Chapter 2 - I Need Your Help

Dinala ng pulis si Luther sa visitors' area, kung saan makikita ang pahabang bakal na mesa. Pinaghihiwalay niyon ang mga bilanggo sa kani-kanilang mga bisita. Mabagal ang kanyang mga paghakbang, habang mayroong seryosong ekspresyon lang sa mukha.

Sa dulong bahagi ng mesa ay matatanaw ang isang babaeng nakaupo, tahimik na naghihintay. Napakaelegante nitong pagmasdan at tila hindi ito nababagay sa ganoong klaseng lugar. Ikinukubli ng anino ng mahaba at medyo kulot nitong buhok ang mukha nito. Sinasabi na ng magara nitong kasuotan na kabilang ito sa isang high class na pamilya.

"Siya ang tinutukoy ko," wika ng pulis sabay turo sa babae gamit ang hawak nitong baton. "Kilala mo ba siya?"

Naningkit ang mga mata ni Luther. Makaraan ang ilang saglit ay umiling siya. "Marahil sa nakaraan naming buhay." pabiro niyang tugon.

Mahinang natawa ang pulis. "Mukhang nasa puder mo ngayon ang swerte, Rutherford." makahulugan nitong sambit. Pumalatak pa ito bago lumapit at tumayo sa tabi ng isa pang pulis sa may likuran ng kwarto.

Lumapit si Luther sa tapat ng babae, ngunit hindi siya agad naupo. Sa halip ay pinagmasdan niya muna ito.

"Piniyansahan mo ako," panimula niya. "Magkakilala ba tayo?"

Nag-angat ng tingin ang babae. Sumilay ang napakaganda nitong mukha kaya bahagyang natigilan si Luther.

Sa pamamagitan ng liwanag na nagmumula sa bintana ay makikita ang kayumanggi nitong mga mata na mas pinapaganda pa ng pino at natural nitong mga pilikmata. May matangos itong ilong, makinis na mukhang hugis habilog, at maninipis na mga labing may banayad na bahid ng lipstick na kulay rosas.

'Mas maganda pa siya kaysa kay Alexi Halls.' aminadong puri niya rito sa kanyang isip.

Tinuwid nito ang pagkakaupo nito habang nakataas ang mga kilay. Sa likod ng inosente pero seryoso nitong mukha ay mababatid ang pag-aalinlangan.

Tipid itong ngumiti. "You don't know me, but I know you." wika nito na agad ikinakunot ng noo ni Luther.

"Pinadala ka ba rito ni Mama? O ng pamilya ko?" takang tanong niya.

Tanging mga miyembro lang ng pamilya Kingsley ang nakakakilala sa kanya kaya marahil na tama ang hinuha niya kaninang ipinadala lang ito ng mga ito. Bukod pa roon ay wala naman siyang kakilalang kabilang sa high class sa pangkasalukuyan niyang pagkakakilanlan.

"Pamilya mo?" takang tanong nito pabalik. "Neither. I came here on my own. Walang nag-utos sa'kin." Seryoso nitong tugon.

Inilapag nito sa mesa ang isang puting folder at binuklat iyon. "Not to mention that you don't have a family." dagdag na sambit nito.

Nagugulumihanang pinagmasdan ni Luther ang papel na nakapaloob sa folder. Sa ibabaw na bahagi niyon ay makikita ang litrato ng kanyang mukha.

"Ako ba 'yan?" tanong niya habang bahagyang nakasimangot.

"Yes. I already did a background check on you. At base rito ay mag-isa ka lang sa buhay." saad nito. "Not even have a relatives, or a dog. A college dropout and an undergrad. Nanunuluyan sa isang shabby appartment. Got seven jobs, three AWOLs..." tuloy-tuloy na sambit nito sa blangkong mukha.

Saglit na natahimik si Luther. Ang tinutukoy nito ay ang pangkasalukuyan niyang pamumuhay, bilang miyembro ng low class.

'Kilala ba ako nito bilang ang pangkasalukuyang ako?' tanong niya sa kanyang isip habang pinag-aaralan ang ekspresyon ng mukha ng babae, tinatantiya sa sarili kung nagsasabi ba ito ng totoo.

Naupo siya. "Okay, well, Ms. Charity, piniyansahan mo ba ako dahil sa nagmamagandang loob ka lang?" mapanudyo niyang tanong.

"Paanong ang isang tulad mo, na miyembro ng isang high class, ay nagkaroon ng interes na halungkatin ang pamumuhay ng isang kabilang lang sa low class at naisipang pang piyansahan? Gano'n ba ang ginagawa ng mga kabilang sa high class kapag nababagot sa buhay?"

"I have my reasons." tugon ng babae. "And my name is Catriona by the way, not Charity."

"At least I've got the first letter right." pambabara niya. Isinampa niya sa mesa ang nakaposas niyang mga kamay. "Let's get things straight. Hindi tatapak ang mga taong kagaya mo sa ganitong klaseng lugar kung walang kailangan. Hindi mo ako papiyansahan kung wala kang kailangan." Binigyan niya ito ng mapanukat na tingin. "So what is it that you want from me, Ms. Charity?"

Bahagyang nagsalubong ang mga kilay ni Catriona dahil sa paraan ng pananalita ni Luther. Pero bumalik din sa pagkanatural ang ekspresyon ng mukha nito matapos ng isang mababaw na buntong-hininga.

"I saw how you fight last week. Sa bar. I was there. And honestly, I was amazed." wika nito sabay humalukipkip. "With your skill, kikita ka ng malaki kung nasa tamang trabaho ka lang. You don't have a previous criminal record, so madali lang sana para sa'yo ang matanggap sa isang disenteng trabaho."

Hindi agad nagsalita si Luther. Pinagmasdan niya lang ang mukha ng babae habang inaalala ang nangyari noong nakaraang linggo sa kanya na dahilan ng kanyang pagkakakulong.

Nagtungo siya noon sa bar upang ipagdiwang ang kanyang ika-dalawampu't pitong taong gulang na kaarawan. Ngunit habang mag-isa siyang nakaupo sa may counter ay may lumapit sa kanyang babae at nagsimulang kulitin siya nito.

Dahil sa kanyang pagkairita rito ay itinaboy niya ito. Ngunit hindi niya inaasahang mag-iiskandalo ito na agad umagaw ng atensyon ng mga taong nakapalibot sa kanila. Bukod pa roon ay may mga kasama itong tatlong kalalakihan at isa sa mga ito ay mismong nobyo nito.

Dahil sa sumbong ng babae rito tungkol sa pambabastos ni Luther, na hindi niya naman ginawa, ay nagsimulang magkagulo ang mga ito. Hindi niya sana papatulan ang mga ito kung hindi siya inatake ng mga ito.

Ang masama nga lang sa pangyayaring iyon, kahit na dinidepensahan niya lang ang kanyang sarili laban sa mga ito, ay siya pa ang nakulong at nakasuhan ng physical assault.

"Kung piniyansahan mo ako para aluking maging bodyguard mo, sorry, pero hindi ako interesado." wika niya, hinuhulaan ang intensyon ni Catriona.

Ilang beses na siyang inalok ng ganoong trabaho ng mga nakasaksi kung gaano siya kahusay sa pakikipaglaban. Kaya hindi na siya magtataka kung iyon din ang rason nito kung bakit siya nito piniyansahan.

Tumikhim si Catriona, hindi alintana ang pagiging prangka ni Luther. "Hindi 'yon ang rason kung bakit kita tinutulungan. I just wanted you to return the favor by helping me too. Which is you're right by the way. Kailangan ko ng tulong mo." Paliwanag nito. Mula sa pagiging seryoso ay naging sensiridad ang ekspresyon ng mukha nito.

Tumaas ang mga kilay ni Luther matapos marinig ang sinabi nito. Mahina siyang natawa. "Ow... tulong?" Umayos siya ng upo. Itinabingi niya ang kanyang ulo habang pinagmamasdan ito. "Anong klase naman ng tulong ang maibibigay sa'yo ng isang hamak lang na tulad ko?" tanong niya, diniinan pa ang salitang 'hamak'.

Saglit na natahimik si Catriona. Mababatid sa paraan ng pagtapik nito ng daliri sa mesa ang pagdadalawang-isip. Kinagat nito ang ilalim nitong labi pagkatapos ay yumuko bago tumugon.

"I... I need you to pretend to be my boyfriend, Luther." wika nito na ikinahinto at ikinakurap-kurap ng mga mata ni Luther.