Chapter 8

Asher

Isang linggo na ang nakaraan simula nang lumabas sa hospital si Emily dahil sa allergic reaction, ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin siya umuuwi. Para bang sinasadya niyang ilayo ang sarili niya sa akin na tila gusto niyang iparamdam sa akin kung gaano kasakit ang balewalain.

Talaga yatang sinusubok niya ang pasensya ko.

O baka naman… wala na talaga siyang nararamdaman para sa akin kagaya ng sinabi ni Troy?

Sa tatlong taon naming pagsasama bilang mag-asawa, ni minsan ay hindi binanggit ni Emily, ni hindi man lang isinumbat ang malaking halagang itinulong ng pamilya niya sa akin at sa Bennett Group. Tahimik lang siya noon, palaging nasa likod ko, palaging handang umunawa kahit ako mismo ay hindi marunong magpaliwanag.

But after she woke up from the hospital, bigla niyang ibinato sa akin ang katotohanang matagal ko nang iniiwasan. Ang dahilan kung bakit ako naging hostile sa kanya. Ang bagay na pilit kong kinakalimutan pero matagal nang bumabaon sa isip ko.

Hindi ako nagkamali.

She sees me as weak.

Sa paningin niya, isa lang akong lalaking nagpakasal dahil sa pera.

Alam ko, kahit hindi nila sabihin sa harap ko na pinag-uusapan ako ng mga tao sa likod ko. Kung paano niligtas ng pamilya Hills ang Bennett Group. Kung paanong ang pagmamahal ni Emily para sa akin ang naging puhunan ko para manatiling nakatayo.

Yes, mahal ako ni Emily. At mahal ko rin siya, iyon ang katotohanang hindi ko kailanman itinanggi. Pero hindi rin pinaalam sa kahit na kanino.

Ngunit hindi ko kinaya ang ideya na nagpakasal kami dahil sa pera.

Ang gusto ko lang noon ay manghiram. Isang loan. Isang pagkakataon para maiahon ang kumpanya. Pero ni isang bangko, ni isang investor ay walang naniwala sa akin. Wala ni isa ang gustong sumugal sa pangalang Bennett.

Hanggang sa magsalita si Mr. Hills.

Marriage.

Isang kasunduan na kapalit ng pera.

Ayaw ko sanang tanggapin. Pride ko na lang ang natitira noon. Pero desperate ako. Lugmok. At bukod doon… gusto ko rin naman si Emily. Simula pa nung junior high school kami ay nakikita ko na siya bilang babaeng tahimik pero matatag, simple pero may kakaibang liwanag.

Pinili ko ang maling dahilan sa tamang tao.

Napapikit ako, at muling bumalik sa isip ko ang mga pagkakataong dapat ay magkasama kami—anniversaries, birthdays, simpleng hapunan pero mas pinili kong magtrabaho. Hindi dahil ayaw ko sa kanya, kundi dahil ayaw kong maramdaman na may utang na loob ako.

Gusto kong mabayaran agad ang tinulong ng pamilya niya. Gusto kong burahin ang limang taon na utang na nauwi sa pagpapakasal namin three years ago—pagkatapos niyang mag-graduate ng college.

Sa isip ko noon, kapag bayad na ako kay Mr. Hills, saka lang ako magkakaroon ng lakas ng loob na tumingin kay Emily sa mata. Na maaari na niya akong ipagmalaki—bilang asawang hindi umaasa, bilang lalaking kayang mag-provide.

Pero kahit isang taon na mula nang mabayaran ko ang lahat, ganon pa rin ang tingin ng mundo sa akin.

Para sa kanila, kung hindi dahil kay Emily, wala na raw ang Bennett Group.

Kahit isa na kami sa mga tinitingalang kumpanya ngayon, hindi pa rin ako lubusang nakatakas sa mga bulong at panlalait. Parang nakatatak na sa pangalan ko ang utang na hindi na mabubura.

Hindi nila masabi sa akin ng harapan ngayon sa laki ng impluwensya ko hindi lang dito sa lungsod kung hindi maging sa buong bansa.

Naputol ang pag-iisip ko nang may biglang kumatok sa pinto.

“Come in,” sabi ko.

Bumukas ang pinto at agad na lumitaw ang pigura ng aking ina. Sa isang iglap, parang bumigat ang dibdib ko. Sa tuwing haharap siya sa akin, iisa lang ang tema ng usapan at alam ko na kung sino.

“Anong kailangan mo?” tanong ko, pilit na walang emosyon.

“Birthday ni Mr. Taylor next week,” diretsahang sabi niya habang papalapit. “Kailangan mong um-attend. Maraming kilala at malalaking negosyante ang imbitado.”

“Alam ko na ’yan,” sagot ko agad. “Hindi mo na kailangang ipaalala.”

“Bring Corrine with you,” dagdag niya, parang normal lang ang sinasabi. “Nalaman ko na malapit siya sa apo ni Mr. Taylor.”

Napahawak ako sa noo ko at marahang minasahe iyon, pilit pinipigilan ang tumitinding sakit ng ulo. “Bakit, ayaw mo?” dagdag niyang tanong na may halong iritasyon.

“It’s inappropriate, Mom,” mariin kong sagot. “May asawa akong tao. Hindi tama na makita akong kasama ang ibang babae.”

Ngumisi siya, puno ng panunuya. “Ngayon mo pa naisip ’yan? How long have you been taking that bitch for granted?”

“Stop!”

Napatahimik siya sa lakas ng boses ko. Kitang-kita ang gulat sa mukha niya.

“Is that how you treat my wife?” nanginginig pero mariin kong tanong.

“Sinigawan mo ako?” nanlalaki ang mga matang balik-tanong niya.

“Yes,” diretsahan kong sagot. “Nakalimutan mo na ba kung bakit nakatayo pa rin ang Bennett Group ngayon?”

Bahagya siyang tumahimik bago muling nagsalita. “Siguro dahil sa pera nila. Pero alam mong pinaghirapan mo ang lahat. Hindi ba at bayad ka na? Wala nang dahilan para pakisamahan ng maayos ang babaeng ’yon!”

Parang sinampal ako ng mga salita niya.

Hindi ako makapaniwala.

Ang sarili kong ina na noon ay halos lumuhod sa ibang negosyante, na nakita kung paano kami hinarap ng mag-asawang Hills—siya pa ang magsasalita ng ganon tungkol kay Emily.

At sa sandaling iyon, doon ko napagtanto…

Hindi lang pala ako ang nakasakit kay Emily.

Hinayaan ko ring masira ang respeto ng iba sa kanya—dahil sa sarili kong takot at pride.

"This is the last time na magsasalita kayo ng hindi maganda sa asawa ko," sabi ko ng hindi inaalis ang tingin sa aking ina. "Sa harap man niya o hindi, you are going to respect Emily."

Nakita kong naningkit ang mga mata ng aking ina ngunit wala na siyang nasabi pa. Alam na niya na seryoso ako sa aking sinabi.

"Kapag may nakarating sa akin na kahit na anong balita na may ginawa o sinabi kayo sa asawa ko, sisiguraduhin kong hindi nyo magugustuhan ang gagawin ko." Tumigil ako habang pinag-aralan ang kanyang reaksyon. Gusto kong makasiguro na susundin niya ako.

"Kung yan ang gusto mo. But make sure na isama mo si Corrine dahil talagang malaki ang maitutulong niya sayo kung sakali." Pagkasabi ni Mommy non ay tumalikod na siya at lumabas ng aking opisina.

Naiiling na lang akong sumunod ng tingin sa kanya. Naisip ko na marahil ay sobra ang pagtitiis ni Emily noon. Hindi ko pinaniwalaan ang sinabi niya noon na hindi maganda ang trato ng aking ina sa kanya.

Sino ba naman ang mag-iisip na ganon? Alam ni Mommy na tinulungan kami ng pamilya Hills kaya naisip ko na tatratuhin niya ng maayos ang asawa ko.

Ang 70th birthday ni Mr. Taylor.

I should bring Emily. Kailangan ko na siyang isama sa lahat ng pagtitipon na a-aattend-an ko. Ayaw ko ng mag-isip pa siya na binabalewala ko ang pagiging mag-asawa namin.

Dahil sa naisip ko ay dinampot ko ang telepono upang tawagin si Troy na ilang saglit lang din ay nasa harapan ko na.

"Any news on Emily?" tanong ko.

"Last week, she started  to do a morning run." Napakunot ang noo ko sa sinabi ng aking assistant. Hindi ako nagsalita at hinayaan ko siyang magpatuloy. "Kahapon lang ay nagpamember siya sa isang boxing gym."

"Boxing gym?" gulat kong tanong.

"Yes, Sir."

"She just got out of the hospital. Okay na ba ang natamo niyang pinsala ng mahulog siya sa hagdanan? Hindi ba siya mapapasama kung magsimula siyang gumawa ng mabigat na activity kagaya ng boxing?" sunod-sunod kong tanong. Hindi ko maiwasan ang mag-alala.

"Sa tingin ko Sir ay alam naman ni Mrs. Bennett ang dapat niyang gawin," tugon ni Troy. "Isa pa po, sa tingin ko ay a-attend siya sa birthday ni Mr. Taylor dahil nalaman ko na nakatanggap ng imbitasyon ang mag-asawang Rod at Esmeralda."

Tumango ako sa sinabi niya kasunod na naisip ko ang sinabi ng aking ina. Lalong hindi ko pwedeng isama si Corrine. Ayaw kong madagdagan pa ang paranoia ni Emily tungkol sa amin ng babae.

"Is there anything else?" tanong ko na lang.

"Tungkol naman kay Devon, wala pa rin kaming nakakalap na impormasyon tungkol sa kanya. Pero hindi pa siya lumapit muli kay Mrs. Bennett." Nakahinga ako ng maluwag dahil sa sinabing iyon ng aking assistant.

"Ayaw kong pakasiguro. Ipagpatuloy mo lang ang imbestigasyon tungkol sa lalaking 'yon. Siguro nga ay nagkataon lang na naroon siya ng ma-allergy si Emily.  Pero ang salitang binitawan niya sa hospital ay hinding-hindi ko pwedeng balewalain."

"Copy, Sir."

Umalis na si Troy pagkasabi non habang ako ay nanatiling nag-iisip. 

“Do you think I care about that? As long as she’s with me, I don’t care.” Yan ang mga salitang binitawan ng Devon na 'yon sa hospital. Sigurado akong kilala niya si Emily at may pakay siya sa asawa ko. At iyon ang dapat kong alamin.