Chapter 2

Nora

Damn it.

Hindi pa rin ako makapaniwala habang nakatingin sa sarili kong repleksyon sa salamin.

Two days ago ng magising ako dito sa hospital at hindi pa rin ako makapaniwala na nasa katawan ako ng ibang tao!

Katawan ni Emily Hills at ang dalawang taong umiiyak para sa akin ay ang kanyang mga magulang na sina Esmeralda at Rod Hills.

Aalis na dapat ako, pero hindi ko magawa dahil bukod sa kapangalan ni Esmeralda ang aking ina ay magkahawig din sila.

Ang tanging alaala ko kay Mama ay ang nag-iisang larawan namin na magkakasama. Siya si Papa at ako na noon ay sanggol pa lamang.

Sa larawan ay bata pa ang aking ina. Pero sigurado ako na kung buhay pa siya ay iisa ang magiging mukha nila ni Esmeralda na ina ni Emily ngayon.

Lumabas ako ng bathroom, ngunit nagulat ako ng makita ang isang lalaki at isang babae na nakatayo sa tabi ng aking kama at sabay na nagpaling ng tingin sa akin.

“Emily, anong palabas na naman ito? Why did you have to ask someone to text Corrine para papuntahin dito?” Galit ang lalaki, kita sa mukha niya bukod po sa boses. 

“Who the fvck is Corrine and who the hell are you?” tanong ko sabay pamewang.

Natigilan ang lalaki, para siyang hindi makapaniwala sa narinig.

“What did you just say?” tanong ng lalaki. 

“Asher, maybe she's just confused.” Tumaas ang kilay ko sa babaeng nagsalita. More or less, parang alam ko ng siya si Corrine.

“Get the fvck out of here.” Malamig ang boses ko habang naglalakad palapit sa kama.

“Emily!” sigaw ng lalaki na Asher ang pangalan ayon na rin sa babaeng kasama  niya.

“One more shout and I am going to rip that mouth of yours.” Nanlaki ang mga mata niya. As in bilog na bilog pa.

The hell, ngayon lang ba siya nakarinig ng pagbabanta? Banta pa lang dahil wala pa akong lakas sa ngayon para totohanin ‘yon. 

“Emily, saan mo nakuha ang mga ganyang salita? Have you been playing nice and pitiful all these times?” sabi ng babae. 

“So, I have been nice and pitiful all this time?” taas ang kilay kong tanong. Nakaupo na ako sa kama habang sinalubong ko ang tingin ng babae.

“Whatever you are up to, wag mong idamay si Corrine. Wala siyang kinalaman sa pagkahulog mo sa hagdan.”

“I see. But that's not for you to decide. Wala akong matandaan sa nangyari and my parents were trying their best to cooperate with the police.”

“‘Wag mong idamay sa gulo natin si Corrine. She has nothing to do with our divorce.”

Natigilan ako saglit para mag-isip. Ibig sabihin ay asawa ni Emily ang lalaking ito habang nakapulupot sa kanya ang Corrine na ito?

“We're divorce. Anong ginagawa mo dito?” tanong ko. Then I remember what he said ng makita ako kanina. “Oh, sinabi mo na may inutusan akong itext si Corrine. Kaya lang, paano kong gagawin yon kung wala nga akong maalala?”

“Maybe you're just acting,” sabi ni Asher. 

“Okay. Pero paano nyo nalaman na gising na ako? As far as I know, pinigilan ng aking mga magulang ang paglabas nito dahil sa pagkawala ko ng alaala at para makapag-imbestiga pa ang mga police.”

“Hindi niyo pinaalam ang tungkol sa–” Hindi ko na siya pinatapos pa.

“Yes. Ang mga nurse ko, doktor at mga magulang ko lang ang nakakaalam. Don't tell me tinawagan ka ng hospital. In my unconscious state, I heard nurses talking about my husband not visiting me the whole time.”

“Emily, baka namali ka lang ng–” Masamang tingin ang binigay ko kay Corrine bago ako tumawa ng malakas. 

“Don't tell me, sinabi din sayo ni Corrine na tinext ko siya?” tanong ko. Nagbaling ng tingin si Asher sa babaeng kasama, halatang nagtataka, nagtatanong. 

Ngunit wala akong panahon makinig sa kanila. “You said we're divorce so stop showing your face in front of me.” Matigas, diretso at walang damdamin kong sabi habang magkahinang ang mga mata namin ni Asher.

“It’s still in process,” tugon ni Asher.

“Get out.”

Pagkatapos ay nahiga na ako. Pero bago sila tumalikod ay nakita ko pa ang nakangising mukha ni Corrine. 

Ngumisi din ako sabay turo ng camera na nasa tabi lang ng kama ko. Ganon na lang ang panlalaki ng kanyang mga mata.

Pinalagay iyon nila Mr. and Mrs. Hills dahil nag-aalala sila sa akin. But I don't mind showing it to this bitch.

More or less ay alam ko na ang papel ng babaeng ito sa pagsasama nila Asher at Emily at ipupusta ko ang susunod kong buhay kung mayroon man ulit na ang Corrine din na yon ang dahilan ng divorce nila.

Anyway, wala na akong pakialam sa kanila. May sarili din akong laban na kailangan harapin. There's no way na makaligtas si Andres sa ginawa niya sa akin at sa mga magulang ko. I'll make him pay with his life.

Ang problema ay hindi ko pa alam kung papaano.

Nawala na ang dalawang asungot pero nanatili pa rin akong nag-iisip.

Paano ko haharapin si Dante at paano ko ipapaalam sa kanya na ako si Nora Dumont?

Napahawak ako sa aking ulo sabay pikit. Nakaka-frustrate ang sitwasyon ko ngayon. 

I should be thankful dahil heto ako, buhay, humihinga. Pero hindi ko din magamit ang katauhan ko dahil iba na ang itsura at katawan ko!

“Emily, dear, may masakit ba?”

Nag-angat ako ng tingin, nakita kong papalapit si Esmeralda Hills, bakas ang pag-aalala sa mukha.

“Sabihin mo sa amin, anak. Kahit ano, para makatulong kami.” Dumagdag pa si Rod Hills.

Lalo akong nakadama ng frustration. How can I make these two shut up? Technically, they are my parents. Dahil nga sa katawan ni Emily. 

But I know I am not Emily! 

So, ano ang gagawin ko?

“Dear?” tawag pa ng ginang habang tinitignan ako. 

“Damn,” mahina kong sabi matapos ang malalim na buntong hininga. Tumingin ako sa kanya at alanganing ngumiti. Paano ko ba itataboy ang isang tao na kita ko naman na nagpapahalaga at nagmamahal sa akin?

“Your words, Emily. Kailan ka pa natutong magsalita niyan? Galit ka ba? May nangyari ba habang wala kami?” sunod-sunod na tanong ni Esmeralda.

“A certain Asher came here, asawa ko daw siya and we're divorced. Kasama niya ang isang babaeng nagngangalang Corrine.”

Nanigas ang panga ng mag-asawa, halatang galit.

“That bastard and that bitch!” bulalas ni Mr. Hills. “Kaya nakapagsalita ang anak natin ng hindi maganda ay dahil sa kanila,” sabi pa niya sa asawa.

“Kumalma ka, Rod. Wag mong iparinig sa anak mo ang mga salitang yan.” Tinignan ko ng mabuti si Mrs. Hills. Kita ko naman na galit din siya, pero heto at inaawat pa ang asawa. Napailing ako na may halong ngiti. I like them.

“You're smiling, anak. Naalala mo siguro kapag pinapagalitan ko ang Daddy mo sa tuwing ganyang salita ang lumalabas sa bibig niya.” Ayaw kong masaktan ang damdamin niya kaya kahit papaano ay sumang-ayon ako. 

“Feeling ko lang po na ganon. May kakaibang saya akong naramdaman while watching you,” sabi ko.

Damn, hindi ko alam kung saan ko kinuha ang “po” na yon. Kailanman ay wala akong naalala na gumamit ako ng ganong salita kahit na sa sarili kong ama.

“Anak, wag mo ng pansinin ang Asher na yon. Kung hiwalay na kayo ay mabuti na rin. Hindi man maganda ang lagay ng kumpanya natin ay nasisiguro ko naman na hindi tayo magugutom.” Tinanguan ko ang sinabi niya at hindi na kumibo.

Masasabi ko na mabuting tao ang mag-asawa kaya medyo nag-aalangan akong ipakita sa kanila ang tunay kong ugali.

Gusto kong bumalik sa organisasyon, pero paano akong tatanggapin ni Dante? Kailangan kong manatili muna bilang Emily habang nag-iisip ako ng plano. Sa ngayon ay kailangan ko ang mag-asawang ito to survive. While doing that, bakit hindi ko bigyan ng hustisya ang kung anumang ginawa ng Asher at Corrine na yon sa tunay na may-ari ng katawan ko ngayon?

But to be able to do anything, kailangan ko munang alamin din kung ano ang sitwasyon at ang mag-asawang ito ay malaki ang maitutulong.