4

POV ni Sophia

Umungol ako at pilit na bumangon mula sa kama.

Mas malaki pa ang banyo kaysa sa buong kuwarto ko sa bahay namin. May mga marble countertop, shower na parang may sampung magkakaibang setting, at mga tuwalyang sobrang lambot na para bang ulap.

Matagal akong nakatayo sa ilalim ng mainit na tubig, hinahayaan itong dumaloy sa katawan ko. Sinusubukan kong hugasan ang mga alaala, ang hiya, at ang kalituhan.

Pero sino ba ang niloloko ko?

Iyong mga mata niya!

Tuwing ipinipikit ko ang mga mata ko, nakikita ko ang mga iyon.

Nagbihis ako ng komportable—maong na eksaktong kasya sa akin, isang cute na top, at kaunting makeup. Kinulot ko pa ang buhok ko, umaasang kapag maayos ang itsura ko, baka maramdaman kong maayos din ako.

Hindi.

Pero maganda naman ang itsura ko.

At kahit papaano, iyon na ang mahalaga.

Nakita ko si Diana sa kusina, umiinom ng kape habang nag-i-scroll sa cellphone niya.

“Good morning, sweetheart!” Tumingala siya at ngumiti nang maluwang. “Ang ganda mo. Handa ka na para sa first day mo?”

Tumango ako, hindi nagtitiwala sa sarili kong boses.

“May kotse nang naghihintay sa labas para sa’yo. Alam ng driver kung saan ka ihahatid.” Tumayo siya at hinalikan ako sa pisngi. “Have a wonderful day, darling.”

Pinilit kong ngumiti bago lumabas ng p***o.

Maikli lang ang biyahe papuntang Westbridge University—sampung minuto, o baka labinlima.

Buong oras, nakatitig lang ako sa bintana habang kumikirot ang sikmura ko sa kaba.

Napakaganda ng campus.

Mga lumang gusaling ladrilyo na nababalot ng ivy, malalawak na berdeng damuhan kung saan nakahilata ang mga estudyante sa mga kumot, isang fountain sa gitna ng quad, at mga punong nagsisimula pa lang magpalit ng kulay ang mga dahon.

Para itong eksena mula sa pelikula.

Nakatayo ako sa gilid ng quad habang mahigpit na hawak ang schedule ko, lubos na naliligaw.

“Hey! Okay ka lang?”

Lumingon ako.

May lalaking papalapit sa akin. Matangkad, magulo ang brown na buhok at asul ang mga mata, na may ngiting mukhang tunay.

“Sorry,” sabi niya nang huminto sa harap ko. “Mukha ka kasing medyo lost. First day?”

“Yeah.” Kinabahan akong tumawa. “Halata ba?”

“Medyo.” Ngumisi siya. “Ryan ako. Sophomore ako rito. Kabisa ko na ang campus, kaya kung may kailangan kang hanapin, puwede kitang tulungan.”

“Sophia,” sabi ko. “At oo, kailangan ko talaga ng tulong. Hindi ko maintindihan ang mapa ng campus na ’to.”

Tumawa siya at kinuha ang schedule ko.

“Business Strategy 301, huh? Isa ’yan sa mahihirap. Professor Sinclair’s class.”

Tumigil ang puso ko.

Sinclair.

“Professor Sinclair?” ulit ko, kakaiba ang tunog ng boses ko.

“Yeah. Intense siya. Medyo nakakatakot, actually, pero magaling siya sa ginagawa niya.” Nagkibit-balikat si Ryan. “Samahan na kita roon kung gusto mo.”

Tumango ako, hindi makapagsalita.

Naglakad kami ni Ryan sa campus habang walang tigil ang pagkukuwento niya.

Madali siyang kausap, relaxed at friendly. Iyong klase ng taong agad kang mapapanatag kapag kasama mo.

“So, taga-saan ka?” tanong niya.

“Sa labas lang ng city. Nakatira ako kasama ang dad ko.”

“Sa campus ka nakatira?”

“Hindi.” Umiling ako. “Nakatira ako kasama ang mom ko. Malapit lang ang bahay niya.”

Tumango siya. “Cool. Importante ang pamilya.”

Halos matawa ako roon.

Importante ang pamilya.

Pero ang pamilya ko ay isang malaking gulo.

“Nasa dorm ako,” sabi niya. “Hindi naman masama. Medyo weird lang ang roommate ko, pero hey, college ’to.”

Narating namin ang gusaling gawa sa modernong salamin at bakal, may malalaking bintana at karatulang nagsasabing School of Business sa itaas ng entrance.

“Ito na,” sabi ni Ryan. “Business building. Room 301. Ikaw na mula rito.”

“Thanks, Ryan.”

“No problem.” Ngumiti siya. “Hey, baka gusto mong mag-lunch mamaya? Maipapasyal pa kita.”

“Sure,” sagot ko. “Sounds nice.”

“Great. Ite-text kita.” Kinuha niya ang cellphone niya. “Ano number mo?”

Ibinigay ko sa kanya ang numero ko at pinanood siyang maglakad palayo.

Napangiti ako sa sarili ko bago pumasok.

Kalahati na ang laman ng classroom.

Nakahanap ako ng upuan sa bandang gitna—hindi masyadong malapit sa harap at hindi rin masyadong nasa likod. Sakto lang.

Isa-isang pumasok ang mga estudyante sa paligid ko.

Nagkukuwentuhan.

Nagtatawanan.

Mukhang kinakabahan at excited—lahat ng bagay na hindi ko nararamdaman.

Inilabas ko ang notebook at ballpen ko, pilit na nagmumukhang kabilang ako rito.

Unti-unting lumapit ang alas-nuwebe.

Biglang bumukas ang p***o at agad na natahimik ang buong silid.

May isang lalaking pumasok.

Matangkad.

Malapad ang balikat.

Nakasuot ng dark suit at malinis na puting polo sa ilalim.

Maayos na nakasuklay paatras ang buhok niya.

Salt-and-pepper.

Sinuyod ng madidilim niyang mga mata ang buong silid.

At biglang nanigas ang dugo ko.

Hindi.

Hindi, hindi, hindi.

Hindi puwede.

Pero siya nga.

Ang estranghero mula sa club.

Ang lalaking nakasama ko.

Nakatayo siya ngayon sa harap ng classroom, nakatingin sa aming lahat, habang gusto kong lamunin na lang ako ng sahig.

Inilapag niya ang briefcase sa mesa at humarap sa klase.

“Good morning,” sabi niya sa malalim at kontroladong boses. “My name is Professor Thorne Sinclair. I’ll be teaching Business Strategy this semester.”

Professor Sinclair.

Professor.

Sinclair.

Hindi ako makahinga.

Lumiliit ang paningin ko habang umiikot ang buong silid. Mahigpit akong kumapit sa gilid ng mesa para manatiling nakaupo.

May sinasabi siya tungkol sa course requirements, office hours, at grading policies.

Wala akong marinig kahit isang salita.

Ang nakikita ko lang ay ang mukha niya.

Ang naaalala ko lang ay ang mga kamay niya, ang labi niya sa leeg ko, at ang boses niyang bumulong sa tainga ko.

“You’re so fucking wet.”

“You taste like sin.”

Pumikit ako, umaasang kapag binuksan ko ulit ang mga mata ko, mawawala na ang lahat.

Nang dumilat ako, nakatingin siya sa akin.

Nagtagpo ang mga mata namin sa magkabilang panig ng classroom at sa isang iglap, nakita ko iyon.

Pagkakilala.

Pero agad iyong nawala.

Naging maskara muli ang mukha niya—kalmado, kontrolado, propesyonal.

Para bang hindi niya ako kailanman nakita.

Para bang isa lang akong ordinaryong estudyante.

Halos kumawala ang puso ko sa dibdib sa sobrang bilis ng tibok nito.

Isa itong bangungot.

Kailangan.

Pero hindi.

Totoo ito.

At simula pa lang ang lahat.