Chapter 7

Asher

“Sir, ito na po ang complete medical record ni Mrs. Bennett.”

Maingat na inilapag ng aking assistant na si Troy ang makapal na folder sa ibabaw ng aking desk. May bigat ang tunog nang tumama iyon sa salamin—parang senyales na hindi lang simpleng papeles ang laman nito. Dinampot ko agad ang folder, binuksan, at sinimulang basahin ang bawat detalye habang patuloy siyang nagsasalita sa harap ko, diretso at propesyonal gaya ng nakasanayan niya.

“Nagkaroon po siya ng mild concussion, Sir. Sa ngayon, confirmed na may temporary memory loss siya. Hindi pa malinaw kung hanggang kailan, pero base sa assessment ng doctor, wala siyang maaalala sa mga pangyayari bago siya maospital.”

Huminto ako sandali sa pagbabasa. Parang may humigpit sa dibdib ko.

“Last time na naospital siya,” dagdag pa ni Troy, “ay dahil po sa allergy reaction. Apparently, lahat ng inorder niya noong araw na ’yon ay puro seafood.”

Dahan-dahan akong tumango, kunwaring naiintindihan ko agad ang lahat. Pero sa totoo lang, mas dumadami lang ang tanong sa utak ko kaysa sagot. Kilala ko si Emily—o akala ko kilala ko siya. Alam niyang allergic siya sa seafood. Hindi siya magiging gano’n ka-careless. Hindi basta-basta.

May isang bagay na hindi nagma-match.

“Paanong nalaman ni Emily ang tungkol sa lugar na ’yon?” bigla kong tanong, sabay tigil sa pagbuklat ng folder. “Has she been there before?”

Tumingin si Troy sa akin, halatang pinag-iisipan muna ang isasagot bago nagsalita.

“Ang restaurant na ’yon, Sir, ay kilala bilang exclusive na puntahan ng mga mayayaman. Mga taong may pangalan—hindi lang sa negosyo kundi pati na rin sa politika. Hindi po basta-basta nakakapasok doon. Kadalasan kailangan ng reservation weeks ahead.”

Bahagya akong napangisi, hindi dahil amused ako—kundi dahil sa iritasyon.

“As for Mrs. Bennett,” pagpapatuloy niya, “wala pa po akong kumpirmadong impormasyon kung ilang beses na siyang nakapunta roon… o kung nakapunta na ba siya dati.”

Napaisip ako. Kilalang-kilala ang lugar, oo. Narinig ko na rin iyon noon pa. Pero kahit ako—na may kakayahan, koneksyon, at pera—ay hindi pa rin basta nakapasok doon.

So paano siya?

“How about yung lalaki?” tanong ko, malamig ang tono. “Yung sinasabing nagdala sa kanya sa hospital.”

“Wala pa rin po akong makalap na solid information tungkol sa kanya, Sir,” sagot ni Troy. “Maliban sa pangalan—Devon. Pero one thing is clear: nandoon po siya sa restaurant noong oras ng insidente.”

Devon.

Ulit-ulit kong binigkas ang pangalan sa isip ko, sinusubukang hanapan ng mukha, ng koneksyon, ng kahit anong piraso ng impormasyon. Pero wala. Blanko.

Hindi na ako nagsalita pa. Tumahimik ang buong opisina, maliban sa mahinang ugong ng aircon. Sinubukan kong pagtagni-tagniin ang lahat—ang restaurant, ang allergy, ang memory loss, ang lalaking hindi ko kilala. Pero kahit anong pilit ko, wala pa ring malinaw na larawan na nabubuo.

“Ano sa tingin mo?”

Nag-angat ako ng tingin kay Troy. May mga pagkakataong nagtatanong ako sa kanya—kapag masyado nang magulo ang isip ko, kapag may mga bagay na ayaw kong aminin sa sarili ko. Kagaya ngayon.

Sandali siyang nag-isip bago sumagot.

“Pakiramdam ko po,” dahan-dahan niyang sabi, “iba na ngayon si Mrs. Bennett.”

Kumunot ang noo ko.

“Hindi ko alam kung ano talaga ang nabago,” pagpapatuloy niya, “pero after following her movements, her behavior… parang hindi ko na po siya kilala. Hindi na siya yung dating Emily na alam natin.”

Naramdaman kong may kumirot sa loob ko, pero pinili kong manatiling tahimik.

“As for Devon,” dagdag pa niya, “wala po talaga akong masasabi dahil pangalan lang ang meron tayo. Given that, possible pong may tinatago ang lalaki—o mas masahol pa, may binabalak siyang hindi maganda.”

Tumango ako, mabigat ang pakiramdam. Gano’n din ang kutob ko. Para kay Emily. Para sa lalaking iyon.

“Sir,” muling tawag ni Troy.

Tumingin ako sa kanya, naghihintay.

“Ang pagbabago ni Mrs. Bennett,” sabi niya, halos maingat ang bawat salita, “maaaring dulot ng mga nangyari… at ng mga hindi nangyari.”

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko, kahit may bahagi sa akin na alam na ang sagot.

Huminga siya nang malalim.

“You neglected her, Sir,” diretsahan niyang sabi. “At palaging si Miss Corrine ang kinakampihan n’yo—without a doubt. I’m sorry to say this, pero possible po na hindi na kagaya ng dati ang nararamdaman ni Mrs. Bennett para sa inyo.”

Parang may pumutok sa loob ko.

Naikuyom ko ang aking kamay sa ibabaw ng mesa, ramdam ang tensyon hanggang sa mga daliri ko. Yumuko si Troy, halatang alam niyang tumama ang sinabi niya. Sinikap kong pigilan ang emosyon ko, pero huli na.

Hindi ko matanggap na gano’n na lang kadaling nawala—o kahit man lang nabawasan—ang nararamdaman ni Emily para sa akin.

Pero mas masakit aminin na… may katotohanan ang sinabi ni Troy.

At sa unang pagkakataon, napagtanto ko na baka ang pinakamalaking kalaban ko sa sitwasyong ito ay hindi si Devon o ang iba pang nakapalibot kay Emily, kundi ang sarili kong mga pagkukulang.

“Ipagpatuloy mo ang pagpapasubaybay kay Emily,” mariin kong utos, hindi inaalis ang tingin ko sa mga papeles sa loob ng folder. “Gusto kong malaman ang bawat kinikilos niya. Lahat—kahit yung sa tingin mo ay maliit at walang saysay.”

“Yes, Sir,” sagot ni Troy, diretso ang tindig, parang sanay na sanay sa bigat ng mga utos ko.

“You may go,” sabi ko, saka muling ibinalik ang buong atensyon ko sa folder na hawak ko, pilit inuubos ang bawat linya kahit pakiramdam ko ay umiikot lang ang mga salita sa harap ng mata ko.

Tahimik siyang umalis. Narinig ko ang mahinang pagbukas at pagsara ng pinto, at kasabay noon ay bumigat lalo ang katahimikan sa loob ng aking opisina. Walang ibang tunog kundi ang mahinang ugong ng aircon at ang sarili kong paghinga—mabagal, kontrolado, pero puno ng tensyon.

Sinandal ko ang likod ko sa upuan, hawak pa rin ang folder na naglalaman ng mga impormasyon tungkol kay Emily. Medical records. Cold facts. Mga detalyeng hindi kailanman makakapagpaliwanag kung bakit parang unti-unting lumalayo ang babaeng minsan ay sigurado akong akin lang.

Bago pa ako tuluyang malubog sa isip ko, biglang bumukas ang pinto—walang katok, walang paalam.

Si Corrine.

Napatigil ang kamay ko sa pagbuklat ng pahina. Hindi ko na kailangan pang lingunin para malaman kung sino iyon; sapat na ang presensya niya para mabago ang hangin sa loob ng silid. Masyadong pamilyar. Masyadong… invasive.

“Hi, Ash,” bati niya, may bahid ng ngiti sa labi na dati’y hindi ko pinapansin, pero ngayon ay kakaiba na ang dating.

Hindi ko mapigilan ang makaramdam ng pagkainis. Isang uri ng iritasyong hindi ko agad maipaliwanag—hindi dahil sa ginawa niya, kundi dahil sa mismong pagdating niya. Parang may mali sa timing niya. Parang palaging mali.

“May kailangan ka?” malamig kong tanong, hindi pa rin siya tinitingnan.

“Napadaan lang,” sagot niya, sabay lapit sa mesa ko. “Narinig kong nasa office ka, so I thought—”

“So you decided to barge in?” putol ko, saka tuluyang itinaas ang tingin ko sa kanya.

Bahagya siyang natigilan, pero mabilis ding bumawi. “Hindi ko naman akalaing magiging istorbo.”

Napangisi ako, pero walang kahit anong humor sa loob ko.

“Ngayon ang pinaka-hindi magandang oras,” sabi ko, diretso. “Kung wala kang importanteng sasabihn, I suggest you leave.”

May kung anong anino ng inis ang dumaan sa mukha niya, pero agad din niyang tinago. Tumango siya nang bahagya, pero bago tuluyang umatras ay nagsalita pa siya.

“About kay Emily…” maingat niyang simula.

Sa sandaling binanggit niya ang pangalan ng asawa ko, mas lalo lang tumindi ang inis ko.

“Stop,” mariin kong sabi. “Hindi ito ang usapan na dapat mong pakialaman.”

Tahimik siyang tumingin sa akin, parang may gusto pang sabihin. Ngunit sa huli, wala na siyang nagawa kundi tumalikod at lumabas ng opisina.

Nang tuluyang magsara ang pinto, napabuntong-hininga ako nang malalim.

Ngayon ko lang napagtanto—habang mas sinusubukan kong kontrolin ang lahat, mas lalo kong nararamdaman na may mga bagay nang hindi ko na hawak.

At isa doon… si Emily.