Beranda / Romance / Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo / Chapter 3: Ang Pamilyang Villarreal

Share

Chapter 3: Ang Pamilyang Villarreal

Penulis: Dama Mei
Noong umagang iyon, dinala si Hiraya ni Marco sa isang mamahaling suite sa isang five-star hotel. Pagdating nila roon, naghihintay na ang pinakamagagaling na makeup artists sa buong bansa.

Natigilan si Hiraya nang makita sila. Kilala niya ang mga taong iyon. Sila ang mga makeup artist ng mga sikat na celebrity, mga award-winning designer, at hairstylist na madalas niyang makita sa malalaking award shows.

Isang lalaking nasa edad trenta, may fashion sense kung manamit, at puro itim ang suot na may kumikislap na accessories ang agad na lumapit sa kanya.

“Oh. My. God! Is this her? The future Mrs. Villarreal!” masiglang sigaw nito.

Napapitlag si Hiraya at namula ang mukha.

“A-Ako po… hindi naman—”

Marahang tinapik ng lalaki ang kamay niya.

“Darling, starting today, ikaw na ang magiging sentro ng atensyon ng buong mundo. So, no apologies, okay? Umupo ka na. We're going to bring out the best version of you.”

Dahan-dahang umupo si Hiraya sa makeup chair. Halos anim na tao agad ang pumalibot sa kanya. May nag-aayos ng buhok niya, may nagche-check ng kondisyon ng balat niya, at may naghahanda ng isang napakagandang gown na nakasabit sa gilid ng silid.

Sa loob ng isang oras, abala ang makeup team sa pag-aayos sa kanya. Maingat nilang inayos ang buhok niya at nilagyan iyon ng maliliit na kristal na lalong nagpaganda sa kanyang itsura. Tatlong tao naman ang tumulong sa kanya na maisuot nang maayos ang napakagandang gown.

Nang matapos ang lahat, bahagyang yumuko ang head makeup artist at marahang pinaikot ang upuan ni Hiraya papunta sa malaking salamin sa harap nila.

Napahinto sa paghinga si Hiraya.

Sa salamin, nakita niya ang isang magandang dalagang kumikinang sa ganda. Maayos ang makeup nito, elegante ang pagkakaayos ng buhok, at bagay na bagay sa kanya ang gown na suot niya. Hindi iyon ang Hiraya na nakasanayan niyang makita sa salamin.

Napahawak siya sa bibig habang unti-unting namumuo ang luha sa kanyang mga mata. Hindi niya akalaing kaya rin pala niyang maging ganito kaganda.

Napakagarbo ng wedding hall. Napupuno iyon ng liwanag mula sa malalaking crystal chandelier na naglalabas ng ginintuang kinang sa buong silid. Mahinang tumutugtog ang classical music habang nakalatag ang mahabang pulang carpet mula sa entrance hanggang sa gitnang entablado.

At sa dulo ng carpet na iyon, mag-isang nakatayo si Hiraya.

Napalunok siya at bahagyang yumuko bago dahan-dahang naglakad papunta sa altar. Lahat ng tao ay nakatingin sa kanya. Daan-daang pares ng mga mata ang nakatutok sa bawat hakbang niya. Naroon ang mga miyembro ng maharlikang pamilya, kilalang negosyante, prominenteng pamilya, at mga pinuno ng iba't ibang institusyon.

Pinagmamasdan nila si Hiraya. May mga humahanga sa kanyang ganda, may mga nagtataka sa presensya niya, at mayroon ding mga tila natutuwa pang makita siyang nasa ganoong sitwasyon.

Hindi nagtagal, nagsimula nang marinig ang mga bulungan sa paligid.

“Is she really the woman who's going to marry Mr. Laric? She looks so young.”

“Look at her. She seems so innocent.”

“Why is she walking down the aisle alone? Where's the groom?”

Sinubukan ni Hiraya na kontrolin ang paghinga niya. Saglit siyang tumingin sa kaliwang bahagi ng hall at nakita sina Damian, Marian, at Asteria na magkakatabing nakatayo.

Matitigas ang kanilang mga ekspresyon. Walang kahit kaunting pagmamalaki sa mga mukha nila. Sa halip, puro masasamang tingin at pagkadismaya ang ipinapakita nila sa kanya. Muling yumuko si Hiraya at bahagyang binilisan ang paglalakad.

Nang makarating siya sa entablado, mag-isa siyang tumayo sa harap ng altar na napapalibutan ng mamahaling puting bulaklak. Pero wala ang groom.

Lumipas ang oras.

Tatlumpung minuto na ang nakalipas, pero wala pa rin si Alaric Villarreal. Hanggang sa umabot na ng isang buong oras, nanatiling walang laman ang puwesto para sa lalaking dapat ay katabi niya sa altar. Wala pa ring senyales na darating ito.

Lalong lumakas ang mga bulungan sa buong hall.

“Did he really leave her standing there alone?”

“How disgraceful. The Hernando family must be so embarrassed.”

“Maybe Mr. Laric never wanted to get married in the first place.”

“Poor girl… they left her standing there like some kind of decoration.”

May ilang babaeng nagtakip ng bibig habang palihim na tumatawa. Ang ilan sa mga lalaking bisita ay umiling na lang. Nagkatinginan naman ang mga miyembro ng mga pamilyang maharlika, tila sinusubukang alamin kung sinadya ba ng pamilya Villarreal na insultuhin ang mga Hernando o kung may nangyaring problema sa likod ng kasal.

Kinagat ni Hiraya ang labi niya habang pinipigilang tumulo ang luha. Ramdam niya ang init sa kanyang mga mata, pero pinilit niyang manatiling nakatayo nang tuwid kahit pakiramdam niya ay unti-unting nadudurog ang puso niya.

Lalong naging maingay ang mga bisita. May ilan pang hindi na nag-abala na hinaan ang boses habang nag-iisip ng sari-saring dahilan kung bakit wala ang groom.

Biglang umakyat sa entablado si Marco.

Nagbigay siya ng senyas sa mga nasa music team para itigil ang tugtog. Nang tumigil ang musika, unti-unting natahimik ang mga bisita at napatingin sa kanya.

“Ladies and gentlemen,” malakas at malinaw na panimula ni Marco, na umalingawngaw sa buong hall. “We would like to inform everyone that today's ceremony has officially concluded.”

Agad na nagkagulo ang mga bisita.

“What? Concluded?”

“How is that even possible? The groom isn't even here!”

“Is this some kind of insult?”

Itinaas ni Marco ang isang kamay para pakalmahin ang mga tao.

“The Villarreal family wishes only to formally introduce Miss Hiraya Guillermo Hernando as the legal wife of Mr. Alaric Villarreal,” paliwanag niya. “The legal ceremony was already completed privately beforehand. Today's gathering was arranged to formally acknowledge their marriage before the invited guests.”

Bahagyang yumuko si Marco kay Hiraya bago nagbigay ng senyas na maaari na siyang bumaba sa entablado.

Hindi pa rin maayos ang tibok ng puso ni Hiraya habang dahan-dahan siyang bumababa. Sa bawat hakbang niya palabas ng hall, naririnig niya ang mahihinang tawanan, pangungutya, at masasakit na bulungan mula sa mga bisita.

Ang kasal na dapat sana ay isang sagradong okasyon ay nauwi sa isang kakaibang palabas na wala man lang groom sa altar.

Isa-isang nagsimulang umalis ang mga bisita habang patuloy na pinag-uusapan ang nangyari. Maingay ang buong lugar dahil sa mga haka-haka at sari-saring komento tungkol sa kasal.

Pero nang maghanda nang umalis ang pamilya Hernando, biglang humarang sa daraanan nila ang dalawang security guard na parehong nakasuot ng itim na suit.

“Paumanhin po, Mr. and Mrs. Hernando,” sabi ng isa sa mga security guard. “May bilin po sa amin na manatili muna kayo rito. Pakisundan na lang po kami.”

Nagkatinginan ang tatlo. Litong-lito sila, at hindi rin maikakaila ang kaunting takot sa kanilang mga mukha. Wala silang ibang nagawa kundi sumunod sa mga security guard papunta sa isang mas tahimik na pasilyo sa gilid ng building.

Dinala sila sa isang malaking silid. Naghihintay na si Marco sa harap ng pinto at pinapasok sila sa loob.

Sa gitna ng silid, may tatlong taong nakaupo. Kahit hindi sila nagsasalita, ramdam agad ang matinding presensya at awtoridad ng bawat isa.

Una, si Francis Villarreal, isang lalaking nasa edad sisenta at ama ni Mr. Laric.

Katabi niya si Alejandro Villarreal, isang gwapong lalaki na nasa edad kuwarenta. Malamig ang ekspresyon nito, at siya ang panganay na kapatid ni Mr. Laric.

Nandoon din si Catherine Villarreal, ang pangalawang nakatatandang kapatid ni Mr. Laric. Napakaganda ng babae, pero napakalamig ng kanyang aura. Sa isang tingin pa lang nito, agad nang nakaramdam ng hiya at pagkailang si Marian.

Napakagaganda at napakagwapo ng mga miyembro ng pamilyang Villarreal. Kitang-kita sa kanilang kilos at pananamit ang kanilang mataas na estado sa lipunan. May dala silang presensyang nakakatakot kahit wala silang ginagawa.

Dahil dito, hindi makapagsalita ang pamilya Hernando. Nakatayo lang silang nakatitig sa mga taong nasa harap nila, hindi alam kung paano kikilos o kung ano ang dapat sabihin.

Hindi kalayuan sa kanila, sa kabilang bahagi ng silid, nakaupo si Hiraya habang nakayuko. Napatingin sa kanya sina Damian, Marian, at Asteria. Halos hindi sila makapaniwala sa nakikita nila.

Ang dalagang matagal nilang itinuring na parang katulong lang sa sarili nilang bahay ay nakaupo ngayon sa isang silid na tila para lamang sa mga taong may pinakamataas na katayuan sa lipunan.

Tumayo si Marco sa harap nila at nagsalita.

“The Villarreal family would like to make an official statement regarding today's events.”

Palipat-lipat ang tingin ni Asteria sa tatlong miyembro ng pamilya Villarreal. Halos manginig siya sa sobrang ganda at nakakatakot na presensya ng bawat isa sa kanila. Kung ganito kagwapo at kagalang-galang ang mga miyembro ng pamilya niya, ano pa kaya ang itsura mismo ni Mr. Laric?

Napalunok si Asteria.

“Thank you for inviting us,” nauutal na bati ni Damian, pilit na pinapanatili ang pagiging magalang. “We appreciate the opportunity to speak with your family.”

Hindi sumagot si Francis. Bahagya lang na tumango si Alejandro bilang tugon.

Ilang sandali pa, bumukas ang pinto sa likuran ni Damian.

Agad na lumingon si Marco at bahagyang yumuko bilang paggalang sa taong papasok. Napatuwid naman ng upo si Hiraya nang hindi niya namamalayan, at muling bumilis ang tibok ng puso niya. Nilingon din ni Asteria ang pinto.

Pagkakita sa taong pumasok, napanganga siya.

Isang lalaki ang pumasok sa silid.

Matangkad ito, malapad ang balikat, at tuwid ang tindig. Suot niya ang isang itim na suit na lalong nagbigay-diin sa maayos at atletikong pangangatawan niya. Pero higit sa lahat, napakagwapo ng mukha niya. Halos hindi kapani-paniwala ang ganda ng mga katangian nito, na para bang isang lalaking hindi basta-basta makikita sa totoong buhay.

At ang mga mata niya?

Direktang nakatingin ang mga iyon kay Hiraya.

Napahawak si Asteria sa bibig niya. Muntik na siyang mapasinghap nang malakas dahil sa gulat.

'Siya… siya ba si Mr. Laric? Ang gwapong lalaking ito… asawa ni Hiraya?!'

Samantala, matatag na tumayo ang lalaki sa gitna ng silid.

“Allow me to introduce myself,” malamig niyang sabi, walang anumang emosyon sa mukha. “I am Alaric Villarreal, Hiraya Hernando's husband.”

Tuluyang natigilan ang buong pamilya Hernando.

Walang sinuman sa kanila ang nag-akala na ang lalaking hindi nila nakita sa altar ay siya palang pinakamagwapo, pinakamakapangyarihan, at pinakanakakatakot na taong nakaharap nila sa buong buhay nila.

At si Hiraya, ang inosenteng dalagang palaging minamaliit, iniinsulto, at itinuturing na katulong ng sarili niyang pamilya, ay nakaupo ngayon bilang legal na asawa ni Alaric Villarreal.

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 50: Bagong Umaga sa Villarreal Mansion

    Tumagos ang mainit na sikat ng araw sa umaga sa pagitan ng mga kurtina ng master bedroom. Dahan-dahan nitong tinanglawan ang sahig na marmol hanggang sa tumama ang liwanag sa malaking kama, kung saan kapwa nakahimlay ang dalawang taong kagabi lang ay tuluyang naglapit ng kanilang mga puso.Dahan-dahang iminulat ni Hiraya ang mga mata niya. Mahigpit pa rin siyang yakap ni Alaric, na nakapulupot ang matipunong mga braso sa katawan niya.Napatingin si Hiraya sa mukha ng asawa na mahimbing pang natutulog. Habang nakapikit ito, mas malambot tingnan ang matitigas nitong facial features. Wala ang karaniwang malamig at nakakatakot na ekspresyon nito. Sa halip, may kapayapaan sa mukha ni Alaric na nagbigay-lakas ng loob kay Hiraya upang marahang haplusin ng dulo ng mga daliri ang panga nito.Mahinang umungol si Alaric. Bahagyang gumalaw ang mga talukap ng mata niya bago tuluyang dumilat, at agad na nagtama ang mga mata nila ni Hiraya.Unti-unting nabuo ang isang bahagyang ngiti sa mga labi

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 49: Ang Huling Kanlungan ng Makapangyarihang Tao

    Lalong lumalim ang gabi, pero tila mas umiinit ang hangin sa loob ng master bedroom dahil sa matinding damdaming namamagitan sa kanilang dalawa. Hindi inaalis ni Alaric ang tingin sa mga matang puno ng luha ni Hiraya. Ramdam niyang bahagya pa ring nanginginig ang maliit na katawan ng dalaga sa loob ng mga bisig niya.Dahan-dahang yumuko si Alaric hanggang sa magdikit ang mga noo nila. Nagkahalo ang maiinit nilang hininga, na bumuo ng isang tahimik na sandali na silang dalawa lang ang tunay na nakakaunawa."Don't cry," paos na bulong ni Alaric.Marahang gumalaw ang hinlalaki niya upang punasan ang isang patak ng luhang tuluyang dumaloy sa pisngi ni Hiraya."I've broken so many things in this world, Hiraya. Ayokong pati ikaw, sirain ko rin at paiyakin nang ganito."Marahang umiling si Hiraya. Ang mga kamay niyang kanina ay naninigas sa kaba ay naglakas-loob nang dumampi sa matipunong dibdib ni Alaric, na wala nang nakaharang na tela.Mainit ang balat ng lalaki, at ang tibok ng puso

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 48: Pagguho ng Pader na Yelo

    Nakatayo si Alaric sa mismong likuran ni Hiraya. Dahan-dahang gumagalaw ang mahahaba at matitibay niyang mga daliri habang isa-isang hinahawakan ang maliliit na butones sa likod ng midnight blue gown ng asawa. Nang direktang dumikit sa maputi at makinis na balat ng likod ni Hiraya ang mainit na mga daliri ni Alaric, agad na nangilabot ang dalaga.Walang sinuman sa kanila ang nagsalita. Napakabilis ng tibok ng puso ni Hiraya, at pakiramdam niya ay umaabot ang bawat pintig hanggang sa mga dulo ng kanyang mga daliri. Mariin siyang pumikit habang nararamdaman niyang unti-unting natatanggal ang mga butones ng gown, na sinundan ng mahinang tunog ng silk zipper na dahan-dahang ibinababa.Napakaingat ng bawat paggalaw ni Alaric, na para bang may hinahawakan siyang pinakamarupok na porselana sa buong mundo. Nang matanggal ang huling butones, hindi na kayang suportahan ng mga ito ang bigat ng mamahaling tela. Dahan-dahang dumulas pababa ang gown na obra maestra ni Jean hanggang sa tuluyan iton

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 47: Sa Likod ng mga Gintong Kadena

    Pakiramdam ni Hiraya ay mas mahaba kaysa karaniwan ang biyahe pauwi mula sa hotel papunta sa Villarreal mansion. Napakabigat ng katahimikan sa loob ng marangyang sasakyan. Nakaupo si Alaric habang nakasandal sa upuan at nakapikit ang mga mata. Pero halatang hindi pa rin humuhupa ang galit sa loob niya. Mahigpit ang pagkakakuyom ng panga niya, habang paulit-ulit namang tinatapik ng mga daliri niya ang armrest ng upuan.Tahimik lang si Hiraya at nakatingin sa labas ng bintana. Pinagmamasdan niya ang mga ilaw sa kalsadang mabilis na dumaraan sa kanyang paningin. Magulo pa rin ang isip niya dahil sa halik na nangyari sa balkonaheng iyon. Hindi niya alam kung paano haharapin si Alaric pagkatapos ng lahat ng nangyari sa gabing iyon.Pagdating nila sa mansion, agad na binuksan ni Marco ang pinto ng sasakyan. Naunang bumaba si Alaric nang walang sinasabi at mabilis na pumasok sa bahay.Sumunod naman si Hiraya sa likuran niya, mabagal at parang wala nang lakas ang mga hakbang. Nanginginig pa

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 46: Ang Lambat ng Pagtataksil

    Lalong naging maingay ang ballroom ng hotel habang papalapit sa kasukdulan ang tugtog ng waltz. Mahigpit pa rin ang pagkakahawak ni Alaric sa mga daliri ni Hiraya, na para bang kapag niluwagan niya iyon kahit kaunti, mawawala ang dalaga sa gitna ng napakaraming tao.Pero bilang isa sa pinakamakapangyarihang tao sa mundo ng negosyo at sentro ng atensyon sa gabing iyon, hindi maaaring magtago si Alaric habambuhay sa likod ng mga tao. Ilang kilalang real estate tycoon at mga ministro ng ekonomiya ang nagsimulang lumapit sa kanya. Unti-unti silang bumuo ng isang grupo sa paligid niya, kaya napilitan si Alaric na bumalik sa kanyang papel bilang makapangyarihang pinuno.Sandaling nilingon ni Alaric si Hiraya.Napansin niyang mukhang hindi pa rin nakakabawi ang asawa niya sa mga nangyari. Hindi pa rin regular ang paghinga nito, at kapansin-pansin pa rin ang pamumula ng mga labi nito dahil sa mainit nilang halikan sa balkonaheng iyon kanina."Wait here, sweetheart," bulong ni Alaric.Pagk

  • Ang Inosenteng Asawa ng Halimaw na Bilyonaryo   Chapter 45: Pag-angkin ng Isang Makapangyarihan

    Hindi napansin ni Arvie ang matangkad na lalaking nakatayo sa bungad ng pinto ng balkonaheng kinaroroonan nila, kaya patuloy pa rin siya sa pagbibiro. Pero nang biglang tumigil sa pagtawa si Hiraya at mapansin niya ang takot sa mga mata nito, napilitan siyang lumingon.Hindi gumagalaw si Alaric. Nakatayo lang siya sa ilalim ng mahinang liwanag ng mga ilaw sa dingding. Sa likod ng itim niyang maskara, matalim ang kislap ng mga mata niya habang diretso siyang nakatingin kay Arvie. Para bang isa itong peste na kailangan niyang alisin agad sa harapan niya.Samantala, ramdam ni Hiraya ang napakabilis na tibok ng puso niya. Halos umalingawngaw na sa mga tainga niya ang bawat pintig nito. Alam niyang nakamasid sa kanya si Alaric, at alam din niyang hindi maganda ang mood nito."Arvie," paos na bulong ni Hiraya. Nanginginig ang boses niya. "Mas mabuti sigurong... pumasok ka na muna. Baka nagsimula na ang main event."Kumunot ang noo ni Arvie. Tumingin siya kay Alaric na nanatiling tahimik

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status