5

POV ni Sophia

Natapos ang klase, at gusto kong makaalis doon nang mas mabilis kaysa sa kaya ng mga paa ko.

Nanginginig ang mga kamay ko habang isinisiksik ko ang notebook ko sa bag. Sobrang lakas ng tibok ng puso ko na naririnig ko na ito sa mga tainga ko.

Kailangan ko ng hangin. Kailangan kong makalayo sa classroom na iyon bago tuluyang mawala ang natitirang katinuan ko.

Masyado akong mabilis na tumayo habang palabas na rin ang mga estudyante at hinaharangan ang aisle. Pilit akong sumiksik sa gitna nila, desperadong makatakas bago pa ako tuluyang mawalan ng kontrol.

“Hey, ingat—”

May biglang bumangga sa akin mula sa likuran nang malakas, dahilan para mapasubsob ako. Dumulas ang bag ko mula sa balikat ko at muntik na akong matumba, pero may isang pares ng malalakas na kamay na agad na sumalo sa akin.

“Careful there.”

Ang boses na iyon.

Ang malalim na boses na iyon.

Napatingala ako.

At naroon siya.

Professor Thorne Sinclair.

Nakatitig siya sa akin, mahigpit ang panga at mas madilim ang mga mata niya kaysa kanina sa classroom. Mabilis niyang hinawakan ang mga braso ko para patatagin ako, sapat ang higpit para maramdaman ko ang puwersa ng pagkakahawak niya.

Ilang sandali kaming parehong hindi gumalaw.

Ramdam ko ang hininga niya sa noo ko at naamoy ko ang pabango niya—maanghang at mamahalin. Iyong parehong amoy na hindi ko makalimutan mula noong gabing iyon.

Naalala ng katawan ko bago pa man makasabay ang utak ko, dahilan para manghina ang mga tuhod ko.

“Ms…?” tanong niya.

Kalmado at propesyonal ang boses niya, na para bang hindi niya ako kilala.

Na para bang hindi niya ako nakasama noong nakaraang linggo.

Napakalunok ako. Tuyo ang lalamunan ko nang magsalita ako.

“Sophia. Sophia Hayes.”

“Right.” Mabagal siyang tumango. “Ms. Hayes.”

Hindi pa rin niya ako binibitawan. Bahagyang nakadiin ang mga hinlalaki niya sa mga braso ko, at ramdam ko ang init ng mga iyon kahit may tela sa pagitan namin.

“Mukhang distracted ka ngayon,” sabi niya sa mababa at tahimik na boses na ako lamang ang makakarinig. “May problema ba?”

“Wala,” mabilis kong sagot—masyadong mabilis. “Okay lang ako.”

“Distracted ka.” Bahagya siyang yumuko, sapat para mas lalong bumaba ang boses niya. “Ano ba ang iniisip mo?”

Tumigil ang puso ko.

Ikaw.

“Wala,” bulong ko. “Hindi ako—”

Naramdaman kong umiinit ang mukha ko.

“I—I’m sorry. First day ko lang. Medyo—”

“Overwhelmed?”

Inangat niya ang isang kilay.

“Maiintindihan iyon. Pero kung gusto mong magtagumpay sa kursong ito, kailangan mong mag-focus. Hindi Business Strategy ang klase na puwedeng tulugan.”

“Hindi naman ako natutulog—”

“Kung gano’n, ano ang ginagawa mo?” Bahagya siyang lumapit. “Daydreaming, perhaps? Mukhang nasa ibang lugar ang isip mo.”

Bumilis ang tibok ng puso ko.

Alam niya ang ginagawa niya.

Putang ina niyang lalaki.

Bakit pa niya sasabihin ang mga ganoong bagay kung wala siyang ibang ibig sabihin?

“Sorry, Professor,” pilit kong sabi. “Hindi na mauulit.”

“Sana nga.” Binitiwan na niya ang mga braso ko. “Ayokong makita ang isang promising student na nahuhuli dahil hindi niya kayang manatiling focused.”

Tungkol ba sa klase ang sinasabi niya?

O tungkol sa club?

Hindi ko alam.

At iyon ang nakakatakot.

“Kung kailangan mo ng extra help,” patuloy niya, lalong bumaba ang boses, “nasa syllabus ang office hours ko. Lagi akong handang bigyan ng… personal attention ang mga nahihirapang estudyante.”

Kumirot ang sikmura ko.

“I’ll keep that in mind,” bulong ko.

“See that you do.”

Umatras siya.

“Have a good day, Ms. Hayes.”

Hindi na ako naghintay ng iba pa.

Tumalikod ako at mabilis na umalis.

⸻

Ang natitirang bahagi ng araw ay parang malabong panaginip.

May dalawa pa akong klase, pero hindi ko maikuwento kung ano ang nangyari sa alinman sa mga iyon. Umupo ako sa likuran, nakatitig sa whiteboard pero wala akong nakikita.

Nasa lahat ng sulok ang mukha niya.

Paulit-ulit sa isip ko ang boses niya.

Parang ramdam ko pa rin ang mga kamay niya sa balat ko.

Professor Thorne Sinclair.

Ang professor ko.

Ang lalaking nakilala ko sa club.

Ang lalaking kumuha ng virginity ko ay professor ko.

Naglalaro ba sa akin ang tadhana?

Pero tapos na ang lahat.

Ang one-night stand ko ay professor ko.

Ano ba ang dapat kong gawin ngayon?

Sa wakas, nakabalik ako sa bahay ng nanay ko bandang alas-singko.

Nakatayo sa harap ko ang mansion na parang isang kulungan.

Gusto ko lang pumunta sa kuwarto ko, mag-freshen up at baka makapagpahinga kahit kaunti.

Mabilis akong pumasok pero agad akong pinigilan ni Diana.

“Sophia! Kumusta ang first day mo?”

“Fine?”

Ibinaba niya ang hawak niyang kutsara at lumapit sa akin.

“Fine lang? Come on, sweetheart. Gusto kong marinig ang lahat. Nagkaroon ka ba ng mga bagong kaibigan? Kumusta ang mga professors mo?”

“Mom. Stop.”

Napakurap siya.

“What?”

“Just—” Hinawi ko ang buhok ko gamit ang isang kamay, nanginginig ang boses ko. “Tigilan mo na ang pagpapanggap. Tigilan mo na ang pag-asta na parang nagmamalasakit ka.”

“Of course I care—”

“Hindi.”

Matalas na lumabas ang salita sa bibig ko, humiwa sa pagitan naming dalawa.

“Wala kang pakialam noong iniwan mo kami ni Dad. Kaya huwag kang tatayo rito at magpapanggap na parang mayroon.”

Namumutla ang mukha ni Diana.

“Sophia—”

“Nandito lang ako dahil pinakiusapan ako ni Dad. Dahil akala niya makabubuti sa akin na ‘ayusin’ ang relasyon natin.”

Napatawa ako nang mapait at walang saya.

“Pero hindi mo maaayos ang isang bagay na hindi naman kailanman naging buo. Hindi ka puwedeng basta bumalik makalipas ang labindalawang taon at magpanggap na pamilya tayo.”

Bumuka ang bibig niya pero hindi siya nakapagsalita. Namumuo ang mga luha sa mga mata niya.

“Ayoko rito,” sabi ko. “Ayokong magpanggap. Ayokong maglaro ng happy family. Kaya please—hayaan mo na lang ako at tigilan mo na ang pagpapanggap na may pakialam ka, dahil wala ka naman noon at hindi ka rin magkakaroon ngayon.”

Tumalikod ako para umalis.

Pero pagkatapos, narinig ko iyon.

“Ano’ng nangyayari rito?”

Ang boses na iyon.

Ang malalim na boses na iyon na nagpapalamig sa dugo ko.

Baka naririnig ko na lang ang mga bagay na wala naman.

Dahil imposibleng—

Dahan-dahan akong napatingala, sobrang lakas ng tibok ng puso ko na akala ko sasabog na ito sa dibdib ko.

At naroon siya.

Si Thorne.

Professor Thorne Sinclair.

Nakatayo sa pintuan ng living room ng nanay ko na para bang siya ang may-ari ng buong lugar.

Ano?

Ano ang ginagawa niya rito?

Nagha-hallucinate ba ako?

Tumingin siya sa akin, pagkatapos kay Diana, saka muling bumalik ang tingin sa akin. Hindi mabasa ang ekspresyon ng mukha niya.

Lumapit ang nanay ko sa kanya at pumulupot ang mga braso sa baywang niya.

“Hi, honey,” masayang sabi niya, na para bang hindi siya muntik nang umiyak ilang segundo lang ang nakalipas. “Maaga kang umuwi.”

“Got off work early,” sagot niya.

Kalmado at kontrolado ang boses niya, na para bang hindi niya nakita ang estudyante niyang sumisigaw sa asawa niya.

Pero nasa akin ang mga mata niya.

Ang madidilim at matitinding mga matang iyon ay hindi umaalis sa mukha ko.

Lumingon sa akin si Diana, bumalik na sa mukha niya ang ngiti.

“Sophia, this is my husband.”

Itinuro niya si Thorne na para bang ipinagmamalaki ang isang tropeo.

“Thorne, ito ang anak kong si Sophia. Siya ang lagi kong ikinukuwento sa’yo.”

Maliwanag ang ngiti niya habang nakatingin sa aming dalawa.

Hindi ako makagalaw.

Hindi ako makahinga.

Wala akong magawa kundi titigan siya.

Ang lalaking nakasama ko.

Ang lalaking professor ko.

At ngayon—

siya ang stepfather ko.

“Nice to meet you, Sophia,” sabi niya.

Makinis at magalang ang boses niya, na para bang ordinaryong estranghero lang ang kaharap niya.

“Ang dami nang naikuwento ng nanay mo tungkol sa’yo.”

Hindi ako makapagsalita.

Bumuka ang bibig ko pero walang lumabas na salita.

Iniabot niya ang kamay niya sa akin.

“Siguradong pagod ka,” patuloy niya. “First day ng college. Nakaka-overwhelm talaga.”

Professor Thorne Sinclair ang stepfather ko?

Ang lalaking nakasama ko ay stepfather ko?

Nakatayo lang siya roon, naghihintay na tanggapin ko ang kamay niya.

Hindi ko kaya.

Hindi ko kayang hawakan siya.

“I—” Nabiyak ang boses ko. “Kailangan ko—”

Tumalikod ako at tumakbo.