ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / Romance / Ang Haplos Ng Bilyonaryo / KABANATA 46

แชร์

KABANATA 46

ผู้เขียน: Nightshade
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2026-01-09 08:35:37

AYA'S POV

Tumitigil ang mundo ko habang pinapanood ang apoy na unti-unting lumalamon sa kawayang dingding ng aming cottage. Ang usok ay kulay itim, pumapaikot sa langit na kanina lang ay napakalinaw. Pero hindi ang apoy ang nagpapatigil sa paghinga ko, kundi ang babaeng nakatayo sa harap nito.

Si Yaya Maria. Ang mga kamay niyang dati ay nag-aabot sa akin ng gatas tuwing gabi, ngayon ay mahigpit na nakahawak sa isang tactical radio. Wala na ang malambot na ekspresyon ng isang matandang nagaalaga; ang mukha niya ay tila naging bato, malamig, at walang emosyon.

"Yaya... bakit?" halos pabulong kong tanong. Ramdam ko ang panginginig ng mga tuhod ko, pero mabilis akong inalalayan ni Dante. Ramdam ko ang tensyon sa kanyang katawan, ang kanyang mga kalamnan ay nakahanda na para sa anumang galaw.

Hindi sumagot si Maria. Tumingin lang siya sa amin, pagkatapos ay sa nasusunog na bahay.

"Elena, pumasok ka sa likod ng malaking bato sa gawing kaliwa. Ngayon na," utos ni Dante. Ang boses ni
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่แล้ว บทต่อไป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • Ang Haplos Ng Bilyonaryo   KABANATA 76

    ELENA POV Ang headquarters ng Valderama Global sa Geneva ay hindi lang basta building; para itong dambuhalang tore ng salamin at bakal na nakatayo sa gitna ng siyudad. Pagbaba namin sa limousine ni Baron Volkov, sinalubong kami ng sobrang lamig na hangin ng Switzerland. Pero mas malamig ang pakiramdam sa loob ng lobby. Pagpasok namin, tumahimik ang lahat. Ang mga empleyadong naka-suit, ang mga receptionist, pati ang mga guwardiya—lahat sila nakatingin sa amin. gets ko naman kung bakit. Isipin mo, pumasok kami roon na parang galing sa giyera. Si Dante, kahit naka-overcoat na mamahalin, halata pa rin ang plaster sa noo at ang pamamaga ng kanyang mga mata. Ako naman, kahit sinubukan kong mag-ayos, alam kong mukha akong pagod na pagod. Ang contrast namin sa lobby na puro puting marble at ginto ay sobrang lala. Para kaming dalawang sugatang sundalo na pumasok sa isang palasyo. "Diretso lang ang tingin, Elena," bulong ni Dante. Hinawakan niya ang kamay ko, at kahit ramdam ko ang pan

  • Ang Haplos Ng Bilyonaryo   KABANATA 75

    ELENA POV Hindi swabe ang paglapag namin. Malayo sa nakasanayan kong commercial flight. Ramdam ko yung bagsik ng gulong pagtama sa aspalto ng Airfield 14—yung matinding screech ng goma habang pilit kaming itinitigil ni Mendoza gamit ang reverse thrust. Nanginginig ang buong Airbus A380, parang nagrereklamo ang eroplano dahil masyadong maliit yung runway para sa laki niya. Nang huminto kami, nakakabinging katahimikan ang sumunod. Walang ground control na nagsasalita sa radyo. Walang jet bridge. Ang naririnig ko lang, yung dahan-dahang paghinto ng mga makina. "Nandito na tayo," bulong ni Mendoza. Nakahawak pa rin siya nang mahigpit sa controls, parang doon lang siya kumukuha ng lakas ng loob. Sumilip ako sa labas. Madaling-araw na sa Jura Mountains at sobrang lamig tingnan. Balot ng hamog ang gubat sa paligid ng airstrip. Maya-maya, nakita kong dahan-dahang lumalapit yung mga itim na SUV. Naka-focus sa amin ang mga headlight nila, parang mga matang nagmamanman. "Elena, yung ma

  • Ang Haplos Ng Bilyonaryo   KABANATA 74

    ELENA POV Ang ugong ng mga makina ay naging isang monotonous na humming, isang pampatulog na tunog na pilit naming nilalabanan. Sa labas, ang kadiliman ng gabi ay nagsisimulang mabahiran ng manipis na asul na guhit sa abot-tanaw—ang papalapit na madaling-araw sa Europa. Ngunit para sa amin ni Dante, ang liwanag na iyon ay hindi simbolo ng bagong simula, kundi ang hudyat ng aming huling paghuhukom. “Kailangan nating magmukhang tao, Elena,” mahinang sabi ni Dante. Tumayo siya mula sa observer seat, ang bawat galaw ay may kaakibat na pangiwi dahil sa sakit ng kanyang mga sugat. Pumasok kami sa maliit na lavatory sa likod ng cockpit, ang tanging lugar kung saan may kaunting espasyo para sa amin. Ang salamin sa loob ay nagpakita ng isang imahe na hindi ko halos makilala: ang aking mukha ay maputla, may bakas ng tuyong dugo sa aking pisngi, at ang aking mga mata ay puno ng pagod na tila dinala ang bigat ng buong mundo. Kinuha ko ang isang basang tela at dahan-dahang nilinis ang mukha ni

  • Ang Haplos Ng Bilyonaryo   KABANATA 73

    ELENA POV Ang apat na anino ng mga French Rafale ay tila mga tanod ng kamatayan sa gilid ng aming bintana. Ang kanilang presensya ay nagdulot ng isang kakaibang uri ng pressure—hindi ang marahas na pag-uga ng turbulence, kundi ang malamig na katotohanan na ang aming buhay ay nakasalalay na ngayon sa dulo ng isang missile trigger. “Mendoza, ibigay mo sa akin ang comms,” utos ni Dante. Ang kanyang boses ay nagbago. Wala na ang pagod na Dante na sugatan at hinihingal; ang boses na lumabas ay ang boses ng isang tagapagmana ng imperyo. Itinindig niya ang kanyang likod, inaayos ang kanyang gusot na kuwelyo na tila ba nasa loob siya ng isang boardroom sa halip na sa isang naghihingalong cockpit. “French Air Command, this is Dante Valderama of Valderama Global Holdings,” panimula niya sa radyo. Ang kanyang French ay diretso, matatas, at puno ng awtoridad na tila hindi nagtatanong, kundi nag-uutos. “I am currently on a non-sanctioned emergency flight.

  • Ang Haplos Ng Bilyonaryo   KABANATA 72

    ELENA POV Ang boses ni Sofia sa radyo ay nag-iwan ng isang malapot na katahimikan sa loob ng cockpit. Sa screen ng laptop, ang imahe ni Maya na nakagapos sa kama ng isang sterile na pasilidad sa Geneva ay tila isang sumpa. Bawat pitik ng monitor, bawat kurap ng mga medikal na sensor na nakakabit sa aking kapatid, ay paalala na ang aming kalayaan ay nakatali sa isang napakanipis na sinulid. “Dante…” bulong ko, ang aking tinig ay halos hindi marinig sa gitna ng ugong ng mga makina. Hindi sumagot si Dante. Nakatitok lang siya sa screen, ang kanyang panga ay nakakuyom nang husto. Alam ko ang tumatakbo sa isip niya. Ang digital drive na nakuha niya sa cargo bay ang tanging alas namin para pabagsakin ang Obsidian Circle sa boardroom, pero ang kapalit niyon ay ang buhay ni Maya at ng sanggol na dinadala nito. Ngunit sa gitna ng bigat ng sitwasyon, napansin ko ang pagbabago sa ikinikilos ni Dante. Hindi siya nakatingin kay Sofia, o sa radar, o sa akin

  • Ang Haplos Ng Bilyonaryo   KABANATA 71

    ELENA POV Ang bawat pag-uga ng Airbus A380 ay tila isang babala ng kamatayan. Sa labas ng bintana, ang pakpak ng Gulfstream ni Sofia ay parang isang talim na sumasayaw sa hangin, pilit na ginugulo ang aming stabilizer. Hindi sapat ang lakas ng aming makina para takasan sila sa ganitong altitude; para kaming isang higanteng balyena na pinaglalaruan ng isang mabilis na pating. “Mendoza, hindi natin sila kayang ilagan sa manual!” sigaw ni Dante habang pilit na pinapanatiling pantay ang eroplano. “Naglalaro siya ng aerodynamic chicken,” sagot ni Mendoza, ang mga kamay ay nanginginig sa control yoke. “Kung hindi sila aatras, mawawalan tayo ng lift at tuluyan tayong mag-i-stall.” Hinarap ako ni Dante. Ang kanyang mga mata, sa kabila ng dugo at pagod, ay nagniningas sa determinasyon. “Elena, ang laptop sa ilalim ng observer seat. Kunin mo. Ngayon na.” Mabilis kong kinapa ang bag ni Leo na ipinuslit namin sa cockpit. Sa loob nito ay isa

บทอื่นๆ

บางทีคุณอาจจะชอบ

สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status