INICIAR SESIÓNPOV ni SophiaNakakasakal ang biyahe sa sasakyan.Tahimik na nagmaneho si Thorne, mahigpit ang panga at namumuti ang mga buko ng daliri niya sa sobrang higpit ng pagkakahawak sa manibela. Nakatingin lang ako sa labas ng bintana, nakatiklop ang mga braso ko at idinikit ang katawan ko sa pinto hangga’t maaari.Galit na galit ako.Galit ako sa kanya dahil nagpakita siya sa party.Galit ako dahil kinaladkad niya ako palayo na para bang isa akong batang pasaway. Sino ba sa tingin niya siya? Wala siyang karapatang gawin sa akin ’to.Sukdó na ako sa kanya.Pagpasok niya sa driveway, pinatay niya ang makina. Hindi ko na hinintay na may sabihin pa siya. Binuksan ko agad ang pinto at padabog na naglakad papunta sa bahay, malakas ang pagtapak ng bota ko sa graba.“Sophia—”“Huwag.” Hindi ako lumingon. “Huwag na lang.”Mabilis kong binuksan ang pintuan at umakyat sa hagdan, kumukulo ang dugo ko.Malakas kong isinara ang pinto ng kwarto ko at sumandal dito habang habol ang hininga ko.Bumuzz ang c
POV ni SophiaMagulo ang party.Umaalingawngaw ang musika sa buong bahay, sobrang lakas na para bang nararamdaman ko ang bawat beat sa dibdib ko.Siksikan ang mga tao sa pansamantalang dance floor, sabay-sabay na gumagalaw sa ritmo habang kumikislap ang mga ilaw. Pula, asul, at lila ang mga sinag na humihiwa sa makapal na halong amoy ng pawis at pabango.Tama si Ashley.Napakalaki ng bahay—isang inuupahang bahay malapit sa campus na pag-aari ng grupo ng mga senior. Kalat ang mga bote ng beer sa halos bawat ibabaw, habang ang ibang tao ay nagsisiksikan hanggang sa back porch, nagtatawanan at nagsisigawan para madaig ang ingay ng musika.Nag-text si Ryan sa group chat na ginawa niya para sa aming tatlo. Kailangan daw niyang kanselahin ang pagpunta niya dahil sa isang emergency sa pamilya.Kaya kaming dalawa na lang ni Ashley.“Ako na kukuha ng maiinom natin!” sigaw ni Ashley sa ibabaw ng ingay bago tuluyang mawala sa gitna ng mga tao.Saglit akong nanatili roon, halos hindi alam kung sa
POV ni SophiaTatlong araw.Tatlong araw na ang lumipas mula noong nakakahiyang gabing iyon—mula nang pumasok siya sa kuwarto ko, pinanood ako, tinawag na puta, at iniwan akong ganoon sa kama.Tatlong araw akong umiiwas sa kanya na para bang nakasalalay dito ang buhay ko.Para na akong multo sa bahay.Maaga akong gumigising bago pa magising ang lahat, at palihim na bumababa ng hagdan na parang magnanakaw. Sinisigurado kong nakakaalis ako papuntang campus bago pa man bumaba si Thorne para mag-almusal.Maaga rin akong umuuwi at tumatangging bumaba para sa hapunan. Sinisigurado kong nakakandado ang kuwarto ko para hindi ako istorbohin ni Mama.Hindi ko siya tinitingnan, hindi kinakausap, at lalong hindi lumalapit sa kanya.Kapag nagkataong nasa iisang kuwarto kami, nakatutok lang ang mga mata ko sa sahig, sa dingding, sa kahit anong bagay basta hindi sa mukha niya. Isang beses lang na hindi ko sinasadyang magtama ang mga mata namin sa hapag-kainan, biglang kumabog nang marahas ang sikmur
POV ni SophiaBumagsak ang puso ko sa sikmura ko.Napako ako sa kinatatayuan ko.Natigilan ako, at biglang nawala ang hininga ko nang makita ko siya.Nakatayo siya sa may pintuan, ang matangkad niyang katawan ay halos anino lamang sa madilim na liwanag mula sa hallway. Madilim at hindi mabasa ang kanyang mga mata habang nakatitig sa akin nang ganoon katindi na nangilabot ang balat ko.Binuka ko ang bibig ko para magsalita, pero walang salitang lumabas.Pumasok siya sa silid at isinara ang pinto sa likuran niya. Ang mahinang click ng kandado ay umalingawngaw sa katahimikan.“Sinabi ko bang tumigil ka?”Tinitigan ko siya, pilit inuunawa ng isip ko ang nangyayari. “I—I—”“Magpatuloy ka.”“Thorne, hindi ko kaya—”“Kaya mo.” Dahan-dahan siyang lumapit sa kama, bawat hakbang ay mabagal at sadyang ginawa. “At gagawin mo.”Nanigas ako sa hiya habang nanginginig ang buong katawan ko. Dapat ay tinakpan ko ang sarili ko. Dapat ay sinabi kong umalis siya.Pero hindi ko ginawa.Hindi ko magawa.Da
POV ni ThorneHindi ako makapagpokus.Nakakalat sa mesa ko ang mga papeles, habang ang mga numero at ulat ay nagiging malabong hugis na wala nang kahulugan. Isang oras na akong nakatitig sa parehong pahina, pero ni isang salita ay wala akong naintindihan.Sumandal ako sa upuan at kinusot ang mga mata ko gamit ang mga palad ko.Alas-dos y medya na ng madaling-araw.Ilang oras na akong nakakulong sa study ko, pilit nagtatrabaho—o mas tamang sabihing sinusubukan kong gambalain ang sarili ko.Pero hindi iyon gumagana.Wala nang gumagana.Hindi ko matapos kahit kalahati ng mga kailangan kong gawin. Hindi na mula noong gabing iyon. Hindi na mula nang makita ko siyang pumasok sa club—malalaki ang mga mata, nanginginig ang mga labi, at mukhang nalulunod at desperadong naghahanap ng taong sasagip sa kanya.Nagkaroon na ako ng mga one-night stand noon.Marami.Pero walang katulad niya. Walang ibang babaeng nagparamdam sa akin na para na akong nababaliw. Walang ibang sumunod sa isip ko at gumamb
POV ni SophiaUmupo ako sa upuang nasa tapat niya, mahigpit na nakayakap sa bag ko sa kandungan na para bang panangga iyon. Malamig ang leather sa ilalim ng mga hita ko.Sa umpisa, wala siyang sinabi. Nagpatuloy lang siya sa ginagawa niya na para bang hindi ako naroon. Hanggang sa tuluyan niyang ibinaba ang ballpen, napabuntong-hininga, at sumandal sa kanyang upuan habang pinagmamasdan ako gamit ang madidilim at hindi mabasang mga mata niya.Lalong bumigat ang katahimikang namamagitan sa amin, hanggang sa halos hindi na ako makahinga.Tinitigan ko ang isang bahagi ng dingding sa likuran niya—kahit ano, huwag lang ang mukha niya.“So,” sa wakas ay sabi niya. “Sasabihin mo ba sa akin kung ano ang nangyayari sa’yo?”“Wala.”“Wala.” Inulit niya ang salita na para bang hindi siya naniniwala. “Hindi mo nasagot ang isang simpleng tanong sa klase. Nakatingin ka sa kawalan na para bang milyon-milyang layo ang isip mo, tapos aasahan mong maniniwala ako na wala lang iyon?”“Oo.”Sumandal siya pa







