili pa rin kung saan naglaho si Aria mula sa kanyang paningin. Ang tibok ng kanyang puso ay isang gulo, tulad ng kanyang mga kaisipan.Gumalaw ang kanyang mga binti para sundan siya sa loob ng ilang segundo, ngunit isang boses mula sa likod ang nagpatigil sa kanya sa lugar.Lumingon siya. Naglalakad si Adrian patungo sa kanya, si Sylvia sa kanyang tabi, ang kanyang kamay ay nakahawak nang matindi sa sa kanya. Ang tensyon ay nakatatak sa buong mukha nito.Ang kanyang matigas na ekspresyon at matatag, kalmadong mga hakbang ay sinusubukang takpan ito ngunit para kay Vincent, kailangan lang ng isang tingin para maunawaan siya.Inakay siya ni Adrian nang maingat sa loob, bawat hakbang ay sinadya habang ginagabayan siya pasulong.“Umupo ka rito, sa sofa,” ibinulong ni Adrian nang malambot, ang kanyang tono ay halos tulad ng ginagamit sa isang bata. “Babalik ako sa isang segundo. Huwag kang tatayo.”Isang kilay ang itinaas
Vincent's POVNakatagilid siya sa aking dibdib, ang kanyang paghinga ay sa wakas ay matatag na, ngunit ang aking isip ay tumangging manatiling kalmado. Ang aking mga mata ay patuloy na lumilipat sa kanyang tiyan.Ang aking kamay ay kumislap, gustong hawakan ito. Nanginginig ito habang umaabot pasulong, desperadong maramdaman… ngunit dahan-dahan kong itinulak pabalik sa huling segundo. Natatakot. Natatakot na baka masaktan ko siya… o siya. Natatakot sa isang bagay na wala man lang akong lakas ng loob na pangalanan.Isang hindi kilalang takot ang tumatakbo nang malalim sa loob ko. Nakaharap na ako sa mas malalang mga baril, kutsilyo, dugo, pagtataksil nang hindi nagugulat. Ngunit ito… ito ay nagpapatakot sa akin.Bwisit. Hindi ko man lang alam kung ano ang dapat kong maramdaman.Pamilya.Ang salitang iyon ay namatay para sa akin noong nakaraang mahabang panahon. Pagkatapos ng insidenteng iyon, ibinaon ko ang bawat kaisipan nito nang anim na talampakan sa ilalim ng lupa. Sinabi ko sa aki







