Chapter 1

Nora

“Anong nilagay mo sa inumin ko?” Galit at nanlilisik ang aking mga mata habang nakatingin sa lalaking nasa harapan ko. Ang lalaking tinuring ko ng kapamilya dahil sa pagiging best friend ng aking ama.

Ngunit heto siya at nakangisi sa akin habang hinihithit ang kanyang tobacco at prente sa pagkakaupo. 

“Masyadong mataas ang tingin mo sa sarili, Nora. Hindi ko akalain na napakadali mo lang palang maloko,” sabi niya imbis na sagutin ang tanong ko.

“What did you put in my drink?” Matigas ang boses ko, nagdedemand ng kasagutan. Pilit kong pinapatatag ang aking sarili kahit na unti-unti ko ng nararamdaman ang pamamanhid ng aking katawan.

Hindi ko na maigalaw ang daliri ko sa kamay at nararamdaman kong hindi magtatagal ay mapaparalize na ako.

Isang malakas na tawa ang pinakawalan niya. Halatang natutuwa sa nakikitang unti-unti kong pagbagsak. 

“Bilib din naman ako sa lakas ng kontrol mo sa sarili. Kung naiba ka lang ay kanina ka pa tumimbuwang dyan. Since pinahanga mo ako, let me tell you something interesting.”

Hindi ako nagsalita, hinayaan ko siyang magpatuloy kahit na may palagay ako na hindi ko magugustuhan ang mga salitang lalabas sa kanyang bibig.

“I killed your father.” Nanlaki ang aking mga mata. Gusto kong ikuyom ang aking mga kamay ngunit wala na akong maramdaman sa bahaging iyon ng aking katawan. Nararamdaman ko ng unti-unti na nalalason ng kung anumang nilagay ni Andres sa inumin ko ang buo sistema ko. 

“Kagaya mo, tanga din siya na naniwala sa akin. Marahil ay nagtataka ka kung bakit ko siya pinatay. Simple lang, inagaw niya sa akin ang Mama mo.”

Hindi ko mapaniwalaan ang kanyang sinabi.

“I met Esmeralda first. Pero inakit siya ng ama mo na nauwi sa pagpapakasal nila.”

Kahit hirap ay napangisi ako. At nakita niya yon kaya nagalit siya.

“Tignan natin kung hanggang kailan ka ngingisi,” sabi niya bago nagpatuloy sa pagsasalita. 

“Syempre, hindi ako papayag na hindi mapasaakin si Esmeralda kaya kinidnap ko siya. Ang tanga mong ama at sa akin pa humingi ng tulong para hanapin siya. Inangkin ko ang Mama mo, pinalasap ko sa kanya ang tunay na pagmamahal. Ngunit hindi ko alam na nalason na pala ng ama mo ang kanyang isipan at siya na ang hinanap nito. Pinagsawa ko ang sarili ko sa kanya. Plano ko na itago siya ngunit ang aking asawa ay nahuli ako, I had no choice but to let your mother go. Ang importante, hindi siya masaya kasama ang ama mo. Ayun, kunyari ay natagpuan ko siya sa isang abandonadong warehouse.”

Nanigas ang panga ko sa galit kasabay ang frustration. Gusto kong pira-pirasuhin ang bawat bahagi ng katawan ni Andres dahil sa mga nalaman ko. 

Ngunit nararamdaman kong wala na akong lakas. Isa pa, hindi ko alam na may asawa pala siya! 

“After you're gone, ako na ang hahawak ng grupo mo. How does it feel na mawala ang lahat sa iyo?”

Dahil sa sinabi niya ay isang ngisi na naman ang sinikap kong palabasin sa aking mga labi. 

“I- I may die. B-But y-you will never ever get my organization.” Pagkasabi ko non ay sinikap kong dumura papunta sa kanya. Hindi na nga lang umabot ang laway ko sa mukha niya dahil mahina na talaga ako.

I was filled with rage and fury, but I was unable to move. I want to kill him.

“Hahaha!” malakas niyang tawa habang marahang pumipikit ang nga mata ko. “Oh, sasagutin ko na rin ang tanong mo. Ano ang nilagay ko sa inumin mo? It's a new drug na dinedevelop ng aking organisasyon. You're a test subject at hindi ko akalain na magiging ganito ka-effective.”

Pagkasabi niya non ay tumayo na siya. Hindi ko na alam ang sumunod na nangyari dahil tuluyan na akong nilamon ng kadiliman. 

***

“200 joules, clear!”

Aray, ano yon?

Beep…  beep…  beep… 

“Doc, her vitals are now stabilized.”

Kaninong mga boses yon? Saan galing ang tila kuryenteng naramdaman ko?

“Good, please keep on monitoring her. Hindi tayo pwedeng maging palagay.”

“Okay, doc.”

Narinig ko ang papalayong yabag kasunod ang pagbukas at sara ng pintuan. 

“Kawawa naman siya, talagang hindi siya pinuntahan ng kanyang asawa,” narinig kong boses ng isa pang babae.

“Shh… Tumahimik ka, alam mong pwedeng marinig ng pasyente ang mga sinasabi mo.”

“Iba yata talaga ang mundo ng mga mayayaman,” sabi ulit ng boses bago ko narinig ang paglabas nila ng silid. 

Ako ay nanatili sa kadiliman. Naririnig ko sila, ngunit bakit wala akong nakikita? Bakit hindi ko maidilat ang aking mga mata? 

Am I dead?

Ito na ba ang afterlife? Bakit parang ang gulo?

I tried to open my eyes ngunit bigo ako. Nanatili ako sa kadiliman at wala ng lakas pa.

Oo nga pala, patay na ako.

Ngunit… 

“Emily, Emily anak, please wake up.”

Sino naman yon? Bakit dito pa sa tabi ko sila nag-iingay?

“Emily, si Mommy mo ito. Can you please open your eyes now?”

Boses lang ang naririnig ko, pero dama ko ang sakit, pag-aalala at pagmamahal ng babaeng nagsasalita.

Kasunod ay puro iyak na ang narinig ko at naiirita ako. Hindi ko gustong makarinig ng ingay.

“Esmeralda, hayaan mo na muna ang anak mo. Sabi ng doktor ay kailangan niyang magpahinga,” sabi ng boses ng lalaki.

Mama ko ba ang Esmeralda na ito?

No. Patay na ang aking ina.

“Pero Rod, tingnan mo ang anak natin.” Muli, isang malakas na iyak na naman ang namayani.

Nainis na ako, I need to wake up para patigilin ang babaeng ito. Sinikap kong idilat ang aking mga mata. Isa, dalawa, hindi ko alam kung nakailang beses akong sumubok.

Hanggang sa nasilaw ako sa liwanag.

“Emily!” bulalas ng dalawang boses na kanina pa umiirita sa akin.

Muli akong pumikit at narinig ang boses ng lalaki na nagsalita. 

“Tatawagin ko ang doktor.” Tapos ay mga yabag na palayo at pagbukas ng pinto ang narinig ko bago ko tuluyang dinilat muli ang aking mga mata.

Namamaga at namumula ang mga mata ng may edad ng babae ang bumungad sa akin. May bahagyang ngiti sa kanyang mga labi, pero kahit ganon ay dama ko ang sinseridad. 

Who the hell is this woman?

“Emily, anak…”

Bakit niya ako tinatawag na Emily at anak?

Magsasalita na naman ang babae ngunit biglang dumating ang lalaki na nagmamay-ari ng boses na naririnig ko kanina na may kasama pang iba.

“Let me check on her.” Nakaputing coat, ibig sabihin ay doktor.

Hahawakan niya ang aking kamay ngunit ayaw ko na may gumagawa sa akin non kaya agad kong iniiwas iyon at tsaka masamang tinignan ang doktor.

“Kailangan kitang i-check up. Wala akong gagawing masama,” malumanay na sabi ng doktor. Nasa likod niya ang dalawang nurse na nakatingin din sa akin. 

“Emily, anak. Hayaan mo na si dok na tignan ka para masigurong okay ka na.” Nagbaling ako sa may edad na babae.

Dahil sa itsura niya na tila nagmamakaawa ay bigla akong nakadama ng habag. Hindi ako umimik ngunit tumingin ako sa doktor at tsaka tumango.

Nagsimula na akong tingnan ng doktor hanggang sa matapos siya at tanungin ako.

“May masakit ba sayo, lalo na sa parteng ulo mo?”

Bakit niya kailangang malaman ang tungkol don? Wala sa sarili akong napahawak sa aking ulo at naramdaman kong tila may bandage iyon. 

“A-Anong n-nangyari?”

Medyo basag at garalgal ang boses ko at parang masakit din ang aking lalamunan na agad kong hinagod.

“Tubig anak?” sabi ng may edad na babae at nagmamadali siyang kumuha.

“Dampian lang po muna sa labi, kailangan pa siyang i-fully check bago siya painumin ng tuluyan.”

“Okay, dok.” Agad tumalima ang may edad na babae.

Nagtaka ako, bakit ganito siya ka-concern sa akin? Sinundan ko ng tingin ang ginagawa niya. Mula sa pagkuha ng bulak at pagsawsaw non sa baso ng tubig na agad niyang dinampi sa mga labi ko.

Hindi ko alam kung bakit tila kakaiba ang nararamdaman ko sa may edad ng babaeng ito. Hindi ako mapakali na tila naninikip ang dibdib ko.

Pakiramdam ko ay isang taon akong hindi nakainom ng tubig ang I want more. Ngunit hindi pwede.

“W-Who are you?” Hindi ko na napigilan na itanong. Natahimik sila at ang may edad na babae ay parang babagsak, ngunit agad siyang naagapan ng may edad na lalaki.

Tumingin ang dalawa sa doktor na tila nagtatanong.

“She must have amnesia. Kung pangmatagalan or temporary ay hindi ko pa alam. Kailangan pa siyang sumailalim sa ilang laboratory test. Pero natural na yan since alam naman natin na nagkaroon ng damage ang ulo niya.”

Damage sa ulo? Anong ginawa sa akin ni Andres matapos kong tuluyan na mawalan ng malay? 

“Emily, ako ito ang Mommy mo.”

Emily? Mommy?

What the hell is she talking about?