CHAPTER 3

Si Miss Valerian—na tinatawag nilang spoiled na bunso—ay parang linta na nakakapit ang mga binti sa akin, habang ang kanyang dibdib ay nakadiin na sa ibabang bahagi ng aking tiyan. Sa tuwing hihikbi siya nang mahina dahil sa takot, nanginginig ang kanyang katawan, kaya nagkakaroon ng kaunting kiskisan sa sensitibong bahagi ng aking katawan.

"Kuya Ireneo, huwag mo akong bibitawan, ayoko! Natatakot ako sa dilim, hindi ako bibitiw sa iyo, huhuhu!"

Ang alaga ko naman na gising na gising ay mas lalong nagwawala sa loob ng aking pantalon. Maaaring hindi ganoon kalaki ang dibdib ni Miss Valerian kumpara sa dalawa niyang nakatatandang kapatid, ngunit sapat na ito para maramdaman ko ang higpit ng pagkadiin niya sa akin.

Biglang pumasok ang takot sa aking isip. Paano kung mapansin ni Miss Valerian na may matigas na bagay na nakatama sa kanya?

"M-Miss... Miss Valerian," nauutal kong tawag sa kanya, habang ang kaliwang kamay ko ay nakasapo sa kanyang malambot na puwetan para hindi siya mahulog habang nakayuko ako nang bahagya.

Sumpa man, nangangatog ang aking mga kamay dahil damang-dama ko ang lambot niyon sa kabila ng manipis na tela ng kanyang suot. "Miss, ang bigat mo po at ang higpit ng kapit mo. Baka po mamatay ang kandila sa lakas ng paghinga mo."

"Ayoko nga!" matigas niyang sagot.

Nang sagad na ang tigas ng aking pagkalalaki, may napansin ako. Parang may dalawang maliliit at matitigas na bagay mula sa kanyang dibdib ang nakadiin sa akin, na nagdulot ng kakaiba at nakakakiliting pakiramdam.

“Panginoon, ingatan mo po ang aking pananampalataya na kasing-nipis lang ng balat ng sibuyas. Huwag mo po itong ituring na kasalanan. Hindi ko po ito sinasadya, isa lamang akong mabait at masipag na katulong,” naisip ko sa aking sarili.

Ngunit tulad nga ng kasabihan, matalino man ang matsing ay napaglalamangan din. Kahit gaano kasaya ang sandaling ito, tiyak na mauuwi ito sa gulo.

BLAG!

Biglang sumindi ang mga ilaw sa sala. Nasira ang aming paningin dahil nasanay ang aming mga mata sa sandaling dilim. Napatingin ako sa paligid, ngunit bago ko pa maibaba si Miss Valerian mula sa pagkakapit sa akin, isang matinis at galit na sigaw ang bumasag sa aking pandinig.

"HOY, Ireneo! Anong ginagawa ninyong dalawa diyan?!"

Dahan-dahan akong lumingon sa may hagdan patungo sa ikalawang palapag. Nakatayo roon si Miss Hiraya, at mas nakakatakot ang mukha niya kaysa sa multo sa horror movie. Nakapamewang siya at nanlilisik ang mga mata na parang gusto akong balatan nang buhay.

Sa gulat, mabilis na bumitaw si Miss Valerian sa pagkakayakap at bumaba. Tumayo siya sa tabi ko habang inaayos ang nagusot niyang t-shirt.

Mabilis at malalaki ang hakbang na bumaba ng hagdan si Miss Hiraya. Nakakatakot ang tunog ng kanyang mga paa sa sahig na marmol. Tumayo siya mismo sa harapan ko, sabay turo ng kanyang matulis na hintuturo sa aking ilong.

"Walang-hiya kang driver ka! Bakit mo niyayakap ang kapatid ko?! Sinasamantala mo ba ang pagkakataon? Dahil lang ba natatakot si Valerian sa dilim, pwede mo na siyang bastusin?!"

Napaatras ako at itinaas ang aking mga kamay para sumuko. "Sumpa man, Miss Hiraya! Hindi ko po siya niyayakap! Naglalakad lang po ako dala ang kandila nang biglang sumigaw si Miss Valerian, tapos bigla na lang siyang tumalon at kumapit sa akin na parang koala!"

"Palusot ka pa!" putol ni Miss Hiraya. "Sinadya mo 'yan, 'di ba? Siguradong masaya ka dahil nagkaroon ka ng pagkakataon na hawakan ang kapatid ko sa dilim! Aminin mo, Ireneo! Aminin mo!"

"Diyos ko, Miss, sumpa man, hindi ko po siya hinipuan. Busy po ang mga kamay ko sa paghawak ng kandila at sa pagbuhat... sa pagbuhat ng mabigat..." Muntik ko nang masabi na napahawak ang kaliwang kamay ko sa puwetan ng kapatid niya, kahit tatlong beses ko lang naman itong napiga. "Saka paano ko po magagawang bastusin si Miss Valerian? Kapatid niyo po siya, at pareho kayong nakakatakot kapag nagalit."

"Ang bastos mo! Inihahambing mo ba ako sa kanya?" mas lalong nagalit si Miss Hiraya. Humakbang pa siya palapit sa akin at itinulak ako hanggang sa tumama ang likod ko sa pader.

"Pasensya na po, Miss, alam ko po ang lugar ko. Alam kong katulong lang ako sa bahay na ito. Sumpa man, aksidente lang po ang lahat, Miss. Natakot lang si Miss Valerian sa kulog kaya niya ako niyakap."

"Oh, gago ka talaga! Lalaki ka, siguradong madumi ang utak mo! Tingnan mo nga ang pantalon mo! May gana ka pang sabihin na wala kang iniisip na madumi?"

Lintik na.

Mabilis kong tinakpan ng hawak kong timba ang aking harapan. Sobrang init ng mukha ko, at parang gusto ko na lang maglaho na parang bula. Itinaas na ni Miss Hiraya ang kanyang kamay, handa nang itama ang pangalawang sampal ng gabi sa kabilang pisngi ko. Pipikit na sana ako para tanggapin ang aking kapalaran.

Ngunit biglang…

"Ate, tama na nga! Huwag ka nang magalit. Pagod na ako na makita kang laging galit!"

Ang boses ni Miss Valerian ang nagpahinto sa kamay ng kanyang ate sa hangin. Humakbang ang bunso at tumayo sa pagitan namin ni Miss Hiraya.

"Hindi kasalanan ni Kuya Ireneo, Ate! Ako ang tumalon sa kanya. Takot na takot ako kanina kasi madilim at may kidlat. Kung wala siya rito, baka nahimatay na ako!" pagtatanggol ni Miss Valerian sa akin sa paos na boses.

Dahan-dahan na ibinaba ni Miss Hiraya ang kanyang kamay, habang nakatitig sa kapatid na parang hindi makapaniwala. "Ipinagtatanggol mo ba ang maduming driver na iyan, Valerian? Pakiusap naman, magising ka nga. Sinasamantala ka lang niyan. Tingnan mo ang inosente niyang mukha, pero sa totoo lang ay manyak siya!"

"Kahit ano pang sabihin mo, Ate, ang malinaw ay tinulungan niya ako! Palagi ka na lang kasing may masamang isip sa ibang tao. Kaya pala papalit-palit ka ng kasintahan at palagi kang iniiwan. Mukha kang leon ngayon!"

Pagkatapos ay hinawakan ni Miss Valerian ang kamay ko at niyaya akong lumayo. Sa sandaling iyon, sumulyap sa akin nang mabilis si Miss Valerian, at namula ang kanyang mga pisngi nang makita ako—o baka dahil sa timba na nakatakip sa aking harapan.

Hindi ko na hinintay ang sagot ni Miss Hiraya na mukhang sasabog na naman sa galit. Mabilis akong naglakad patungo sa pinto sa likod. Naririnig ko pa rin ang pagrereklamo ni Miss Hiraya sa likuran ko.

"Ikaw, Valerian, huwag kang masyadong mabait sa katulong mo! Kahit anim na buwan na siyang driver, tandaan mo, ngayon pa lang natin siya makakasama sa bahay. Paano kung gumawa siya ng masama? Tingnan mo, ganyan na siya sa unang araw pa lang niya. Baka kung ano-ano na ang iniisip niyan tungkol sa iyo sa kwarto niya ngayon!"

"Hayaan mo nga! Bakit ba ganyang kagulo ang mga damit mo? At bakit wala na ang butones sa itaas ng damit mo?" Mukhang pagod na si Miss Valerian sa palaging pagsisi sa kanya.

"Ah, ewan! Pumunta ka na sa kwarto mo! Matulog ka na! May online class ka pa bukas ng alas-otso ng umaga!"

Isinara ko ang pinto ng kwarto ng katulong nang may buntong-hininga ng ginhawa, sabay sandal dito habang hawak ang aking dibdib. Baliw. Sira-sira ang ulo ng pamilyang ito!

Ang isa ay kakatapos lang makipaglaro sa loob ng kotse pero nagmamalinis, habang ang isa naman ay spoiled pero kung makayakap ay napakahigpit kaya nakakahingal.

Inabot ng kamay ko ang aking pantalon, nararamdaman ang kirot ng aking pagkalalaki. Pagkatapos ay tinapik ko ito nang dahan-dahan at sinabi, "Magtiis ka muna, Tot. Hindi natin suwerte ngayong gabi. Magtiis ka lang, huwag kang madaling magising. Kung kasingliit ka lang sana ng sili, ayos lang na magising ka. Ang problema, ang laki-laki mo at nakakairita ka kapag nagigising!"

Dahil sa pagod, humiga muna ako nang sampung minuto. Nagpasya akong maglinis ng katawan bago matulog. Hubarin ko na sana ang aking uniporme na malagkit dahil sa pawis nang bigla akong makarinig ng mahinang katok sa pinto ng aking kwarto.

Tok! Tok!

Napakahina ng katok kaya muling bumilis ang tibok ng aking puso. Naglakad ako patungo sa pinto at binuksan ito nang bahagya.

Nakatayo roon si Miss Valerian.

Nagpalit na siya ng suot—isang manipis at kulay-rosas na sedang pajama. May hawak siyang toothbrush, ngunit ang kanyang mga mata ay nakatitig sa akin nang may kakaibang kahulugan.

"Kuya Ireneo," tawag niya nang mahina, mas malambing ang boses niya ngayon kumpara kanina. "Pwede mo ba akong ikuha ng mainit na tubig sa dispenser? Nangangatog pa rin kasi ako, at hindi ko man lang maiangat ang baso para rito."

Tinitigan ko siya na may pagtataka. Nasa kusina naman ang water dispenser; pipindutin lang iyon. Paano namang hindi niya maiangat ang baso para doon?

Ngunit nang makita ko ang bahagyang nakabukas niyang mga labi at ang pagbaling ng kanyang mga mata sa aking dibdib—na nakalantad dahil kalahating nakabukas ang mga butones ng aking uniporme—sinabi ng aking pagkalalaki na hindi lang ito tungkol sa mainit na tubig, lalo na't ala-una na ng madaling araw.