LOGINELENA POV Maaga akong nagising, pero hindi dahil sa ingay ni Whitey. Nagising ako dahil sa sikat ng araw na tumatama sa mukha ko at sa bango ng kape na umaakyat mula sa kusina. Pagtingin ko sa tabi ko, wala na si Dante. Inayos ko ang sarili ko at dahan-dahang bumaba, bitbit ang balabal ko dahil medyo malamig pa ang aircon sa hallway. Naabutan ko si Dante sa kusina, suot ang kanyang salamin habang nakatitig sa tablet niya. May nakahandang plato ng pancakes sa lamesa, eksaktong gaya ng pinag-usapan namin kagabi. "Akala ko ba ako ang magluluto?" biro ko habang yumayakap sa likod niya. Natawa siya at hinawakan ang kamay ko. "Masyado kang masarap matulog, ayaw na kitang istorbohin. Besides, simple lang naman 'to. Pancakes and bacon, the Dante special." Naupo ako sa harap niya at nagsimulang kumain. "Napaaga yata ang gising mo. Anong tinitignan mo dyan? Work na naman?" "Hindi. I'm actually looking at flight schedules and villa rentals sa Tuscany," sagot niya habang ipinapakita ang scr
ELENA POV Maaga kaming nagising dahil sa ingay ni Whitey sa labas ng pinto. Simula nang payagan siyang matulog sa loob, naging alarm clock na namin ang makulit na tuta. Naramdaman ko ang pagbangon ni Dante para pagbuksan ang aso, at agad na narinig ko ang mahinang tahol at ang kalabit ng mga kuko nito sa sahig. "Ang aga mo naman, Whitey. Wala pang araw," mahinang reklamo ni Dante, pero alam kong hinahaplos na niya ang ulo ng aso. Bumangon na rin ako at inayos ang buhok ko. "Hayaan mo na, Dante. Mukhang gusto lang niyang mag-check kung gising na ang lahat." "Gusto lang niyan ng treats," tawa ni Dante. Lumingon siya sa akin at ngumiti. "Ready ka na ba para sa araw na 'to? Attorney Santos said the official turnover of the company records will happen this afternoon." Tumango ako. "Ready naman. Medyo kinakabahan lang ako na makita uli 'yung mga papeles ni Papa, pero alam kong kailangan nating gawin 'to para tuluyan nang matapos ang issue." Bumaba kami para mag-almusal. Naabutan namin
ELENA POV Nagising ako sa sikat ng araw na tumatagos sa siwang ng kurtina. Hindi ko agad idinilat ang mga mata ko; ninanamnam ko muna ang lambot ng kama at ang katahimikan ng paligid. Wala nang tunog ng ulan na humahampas sa bubong ng bahay-bato, wala nang ugong ng makina ng eroplano, at wala na ang mabigat na pakiramdam na kailangan kong bumangon para tumakbo. Naramdaman ko ang paggalaw sa tabi ko. Paglingon ko, nakita ko si Dante na nakatitig na pala sa akin, nakasandal ang ulo sa kanyang braso. "Morning," paos na bati niya. Ang gulo pa ng buhok niya at halatang kulang pa sa tulog, pero ang gaan ng tingin niya. "Morning," sagot ko habang nag-uunat. "Anong oras na? Bakit hindi mo ako ginising?" "Seven-thirty pa lang. Masyado kang masarap matulog, mukhang bumabawi ang katawan mo sa lahat ng puyat natin sa Batanes," sabi niya sabay haplos sa pisngi ko. "Saka ayaw kitang istorbohin. First time in weeks na hindi ka kumunot ang noo habang tulog." Ngumiti ako at bumangon na rin. "Ina
ELENA POV Maliwanag na ang sikat ng araw sa Batanes nang magsimula kaming mag-ayos ng mga gamit. Ibang-iba ang pakiramdam ngayon kaysa noong nakaraang gabi. Wala na ang mabigat na kaba sa dibdib ko, at kahit puyat, parang punong-puno ako ng energy. Siguro dahil alam kong sa pag-uwi namin sa Maynila, wala na kaming kailangang lingunin pa. "Elena, nakita mo ba 'yung charger ng satellite phone? I think naiwan ko sa bedside table," tanong ni Dante habang isinasara ang kanyang duffel bag. Naka-jeans lang siya at t-shirt, malayo sa tactical vest na suot niya kagabi. "Nasa side pocket na ng bag ko, nilagay ko na kanina para hindi mawala," sagot ko habang tinutulungan siyang mag-fold ng ilang damit. "Excited na akong makita si Hope. Feeling ko ang laki na ng pinagbago niya kahit ilang araw lang tayong nawala." Lumapit si Dante sa akin at ipinatong ang mga kamay niya sa balikat ko. "I’m sorry kung naging ganito kagulo 'tong trip natin. I promised a getaway, pero naging action movie." Nata
ELENA POV Nanatili akong nakaupo sa harap ng computer screen, hindi ko magawang igalaw ang kahit anong parte ng katawan ko. Ang boses ni Papa na narinig ko sa video ay tila nag-e-echo pa rin sa loob ng tahimik at madilim na eroplano. Tumingin ako sa lalaking nakatayo sa may pintuan—si Tito Albert. Ang dati’y maamong mukha na laging nakangiti sa amin tuwing family dinner ay napalitan ng isang malamig at kalkuladong titig. "Tito Albert... bakit?" halos pabulong kong tanong. "Akala ko ba nasa panig ka namin? Ikaw ang tumulong kay Dante nung magsimula siya sa kumpanya." Dahan-dahang lumakad palapit si Tito Albert, ang flashlight niya ay nakatutok sa journal na nasa lamesa. "Elena, hija. Business is business. Masyado lang naging idealistic ang tatay mo, gaya ni Dante. Akala nila, kayang itama ang mundo sa pamamagitan ng paglalabas ng mga dumi ng iba. Hindi nila naintindihan na ang duming iyon ang nagpapatakbo sa ekonomiya natin." "At kailangang mamatay ni Papa dahil doon?" ramdam ko an
ELENA POV Nanginginig ang mga daliri ko habang hinahanap ang pangalan ni Nanay Belen sa contact list ko. Sa loob ng sasakyan, tanging ang tunog ng wiper at ang malakas na paghinga ni Dante ang naririnig. Hindi ko maalis sa isip ko ang mukha ni Maya sa screen kanina—iyung takot sa mga mata niya, at ang paraan ng pagpigil niya sa sarili niyang iyak. "Nay? Nay Belen, sumagot kayo..." bulong ko nang magsimulang mag-ring ang phone. "Elena? Salamat sa Diyos, tumawag ka! May mga lalaking pumasok dito, kinuha si Maya! Hindi ko sila naharangan, mabilis ang pangyayari!" iyak ni Nanay Belen sa kabilang linya. Rinig ko ang ingay ni Hope sa background, parang nakikiramdam din sa kaba ng paligid. "Nay, makinig kayo sa akin. Ligtas po ba kayo ni Hope? Nasaan kayo ngayon?" tanong ko, pilit na pinapakalma ang sarili ko para hindi ako mag-breakdown sa harap nila. "Nandito kami sa nursery, naka-lock ang pinto. May mga bodyguard sa labas pero hindi nila napansin ang pagpasok sa veranda ni Maya," sag
ELENA POV Nagising ako hindi dahil sa iyak ni Hope, kundi dahil sa sobrang liwanag na pumapasok sa bintana ng kwarto. Nakadapa si Dante sa kabilang side ng kama, mahimbing pa ang tulog kahit nakasuot pa siya ng t-shirt na ginamit niya kagabi. Ramdam ko ang pagod sa bawat hinga niya. Dahan-dahan a
ELENA POV Maganda na ang sikat ng araw sa labas ng bahay. Wala na ang ulan, at tanging ang mahinang sipol ng hangin sa malalaking salamin ang naririnig ko. Nakaupo ako sa isang komportableng upuan sa deck, pinapanood si Maya na seryosong nagtutupi ng mga bagong labang barubaruan ni baby. "Ate,
ELENA POV Malamig ang hangin na sumasalubong sa amin habang dahan-dahang binabaybay ng maliit na bangka ang mga malalaking alon patungong Itbayat. Malayo na kami sa lighthouse sa Sabtang. Nakasandal ako sa dibdib ni Dante, suot ang kanyang malaking jacket para proteksyon sa wisik ng dag
ELENA POV Maaga pa lang ay gising na ang buong bahay-bato. Amoy usok ng panggatong at sariwang kape ang sumalubong sa akin nang dahan-dahan akong lumabas ng kwarto. Nakita ko si Dante sa kusina, seryosong hinihiwa ang isang malaking kamote habang si Maya naman ay nag-aayos ng mga kagamitan sa hapa







