THE SILENT VOW: Chasing His Forgotten Wife

Dalia Laurel POV

Madilim ang paligid sa loob ng pampublikong sasakyan habang tumatakbo ito palabas ng Maynila. Malamig ang hangin mula sa bukas na bintana, nagdadala ng amoy ng basang lupa at usok. Sa bawat pag-alon ng kalsada, nararamdaman ko ang kakaibang kalayaan—isang uri ng ginhawa na limang taon kong hindi naranasan.

Tiningnan ko ang oras sa cellphone ko. 8:30 PM.

Sa mga oras na ito, sigurado akong magsisimula na ang program sa Grand Ballroom ng Okada Manila.

Nakikita ko na ang eksena sa utak ko. Ang kumikislap na mga crystal chandelier, ang tunog ng mga basong nagtatama sa gitna ng toast, at ang bawat kilalang tao sa high society na nakasuot ng pinakamamahaling tuxedo at gown. Sa gitna ng lahat ng iyon, nakatayo ang asawa ko—si Dr. Iñigo Sevillano.

Abala siguro ang lahat sa pagbati sa kanya. Humanitarian of the Year. Chief of Neurosurgery sa edad na tatlumpu’t lima, tagapagmana ng Sevillano Medical Group, at ang pambansang halimbawa ng isang perpektong lalaki.

Tahimik, matalino, at laging kontrolado ang lahat.

Naalala ko pa kung paano niya inayos ang bowtie niya sa harap ng salamin bago siya umalis sa mansyon kanina. Hindi man lang siya tumingin sa akin nang sabihin niyang, "Dalia, make sure you wear the emerald dress tonight. The photographers will be there."

Hindi ako sumagot. Tumango lang ako habang nakatingin sa repleksyon niya. Akala niya, katulad pa rin ako ng dating Dalia—ang obedient, fragile wife na laging naghihintay sa bawat utos niya.

Pero wala ako sa Okada ngayon. Wala ako sa tabi niya para maging magandang palamuti sa harap ng mga camera.

Kinuha ko ang maliit na sling bag sa lap ko. Sa loob niyon, naroon ang maliit na itim na USB drive na naglalaman ng mga scanned file ng tunay kong identity bago ako naaksidente limang taon na ang nakararaan. Kasama rin doon ang katotohanang matagal niyang itinago sa akin.

Limang taon akong naniwala na siya ang nagligtas sa buhay ko. Limang taon niyang ipinamukha sa akin na kung hindi dahil sa pera at husay niya bilang doktor, patay na ako. Pinaniwala niya ako na mahina ang katawan ko, na hindi ko na kayang bumalik sa arkitektura dahil sa trauma sa ulo at likod. Kinulong niya ako sa isang gilded cage, pinainom ng mga gamot na pumapatay sa lakas ko, at ginawa akong palamuti sa bahay niya.

Yun pala, ang aksidente na iyon ang pinakamalaking pagkakataon na hinintay niya.

Habang nakaratay ako at walang laban sa hospital bed, siya ang lumagda sa isang confidential settlement agreement para sa pangalan ko. Ipinagpalit niya ang karapatan ko sa sarili kong architectural firm at mga patented design kapalit ng malaking shares sa Sevillano Medical Expansion Project. Ang mismong mga plano na pinagpuyatan ko bago ako maaksidente—ang mga design ng green-hospital infrastructure na pumatok sa buong Timog-Silangang Asya—ay pinalabas niyang gawa ng sarili niyang kumpanya.

Nalaman ko lang ang lahat nitong nakaraang linggo nang makakita ako ng sinaunang folder na nakakulong sa pinakatagong safe sa kanyang study room.

I didn't cry. I didn't scream. Limang taon akong ginawang manika ng lalaking ito, at sa bawat araw na iyon, pinalalabas niyang siya ang bayani sa buhay ko.

Hindi ko ginulo ang kwarto niya. Hindi ako gumawa ng kahit anong eksena. Tahimik kong inayos ang mga papel ko.

Inilabas ko ang telepono ko at binuksan ang camera app na nakakonekta sa private courier service na kinuha ko kanina. May notification na lumabas sa screen: *Package Delivered to Recipient.*

Nakarating na ang sobre.

Sa mismong sandaling ito sa Okada Manila, alam kong umaakyat na si Iñigo sa stage. Naririnig ko ang malakas na palakpakan ng mga tao habang itinataas niya ang kanyang kamay para tanggapin ang tropeo.

At doon, habang nakatayo siya sa ilalim ng spotlight, lalapit ang kanyang personal assistant na si Leo para iabot ang isang pormal na kulay abong sobre. Iisipin ni Iñigo na sulat iyon mula sa board of directors o mula sa akin na naglalaman ng sweet message.

Pero kapag binuksan niya iyon sa gitna ng napakaraming tao, hindi sulat ng pagmamahal ang makikita niya.

Una niyang mahahawakan ang orihinal na surgical consent form at asset transfer agreement na may pekeng lagda ko mula limang taon na ang nakararaan. Kasunod niyon ay ang signed divorce petition mula sa abogado ko, at sa pinakailalim ng sobre, ang mismong platinum wedding ring na ipinasuot niya sa akin noong kasal namin.

Wala nang natira sa mansyon niya. Bago ako sumakay ng bus, ipinahakot ko ang lahat ng gamit na pagmamay-ari ko—mga gamit na pumasok sa bahay na iyon bago niya ako kinontrol. Inalis ko ang lahat ng litrato ko sa mga frame. Iniwan kong walang laman ang mga cabinet. I left no trace of Dalia Sevillano in that house.

Gusto niyang kontrolin ang lahat? Titingnan natin kung paano niya kokontrolin ang eksenang ito.

Napatingin ako sa labas ng bintana habang unti-unting nawawala ang mga ilaw ng lungsod at napapalitan ng madilim na kalsada patungong lalawigan. Maya-maya pa, naramdaman ko ang pag-vibrate ng telepono sa kamay ko.

Iñigo Calling...

Sinundan iyon ng sunod-sunod na tawag.

Iñigo Calling...

Iñigo Calling...

Inilagay ko ang daliri ko sa screen. Hindi ko pinindot ang green button para sagutin. Sa halip, dahan-dahan kong pinalitan ang SIM card ng telepono ko ng isang bagong bili na prepaid card. Inalis ko ang lumang card at itinapon ito sa maliit na basurahan sa ilalim ng upuan ko.

Sa loob ng limang taon, si Iñigo Sevillano ang nagsulat ng bawat kabanata ng buhay ko. Siya ang nagdesisyon kung kailan ako gagaling, kung ano ang maaari kong gawin, at kung sino ako.

Naisip niya siguro na habambuhay akong mananatiling nakatali sa utang na loob na siya rin naman ang gumawa.

Huminga ako nang malalim habang dinarama ang malamig na hangin ng probinsya. Wala na akong pera mula sa pamilya Sevillano. Wala akong sasakyan, walang bodyguard, at walang perang nakapangalan sa akin sa bangko nila. Ang dala ko lang ay ang maliit kong ipon mula sa mga lumang kliyente at ang sarili kong mga kamay.

Nagsisimula pa lang ang totoong laban, at sa pagkakataong ito, wala nang doktor na makakapagtakda ng hangganan ko.

Bumaba ang bus sa isang maliit na terminal sa Laguna. Inayos ko ang backpack sa balikat ko at dahan-dahang humakbang pababa sa semento. Sa malayo, natatanaw ko na ang lumang heritage house na nakatakda kong i-restore para sa bagong kliyente—ang unang proyektong hawak ko sa sarili kong pangalan matapos ang limang taon.

Bahagyang yumiuko ang konduktor habang ibinababa ang isa ko pang bag. "Salamat, Miss. Ingat sa paglalakad."

Tumingin ako sa paligid. Tahimik ang bayan, malayo sa ingay ng Maynila, at walang nakakaalam kung sino ako rito.

"Salamat po," sagot ko habang inilalagay ang mga kamay sa bulsa ng jacket ko at napaabante sa dilim.