LOGINA/N: please read the author's note below, thank you!Carielle Lorenzina Flores Del Castillo“Are you sure about this, Carielle?” I look back at Raphael. He look hesitant. Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. “Why? Nagpaalam ako kay mama at papa!” sagot ko sa kanya. Umawang ang labi niya sa sinabi ko. Huwag niyang sabihing takot siyang pumasok sa mental institution na ‘to? “Thiago let’s go,” pag tawag ko sa kaibigan namin. Wala naman silang nagawa kung hindi sumunod sa gusto ko. May gusto lang akong dalawin. I wanna see her. I may be bad about this but I want to see her suffering. “Hi, good morning miss,” bati ko sa nurse na nasa counter. “Yes ma’am, who are you visiting?” “Ivy Vargas,” “I am afraid she cannot have visitors right now, ma’am,” Agad na kumunot ang noo ko sa sinabi ng nurse. “What do you mean?” “Her situation got worsened, and she is very violent po,” Hindi ako makapaniwala sa naging sagot ng nurse sa akin. “Can we just at least see her? Don’t worry we won’t go
Carielle Lorenzina Flores Del CastilloNakakainis naman! Ayaw ko pa namang nag pupunta ng school dahil sa kadahilanang pinapatawag ako sa guidance office! Wala sina mama at papa dahil may kailangan silang asikasuhin sa manila, kaya kami lang ni Zio ang naiwan sa bahay, ang kapatid ko na sobrang pasaway! “Laurent Rafael!” gigil na sigaw ko sa buong bahay. Nakarinig ako ng kalabog mula sa ikalawang palapag ng bahay at bumungad sa akin ang pinsan ko na gulo gulo pa ang buhok. “What is it, Carielle? Ang aga aga init ng ulo mo,” nakangiwing sagot niya sa akin. Sinamaan ko naman siya nang tingin. “Samahan mo ako sa school!” “Bakit? Wala ka namang pasok ah?!” Nginiwian ko naman siya. Nakakainis! Bakit ba nakakainis lahat ng kasama ko sa bahay ngayon?“Isusumbong kita kay tita Lauren!” gigil na sigaw ko sa kanya. Naiiyak na ako sa sobrang inis. Ilang taon na naming kasama si Laurent dito sa bahay dahil ayaw niyang tumira sa ibang bansa kasama si tita Lauren, Laurent Raphael is my cous
Lorenzo Del Castillo “Ate..” “I know where Carmella is,” I smirked at her. “Stop playing with me.” may banta sa boses ko. Ilang taon ko nang hinahanap si Carmella, pero palagi akong bigo tapos biglang susulpot si Lauren para sabihin ito sa akin? “I am not playing with you, why are you finding her anyway? You hurt her,” “I know. I will pursue her again.” Humalakhak siya sa sinabi ko. “She’s happy now, she doesn’t need you anymore.” That’s the last words that I heard from my sister, but looking at my wife now, happy pregnant with our second child, I cannot help but smile. I still remember when I asked Carmella’s hand on Loren, our daughter. I thought she is my accomplice, when when I asked about the engagement I was planning she suddenly gave me an attitude. That’s when I realized that she is not my accomplice all along, but her mother’s. “What are you thinking?” “I was just reminiscing about the past, Carmella,” marahan kong inalalayan si Carmella na maupo sa tabi ko. Ma
“Para saan ang party?” nag tatakhang tanong ko sa mga kasama ko sa bahay. Ilang araw na kaming nakatira rito sa bagong bahay namin ni Lorenzo, tapos ngayon ay abala ang mga tao dahil may party raw na gusto si Lorenzo. “Ewan ko kay kuya Lorenzo ate,” naka ngising sagot ni Kara sa akin. Tinaasan ko naman siya nang kilay sa sinabi niya. “Talaga? Hindi mo alam?” Humalakhak siya sa sinabi ko. “Oo ah! Hindi ko alam,” Natatawa siyang lumayo sa akin kaya hinila ko ang buhok niya. “Aray! Ate naman eh!” nakangusong sagot niya sa akin. Inirapan ko naman siya at hinayaan ko siyang makalayo sa akin. Bahala sila kung ayaw nilang sabihin. Lumipas ang oras hindi ko pa rin nahahagilap si Lorenzo, kahit si Zina ay hindi ko makita. Sila mama lang ang nandito. “Ate,” Agad kong nilingon si Hikari nang tawagin niya ako. “Bakit, Hikari?” May inaabot siyang box sa akin na hindi ko alam kung anong laman. “Suot mo raw mamayang dinner ate..” “Sino nag sabi?” tinignan ko ang box at nakita kong kula
“Where are we going papa?” Kahit ako ay napa lingon kay Lorenzo dahil hindi ko rin alam kung saan kami pupunta. Kanina ko pa tinatanong si Lorenzo pero wala talaga siyang sinasabi sa akin. “It’s a surprise baby,” sagot naman ni Lorenzo. Ngumuso ako. Wala namang may birthday sa amin kaya hindi ko alam kung para saan ang surpresa niya. “Tayong tatlo lang?” nag tatakhang tanong ko sa kanya nang kaming tatlo lang ang lumabas ng bahay. “Yes,” Hindi na ako nag tanong pa kay Lorenzo at hinayaan ko nalang siya sa gusto niya. Malapit lang naman daw ang pupuntahan namin, at dahl ayaw niyang mag lakad ang anak niya ay gumamit pa rin kami ng sasakyan. Tumaas ang kilay ko nang makitang malapit sa plaza ang tinatahak namin, pero bago pa kami maka lagpas sa arko ay may nilikuan siya, bumungad sa akin ang isang malaking bahay. It’s a big and modern house, lumaki akong bakante ang lupang ito tapos ngayon ay may nakatayong bahay na. Mukha ring bagong gawa. “Let’s go..” naka ngising sambit ni L
Nagising ako sa sinag ng araw na tumatama sa mukha ko, hindi siguro naisara ni Lorenzo ang bintana kagabi. Ngumuso ako nang makitang wala na ang mag ama ko sa higaan. Ano na naman kayang ginagawa ng dalawa?Imbes na hanapin sila ay nag pasya akong bumangon para maligo. Wala naman kaming napag planuhan ngayong araw kaya baka dito nalang kami buong araw. Mabilis akong natapos sa pag ligo kaya agad din akong lumabas ng kwarto, kumunot ang noo ko nang wala akong makitang kahit sino pagka labas ko ng bahay, agad akong dumireto sa kusina at tumaas ang kilay ko nang makita ang mag ama ko na nag luluto ng pagkain. “Loren let me, you might get burn!” “Papa naman! Ako sabi dapat mag cook para kay mama!” “Let me help okay? You might get burn,” “I won’t! Tito Maxi taught me how to cook!” “You’re just a kid, for god sake," Hinayaan ko lang silang dalawa sa ginagawa nila. Hindi ko alam kung marunong bang mag luto si Lorenzo dahil lumaki siyang maraming katulong sa mansiyon. “I know you don







