CHAPTER 2

Parang lalabas na ang puso ko sa aking lalamunan. Takot na takot ako. Mukhang mapapahamak pa ako dahil sa pagiging tsismoso ko.

"Lintik! Bakit ngayon pa ako nakatapak ng sanga? Kapag nahuli ako, siguradong yari ako. Mag-isip ka… bilis, utak, mag-isip ka! Huwag kang hihinto ngayon!"

Sa gitna ng aking takot, biglang may pumasok na ideya sa maliit kong utak. Aha! Sa halip na tumakbo—na lalo lang magpapahalata na may nakita ako—pinili ko ang plano na baka pinakatanga sa lahat.

Naghikab ako nang malakas. "Hoooaaahhhmm…"

Pagkatapos ay kinamot ko ang aking ulo kahit hindi naman makati, at sadyang ginulo ang aking buhok para magmukha talaga akong bagong gising o inaantok. Kailangan kong panindigan ang pagiging tanga upang hindi ako mapahamak.

Dahan-dahan akong naglakad palapit sa kotse, nagpapanggap na walang nakikita sa loob ng mamahaling sasakyan. Pero sa gilid ng aking mata, napansin ko ang nagmamadaling galaw sa loob. Ang lalaking kalong ni Miss Hiraya ay mabilis na yumuko at nagtago sa ilalim ng manibela, parang magnanakaw na nahuli sa akto. Kasabay niyon, biglang bumukas ang pinto ng kotse.

Bumaba si Miss Hiraya na hingal na hingal.

"Ik-ikaw! Anong ginagawa mo rito?!" pasigaw niyang tanong. Nanginginig ang kanyang boses kahit sinusubukan niyang magsungit. Pilit niyang itinatago ang hiyang nararamdaman, habang ang mukha niya ay pulang-pula na parang nilagang alimango.

Huminto ako at tiningnan siya gamit ang pinakamainosenteng mukha na kaya kong gawin—'yung parang wala akong kaalam-alam sa mundo.

"Miss Hiraya? Huhugasan ko po sana ang kotse mo. Dumaan po kayo sa baha kanina, 'di ba? Inisip ko po kasi na baka kalawangin kung ipagpapabukas ko pa ang paglilinis."

Nahihirapan siyang itama ang kanyang paghinga. Habang nangyayari iyon, tinraydor ako ng aking mga mata dahil napatingin ako sa magulo ngunit mapang-akit niyang hitsura. Ang dati niyang maayos na buhok ay gulo-gulo na ngayon, may mga hiblang dumidikit sa kanyang basang pisngi at leeg.

Pero ang mas nakakuha ng pansin ko ay ang kanyang damit. May natanggal na butones sa itaas—hindi ko alam kung aksidente o sadyang tinanggal—kaya mas nakabukas ito kaysa kanina. Nagniningning ang kanyang balat dahil sa pawis sa ilalim ng gabi, habang mabilis na gumagalaw ang kanyang dibdib sa paghinga. Ang laki pala... at mukhang masarap.

"Maghuhugas ng kotse sa hatinggabi? Gunggong ka ba? Sira ba ang ulo mo?!" masungit niyang bulyaw ulit sabay hila sa kanyang palda para ayusin ito.

"Trabaho ko po ito, Miss," kaswal kong sagot. "Saka may narinig po kasi akong ingay dito sa labas. Akala ko po may mga pusang nag-aaway... o may naipit lang."

Pagkatapos, dahil hindi ko napigilan ang sarili ko, idinagdag ko pa, "Pero... bakit po basang-basa kayo ng pawis, Miss? Basang-basa ang leeg ninyo. Nag-eehersisyo po ba kayo rito sa garahe?"

Nanlaki ang kanyang mga mata. "Nag-eehersisyo? Sinong mag-eehersisyo sa ganitong oras? Umalis ka nga rito!"

Habang nagpapanggap pa ring tanga, lumapit pa ako nang bahagya na may pag-aalala sa mukha. "Baka po sira ang aircon ng kotse ninyo kaya po kayo naiinitan nang ganyan? Delikado po 'yan, alam niyo ba—ang manatili sa loob ng saradong kotse nang walang maayos na hangin. Narinig ko nga po kayong humihingal kanina, parang galing sa takbuhan. Baka po nahihirapan kayong huminga."

Sa loob-loob ko, dahan-dahan na akong natatawa dahil sa kahihiyang nararamdaman ngayon ni Miss Hiraya.

"Ireneo!" sigaw niya.

PAK!

Isang malakas na sampal ang tumama sa kanang pisngi ko.

"Gago! Bukod sa tanga ka na, manyak ka pa! Umalis ka rito! Huwag mong hugasan ang kotse ngayong gabi, kundi isusumbong kita kay Mama para mapalayas ka!"

Hinawakan ko ang aking namumulang pisngi at nagpanggap na nasasaktan at natatakot. "Aray, Miss! Opo, opo, aalis na po! Huwag niyo po akong ipatanggal. Gusto ko lang naman pong tumulong... bakit niyo po ako sinampal? Bakit po kayo nagagalit, wala naman po akong masamang intensyon?" reklamo ko habang napaatras.

Suminghal si Miss Hiraya, sabay talikod at mabilis na bumalik sa loob ng kotse. Sigurado akong kakausapin niya ang kanyang boyfriend para sabihing ligtas sila, dahil ang nakakita lang naman sa kanila ay isang tangang driver na akalang naiinitan lang siya.

Habang naglalakad ako pabalik sa kusina dala ang walang lamang timba, napangiti ako nang bahagya. Masakit pa rin ang pisngi ko, pero ang hitsura niya kanina—gulo ang buhok at pulang-pula ang mukha dahil sa kahihiyan—ay nakatatak na sa utak ko.

Matapang nga siya... pero hindi naman pala niya kayang panindigan, bulong ko sa aking sarili.

Sa ibaba, hindi pa rin kumakalma ang katawan ko. Sumisikip pa rin ang aking pantalon na parang isang uri ng pagpapahirap. Sinubukan kong isipin ang ibang bagay—mga bayarin, utang, o kahit ang masungit na mukha ng naniningil sa probinsya—pero bumabalik pa rin ang isip ko sa aking nakita.

Nang dumaan ulit ako sa garahe, nandoon pa rin si Miss Valerian na walang pakialam sa mundo. Dahil wala na akong magawa, inilagay ko ang timba malapit sa pinto ng kusina sa likod at pumasok sa loob para uminom ng malamig na tubig upang palamigin ang uminit kong ulo.

Madilim sa kusina at ang tanging ilaw lang ay ang maliit na bumbilya sa ibabaw ng lababo. Sa labas, mas lalong lumakas ang ulan at nanginginig ang mga bintana dahil sa hangin. Hahawakan ko pa lang ang pinto ng refrigerator nang—

BLAG!

Namatay ang lahat ng ilaw sa bahay. Kasunod niyon ang isang napakalakas na kulog na nagpayanig sa sahig na aking kinatatayuan.

BOOM! BOOM!

"Naku... nag-brownout," bulong ko habang kinakapa ang pader para maghanap ng kandila o flashlight na kadalasang nasa mga drawer.

Matapos mangapa nang sandali, nagawa kong magsindi ng kandila. Pabalik na sana ako sa sala nang makarinig ako ng isang takot na takot na sigaw.

"Mama! Tulong! Natatakot ako sa dilim!"

Bago pa ako makakilos, mabilis siyang tumakbo patungo sa akin at niyakap nang mahigpit ang aking baywang.

"Kuya Ireneo, huwag mo akong iiwan... natatakot ako!" umiiyak niyang sabi habang nakakapit sa akin nang buong lakas.

Napatigil ako, nagulat at natigilan sa bigla niyang pagyakap.