CHAPTER 1

"Ireneo, simula ngayong gabi, dito ka na titira kasama ang tatlo kong anak na babae, ah?"

Bago pa ako makasagot ng "Opo" o makatango, isang matalim na boses ang narinig namin mula sa hagdan.

Si Miss Hiraya iyon—ang panganay na anak ni Mrs. Benitez. Napakaganda niya, pero napakasungit at parang tigre kung magalit. Bahagyang nakabukas ang mga butones ng kanyang pang-opisina na damit, kaya litaw ang kanyang maputing leeg at balikat.

"Pinag-isipan mo ba ito, Mama? Bakit mo papatitirahin ang taga-probinsyang iyan dito sa loob ng pamamahay natin? Driver lang siya. Utusan. Madumi siya, maitim, at mabaho! Dati siyang katulong, naging driver, at ngayon dito na titira?"

Naitungo ko na lang ang aking ulo habang hawak ang luma kong sumbrero. Naramdaman kong uminit ang aking mga tainga—hindi dahil sa galit, kundi dahil sa hiyang-hiya ako. Ang layo ng agwat ng buhay naming dalawa, kaya siguro kailangan kong lunukin ang kanyang pangmamata. Tama naman si Miss Hiraya. Isa lang akong lalaking galing sa probinsya na nakipagsapalaran dito para kumita ng pera para sa pagpapagamot ng nanay ko.

Nanahimik na lang ako sa tabi ni Mrs. Benitez. Naalala ko ang pangako niya na babayaran niya ang pagpapagamot ng nanay ko kung papayag akong magtrabaho bilang utusan sa bahay nila.

Kahit galit si Miss Hiraya, hindi ko maiwasang mapatingin sa kanya. Sa mabilis na pagbaba-taas ng kanyang dibdib dahil sa galit, napansin ko kung gaano kasikip ang suot niyang damit.

"Hiraya, mag-ingat ka sa mga sinasabi mo!" galit na saway ni Mrs. Benitez. "Masipag si Ireneo at malakas siya para sa mga mabibigat na gawain. Kailangan natin ng lalaki sa bahay na ito. Bakante naman ang kwarto sa likod, at pwede siyang tumulong sa gawaing-bahay kapag hindi siya nagmamaneho."

"Gawin mo ang gusto mo, Mama. Siguraduhin mo lang na hindi siya gagawa ng masama o magnanakaw!" sabi ni Miss Hiraya, sabay walk-out patungong kusina habang nakatitig sa kanyang cellphone.

"Huwag mo na lang siyang pansinin, Ireneo. Ganyan talaga siya kapag pagod," malambing na sabi ni Mrs. Benitez sabay tapik sa balikat ko. Ramdam ko ang init ng kanyang kamay kahit manipis ang aking uniporme.

"Opo, Madam. Maraming salamat po sa pagpapatira sa akin," kabado kong sagot.

Pagkatapos noon, pumunta si Mrs. Benitez sa kwarto ni Miss Valerian—ang pinakamasasabi kong paboritong anak sa tatlo—para sabihan itong matulog na dahil may pasok pa ito kinaumagahan. Pagkatapos ay pumasok na rin si Mrs. Benitez sa sarili niyang kwarto.

Pagkaraan ng isang oras, tumahimik na ang buong bahay. Ang naririnig ko na lang ay ang malakas na buhos ng ulan at ang paminsan-minsang kulog.

Katatapos ko lang ilagay ang luma kong bag sa maliit na kwarto ng katulong nang maalala kong hindi ko pa pala nahuhugasan ang kotse ni Mrs. Benitez na dumaan sa baha kanina. Patay ang ilaw sa garahe para makatipid sa kuryente, kaya ang tanging liwanag lang ay nagmumula sa maliit na bumbilya sa terrace.

Nagulat ako nang may makita akong nakaupo sa silya sa sulok ng garahe. Si Miss Valerian pala iyon.

Ang bunso—na dapat ay tulog na—ay nakaupo nang nakataas ang mga paa sa isang silya habang nanonood ng pelikula sa kanyang tablet. Napatigil ako sa paghinga nang makita ko ang suot niya.

Naka-malaking puting t-shirt siya at napakaikling shorts na halos hindi na makita sa ilalim ng damit. Lilitaw ang kanyang mapuputi at makinis na binti na parang nagniningning sa gitna ng kadiliman.

"Diyos ko... ano itong tuksong ito?" bulong ko sa aking sarili. "Marami naman akong nakikitang babae sa probinsya, pero walang katulad nito..."

Naramdaman kong bumibilis ang tibok ng aking puso. "Hoy... ayusin mo ang sarili mo, huwag kang padadala," pabulong kong saway sa aking sarili para kumalma.

Pero mukhang hindi naman ako napapansin ni Miss Valerian. May suot siyang malaking headphones at paminsan-minsan ay tumatawa habang gumagalaw sa kanyang upuan—at sa bawat galaw niya, mas lalong umaangat ang kanyang maikling damit.

Mabilis kong iniharap ang aking mukha sa kotse. Natatakot ako na kung ipagpapatuloy ko ang pagtitig, baka magising ang alaga ko sa ibaba at humingi ng parte. Mahirap nang magkasala.

Dahan-dahan akong naglakad patungo sa mamahaling kotse ni Miss Hiraya para hindi maabala si Miss Valerian. Nakaparada iyon sa tabi ng isang bago at mamahaling itim na sasakyan.

Kakatwa, kahit patay ang makina ng kotse, may narinig akong kakaibang tunog mula sa direksyong iyon—parang may nagbubulungan na nahihirapan sa loob.

Plak! Plak! Plak!

Habang lumalapit ako, mas naririnig ko ang kakaibang tunog sa kabila ng ingay ng ulan. Hindi iyon basta tunog lang, para iyong nagsasalpukang laman!

At lintik... hindi ako ipinanganak kahapon para hindi mahulaan ang tunog na iyon. Mula iyon sa isang pares ng magkasintahan na may ginagawang milagro.

Dahil sa kuryusidad at takot na baka may magnanakaw sa loob ng kotse ng amo ko, naglakas-loob akong sumilip sa bintana na may kaunting tint. Halos lumuwa ang aking mga mata sa aking nakita nang mabawasan ang hamog sa salamin.

Sa nakahilig na upuan sa harap, nasa isang mapangahas na posisyon si Miss Hiraya. Nakaupo siya sa kandungan ng isang hindi kilalang lalaki at mabilis na gumagalaw nang pataas at pababa. Bukas na bukas ang kanyang pang-opisina na damit, kaya kitang-kita ang kanyang mga dibdib na umaalon nang malakas kasabay ng kanyang paggalaw. Nakatingala ang kanyang ulo habang pinalalabas ang mga ungol ng sarap.

"Oh, sige, ahh... sige, sige, diyan lang, Honey, bilisan mo pa!" "Malapit na akong labasan!"

Ibig sabihin, ang boyfriend ni Miss Hiraya na balitang anak ng isang opisyal ay palihim na pumasok sa garahe sa gitna ng malakas na ulan? Kaya naman pala galit na galit si Miss Hiraya nang pumasok ako kanina; takot lang siyang mabisto ang kanyang kalokohan!

Nagsimulang tumulo ang malamig na pawis sa aking noo habang nakatitig sa magandang katawan ni Miss Hiraya, na karaniwang maayos na natatakpan kapag papasok sa trabaho. Bukas ang puti niyang damit hanggang sa kanyang tiyan, kaya kita ang mapuputi at makinis niyang dibdib na basang-basa na ng pawis, sumasayaw kasabay ng marahas na giling ng kanyang balakang sa kandungan ng lalaki.

Uminit ang aking dugo. Nabuhay na naman ang aking pagkalalaki, kaya sumikip at sumakit ito sa loob ng aking pantalon na tila gustong sumali sa nangyayari sa loob. Dapat na akong tumakbo, pero hindi ko maigalaw ang aking mga paa habang pinapanood kung paano nakakapit ang mga hita ni Miss Hiraya sa baywang ng kanyang boyfriend.

Ang alaga ko sa ibaba ay patuloy na nagwawala dahil sa libreng palabas na aking nakikita. Nang hindi ko namamalayan, napaatras ako at nakatapak ng isang tuyong sanga na nailipad ng hangin sa sahig ng garahe.

KRAK!

Masyadong naging malakas ang tunog ng nabaling sanga sa katahimikan ng garahe, kaya biglang napatigil ang ligalig na galaw sa loob ng kotse. Dalawang pares ng mga mata mula sa loob ang sabay na lumingon sa direksyon ko habang nakatayo akong tulala, hawak ang isang timba, at may hangal na mukha.

Katapusan ko na... nahuli ako ni Miss Hiraya!