Chapter 3 - Got A Job

Pumailanlang sa malawak na visitors' area ang isang malakas na tawa. Halos lahat napalingon sa direksyon ng mesa nina Luther at Catriona.

"Ako? Magpapanggap bilang syota mo? Seryoso ka ba?" nakatawang tanong ni Luther na sinundan ulit ng malutong na tawa.

Medyo malakas pa ang kanyang pagkakasabi niyon kaya napaawang nalang ang bibig ng ilang taong nakarinig niyon. Lalo na iyong mga kanina pang palihim na nakatingin kay Catriona.

Maging ang pulis na kasama ni Luther kanina lang ay mayroong hindi makapaniwalang ekspresyon sa mukha nito.

"Timamaan ka nga naman ng lintik na swerte," natatawang bulong nito sabay nailing.

Nagsalubong ang mga kilay ni Catriona. "Can you lower down your voice? It's not something you should be grateful for." inis nitong sambit.

Kumalma si Luther ngunit nananatili siyang nakabungisngis. "Pasensya na. Nadala lang ako sa napakaganda mong biro. Pwede kang maging komedyante dahil d'yan." pang-uuyam niya pagkatapos ay muling naupo.

"I'm serious, Luther. I bailed you out para tulungan mo ako." Binigyan ni Catriona ng seryosong tingin si Luther. "It's a win-win right? Tinulungan kitang makalaya at tutulungan mo rin akong makalaya."

"At ano namang nagbigay sa'yo ng ideyang papayag ako at tutulungan kita matapos mo akong piyansahan? Hindi ka ba nababahalang hindi ako tumupad sa anumang kundisyon mo pagkalabas ko rito? Who said I need you to bail me out just to return the favor?" sunod-sunod na tanong niya sa mapaglarong tono.

Nagpakawala ng mababaw na buntong hininga si Catriona. May dinukot itong puting envelope sa loob ng sling bag nito at inilapag iyon sa mesa.

"'Yan ang magiging paunang bayad ko sa'yo. That's a hundred thousand. The rest, pagkatapos ng ating kontrata."

Kumunot ang noo ni Luther nang makita ang envelope. Gusto niyang tumawa ulit ngunit pinigilan niya ang kanyang sarili.

Malaking halaga iyon, pero para sa kanya ay barya lang iyon.

"Marahil ay hindi ka lang nag-iisip o sadyang talagang desperada ka lang." naiiling niyang sambit. Itinukod niya ang pinagsalikop niyang mga kamay sa kanyang baba. "Hindi porket kabilang ako sa low class ay kaya mo nang tapatan ng pera ang pagkatao ko. Sa palagay mo ba ay mapapapayag mo ako gamit ang perang 'yan?"

Hindi agad nakaimik si Catriona. Kahit papaano ay may punto si Luther.

Ang nasa isip lang nito nang puntong iyon ay ang mapapapayag ito sa kanyang inaalok. Hindi niya isinaalang-alang ang maaaring maramdaman nito.

'But why? Hindi ba't pare-pareho lang naman ang hangad ng mga tao sa low class? Magkaroon ng pera sa madaling paraan? Bakit siya nagpapanggap na parang hindi niya kailangan ng pera?'

'Or maybe he's just afraid of what I'm asking him to do?'

Tumikhim ito. "Don't worry, wala ni sinumang makakapanakit sa'yo. I swear I will protect you no matter what, at alam ko namang kaya mo ring protektahan ang sarili mo just in case na malingat ako. That's why I chose you, a man with good fighting skills."

Nablangko ang mukha ni Luther dahil sa pagkadismaya. 'Is this woman for real? Hindi ba nauunawaan ng babaeng ito na hindi lahat ng tao ay nasusuhulan ng pera?'

"Anyways, that's it for now," Kinuha ni Catriona ang envelope at ibinalik iyon sa loob ng bag. "I'll give it to you next week. I'm only here to tell you that you've got yourself a job. And I'm your employer." wika nito sabay tayo at nagsuot ng shades.

Napaawang nalang ang bibig ni Luther. 'Seryoso ba ang babaeng 'to? Pumayag ba ako?'

"T-teka nga—"

"I'll pick you up sa araw mismo ng laya mo. Don't try to ditch me or else ay ibabalik kita rito." putol nito sa kanya pagkatapos ay tumalikod at umalis.

Naiwang tulala si Luther, hindi makapaniwala sa inasta ni Catriona. Ni hindi nga nito ipinaliwanag ang rason kung bakit gusto nitong magpanggap siya bilang peke nitong kasintahan.

"Ang bilis n'on ah. Sinagot mo ba agad?"

Sinamaan ni Luther ng tingin ang pulis na nakatayo na ngayon sa kanyang likuran. Sinundan niya lang ng tingin si Catriona na papalabas na ng pintuan.

-:-:-:-:-

Sumunod na linggo, makikita ang pagbukas ng malaking gate ng bilangguan. Iniluwa niyon si Luther, may nababagot na mukha, ganap nang laya.

Para sa karamihan ay isa iyon sa pinakamasayang araw nila. Pero para sa kanya ay normal na araw lang iyon. Idagdag pang may naghihintay sa kanyang sa palagay niya ay responsibilidad na kailangan niyang gampanan.

"That woman, sino siya sa palagay niya para utusan ako?" banas na bulong niya sa sarili.

Diretso siyang umuwi sa kanyang apartment. Agad siyang naligo at nagbihis ng damit na kadalasan niyang suot tuwing may pupuntahan — kupas na pantalon at kaswal na puting t-shirt na nakapaloob sa itim na jacket.

Matapos ng kaunting oras na paghihintay, isang puting kotse ang huminto sa tapat ng building kung nasaan ang kanyang apartment. Bumaba mula sa passenger seat si Catriona. Katulad ng una niyang kita rito ay napakaelegante nitong tingnan na siyang umagaw agad ng atensyon ng mga taong nasa paligid.

Nakasuot ito ng puting sheath dress at hinuhulma niyon ang maganda nitong hubog ng katawan. Ang buhok nito ay nakalugay sa kaliwang bahagi kaya kitang-kita kung gaano kaputi at kakinis ang leeg nitong pinapalamutian ng mamahaling kwintas. Hindi gaano makapal ang make-up nito at mayroon lang itong banayad na bahid ng pulang lipstick sa labi. Sa kanang tainga nito ay makikita ang isang dyamanteng hikaw.

Nagsimulang magbulungan ang mga tao sa gusali pero inignora lang ang mga iyon ni Luther maging na ang mga tingin na ipinupukol ng mga ito sa kanya.

"Dapat ko bang ikatuwa na mismong ang napakaganda ko pang syota ang sumundo sa'kin?" malakas na wika niya sa nang-aasar na tono. Halatang gusto lang inisin si Catriona.

Dahil doon ay mas lalo pang lumakas ang bulungan ng mga tao.

Ngunit binalewala lang iyon ni Catriona. Sa halip ay dismayadong pinagmasdan nito ang kasuotan ni Luther na siyang una nitong napansin. "Why aren’t you in formal attire?" tanong nito.

Tinaasan ito ni Luther ng kilay pagkatapos ay nameywang.

"Dahil sa wala naman ako n'on." tugon niya, ginaya pa ang paraan ng pananalita ni Catriona.

Bahagyang umawang ang bibig ni Catriona dahil sa hindi pagkapaniwala. "Ugh, you've got to be kidding me..." bagsak ang balikat na sambit nito. "Pupunta tayo sa isang pagdiriwang. Lahat ay nakasuot ng formal attire. But you…" Muli nitong pinasadahan ng tingin si Luther mula paa hanggang ulo. "…don’t exactly look the part. Ni hindi ka nga ata nagsuklay man lang."

Nagkibit-balikat lang si Luther, tila walang pakialam. "Not my problem. Wala ka namang nabanggit sa'kin patungkol sa formal attire. Didn't even tell what exactly I'm going to do. So be it." nanghahamon niyang wika.

Napasampal sa noo si Catriona at pinagdiin nito ang mga labi dahil sa pagkainis, pero agad din namang bumuntong-hininga para pakalmahin ang sarili. Kung tutuusin ay tama si Luther. Wala siyang nabanggit dito patungkol sa kung anong dapat nitong suotin.

"Fine. Get in the..." utos nito ngunit nauna nang kumilos si Luther patungong passenger seat bago pa man nito matapos ang gusto nitong sabihin.

"What?" takang tanong niya nang bigyan siya ng nagtatanong na tingin nito.

"You should be in the back seat. Pwesto ko 'yan." ani nito.

"Siya ang dapat na nasa backseat." tugon niya habang nakaturo sa babaeng driver sabay sarado ng pinto.

Napaawang nalang ang bibig ni Catriona nang mapagtanto ang gustong mangyari ni Luther. 'Gusto ba ng lalaking 'to na ako ang magmaneho?'

Ilang saglit lang ay dahan-dahang bumukas ang bintana ng passenger seat, ibinalandra ang blangkong mukha ni Luther.

"Magkasintahan na tayo ngayon, hindi ba? Dapat lang na ipinagmamaneho natin ang isa't-isa. But since hindi ako marunong magmaneho, at wala akong lisensya, alam mo na kung ano ang dapat mong gawin." wika niya sa mapaglarong tono sabay kindat.

Muling sumarado ang bintana, naiwang gulantang si Catriona.

"Unbelievable..." bagsak ang balikat na sambit nito.