Ang Runaway Maid Ng Bilyonaryo
Isang gabi, duguan at tumatakas si Althea "Thea" Dimaculangan sa mga taong gustong bumili sa kanyang buhay. Sa gitna ng desperasyon, literal siyang bumagsak sa tapat ng sasakyan ng isang lalaking hindi marunong maawa.
Si Marcus Aurelius Montenegro—isang makapangyarihang bilyonaryo na kilalang malamig, suplado, at ayaw na ayaw na hinahawakan siya ng kahit sinong babae.
Sa takot na maibalik sa impiyernong tinakasan, naging personal na kasambahay si Thea sa mansyon ni Marcus. Isang buwan lang ang palugit sa kanya ng bilyonaryo—huwag magpapakalat-kalat, huwag magnanakaw, at higit sa lahat, huwag siyang hahawakan.
Pero paano kung isang gabi, sa gitna ng matinding bangungot, ang takot na takot na bilyonaryo mismo ang humila sa kanya sa kama at nakiusap na huwag siyang aalis?
Paano mo tatakasan ang isang gintong kulungan kung ang mismong may-ari nito ang ayaw kang pakawalan?
อ่าน
Chapter: KABANATA 12ALTHEA POVMabilis na lumipas ang mga oras mula nang lumabas ako ng gate ng Montenegro Estate. Habang sakay ako ng isang ordinaryong pampublikong dyipni patungo sa lugar na sinabi ni Ate Marites, pilit kong pinapakalma ang nanginginig kong dibdib. Hawak-hawak ko ang maliit kong bag na naglalaman ng mga damit ko at ng perang iniwan ko sa ibabaw ng mesa. Kahit gustong-gusto kong dalhin ang advance pay na ibinigay sa akin ni Sir Marcus, alam kong hindi ko pwedeng angkinin 'yon. Utang na loob at kahihiyan lang ang madadala ko kung kukunin ko pa ang pera niya pagkatapos niya akong tulungan.Paano kung hindi ako makabalik? Paano kung saktan nila si Nanay habang nandoon pa ako?Ang mga tanong na 'yan ang paulit-ulit na sumasagi sa isip ko habang nakatanaw ako sa labas ng bintana ng dyipni. Kitang-kita ko ang paglubog ng araw at ang unti-unting pag-ilaw ng mga gusali sa Maynila. Parang kailan lang, tumatakas ako rito dahil sa takot na mamatay sa kamay ng stepfather ko at ni Kapitan Turing. Ta
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-10-13
Chapter: KABANATA 11MARCUS AURELIUS POVHabang binabagtas ng itim kong SUV ang kahabaan ng South Luzon Expressway pabalik ng Makati galing sa Tagaytay, hindi mapakali ang isip ko. Paulit-ulit na nagre-play sa utak ko ang hitsura ni Althea kaninang umaga bago ako umalis. Namumutla siya, nanginginig ang mga kamay, at halatang may tinatago.Bihirang-bihira akong mag-abala sa mga taong nagtatrabaho sa paligid ko. Sa mundo ng negosyo, ang emosyon ay isang klase ng kahinaan. Kung may problema ang isang empleyado, simpleng solusyon lang ang kailangan: ayusin o kaya ay palitan. Pero nung makita ko ang panginginig ng mga daliri niya habang inaabot ang tasa ng kape, iba ang naramdaman ko. May tumusok sa dibdib ko na hindi ko mawari kung ano.Simula nung gabing muntik ko na siyang masagasa sa madilim na eskinita, unti-unting nabago ang tahimik at kontroladong mundo ko. Sabi ko sa sarili ko nung una, kinuha ko lang siya para patigilin ang mga bali-balita at dahil kailangan ko ng kasambahay na hinding-hindi magtatang
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-10-13
Chapter: KABANATA 10ALTHEA POVNagising ako sa tunog ng malakas na katok sa pinto ng kwarto ko. Mabilis akong napaupo sa kama at tiningnan ang oras sa maliit na alarm clock sa side table. Alas-singko pa lang ng umaga."Thea, gising ka na ba?" boses iyon ni Nana Rosa mula sa labas. Medyo mabilis at balisa ang tono ng boses niya.Dali-dali akong tumayo, inayos ang gulo-gulong buhok, at binuksan ang pinto. "Opo, Nana. Bakit po? May nangyari po ba?"Pumasok si Nana Rosa at mabilis na isinarado ang pinto sa likod niya. Hawak-hawak niya ang kanyang dibdib na parang hinihingal."May nagpadala ng sobre sa main gate kaninang alas-kwatro ng madaling araw. Nakapangalan sa'yo," bulong niya sabay abot sa akin ng isang lukot na kulay cokelateng sobre.Napakunot ang noo ko habang tinititigan ang sobre. Wala itong stamp o kahit anong return address. Ang nakasulat lang sa tapat ay ang pangalan ko na isinulat gamit ang itim na ballpen: ALTHEA DIMACULANGAN."Sino raw po ang nag-iwan niyan?" tanong ko habang unt-unting kuma
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-10-07
Chapter: KABANATA 9ALTHEA POVLigtas na ako. Paulit-ulit ko 'yong sinasabi sa sarili ko habang nakatitig sa kisame ng kwarto ko. Kulong na sina Berto. Wala nang humahabol sa akin, at wala nang pwedeng magkaladkad sa akin pabalik sa Samar. Pero imbes na makahinga nang maluwag, mas lalo lang yata akong hindi mapakali.Ang lalaking katulad ni Sir Marcus, hindi basta-basta nagtatanggol ng ibang tao nang walang kapalit. Bakit niya ginawa 'yon para sa akin? Dahil lang ba ayaw niyang mabulabog ang estate niya, o may iba pa?Napabuntong-hininga ako at napaupo sa kama. Ayokong mag-isip nang kung ano-ano. Sa ngayon, kailangan ko lang gampanan ang trabaho ko para hindi ako makick-out dito.Kinaumagahan, maagang-maaga pa lang ay abala na ang buong mansyon. Halos magkandarapa ang ibang mga kasambahay sa pagpapakintab ng mga figurine, pagpapalit ng mga kurtina, at pag-aayos ng malalaking flower arrangement sa grand hall."O, Thea, mabuti at gising ka na," bati sa akin ni Nana Rosa habang mabilis na naglalakad sa hall
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-10-07
Chapter: KABANATA 8ALTHEA POVHalos madapa ako habang hila-hila ni Sir Marcus ang siko ko palabas ng boutique. Sobrang bilis ng mga hakbang niya. Ang mga tao sa mall na nadadaanan namin, napapalingon sa amin—lalo na sa akin na nakasuot pa ng bagong dilaw na dress habang hawak-hawak ko ang laylayan niyon para lang hindi ako matapilok sa mga flat shoes ko."S-Sir Marcus, dahan-dahan lang po!" sigaw ko sa gitna ng hingal habang nasa loob na kami ng pribadong elevator pababa sa parking lot.Hindi siya sumagot. Nakaigting ang panga niya at diretso lang ang tingin sa nagsasarang pinto ng elevator. Ang lamig at ang dilim ng aura niya ngayon, mas matindi pa kaysa noong unang gabi na muntik na niya akong masagasa.Pagkabukas ng elevator sa basement parking, mabilis na lumapit si Leo sa amin habang nakahawak sa earpiece niya."Sir, nakita sila ng security team malapit sa main gate ng estate kanina," mabilis at seryosong ulat ni Leo habang binubuksan ang pinto ng SUV. "Hindi sila nakapasok dahil sa mga cctv at rov
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-10-07
Chapter: KABANATA 7ALTHEA POVBumagsak ang panga ko at parang gustong lumubog ng mga paa ko sa sahig ng study room. Nakatitig lang ako sa kanya habang nakasandal siya sa matangkad niyang leather chair, sobrang kalmado na parang pinapanood lang niya akong mag-panic.Aamin ba ako? O magmamagaling pa rin ako na wala akong alam?"S-Sir... medyo masama lang po kasi ang pakiramdam niyo kagabi, kaya—""I know what happened, Thea," putol niya sa pagsasalita ko. Dahan-dahan siyang tumayo mula sa upuan at inilagay ang dalawang kamay sa bulsa ng kanyang slacks. Humakbang siya palapit sa akin. "At alam kong hindi ka pumasok para lang magdala ng tubig."Napayuko ako agad, pilit na iniiwas ang tingin sa kanya. Bawat lakad niya palapit ay parang bumabawas sa hangin sa loob ng kwarto."Hindi ko naman po balak manghimasok, Sir Marcus. Narinig ko lang po kasi na parang nahihirapan kayo matulog. Nag-alala lang po ako kaya ako pumasok," mahina kong paliwanag habang mahigpit kong hawak ang dalawang kamay ko sa tapat ng apro
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-10-07
Chapter: CHAPTER 7Dalia Laurel POVNaka-focus ako sa pag-brush ng anti-termite solution sa lumang poste ng narra nang marinig ko ang mga yabag sa hagdan. Alam ko na kung sino iyon. Kahit anong iwas ko, parang anino ko na si Iñigo simula nang magtrabaho siya sa munisipalidad.Nang tumigil siya sa bungad ng silid, hindi ko siya nilingon. Ipinagpatuloy ko ang ginagawa ko habang dinarama ang bigat ng presensya niya."Hindi ka pa ba tapos sa kakahabol?" tanong ko nang hindi man lang inaangat ang tingin ko. "Akala ko ba abala ka sa pagiging municipal doctor dito sa Pagsanjan? Bakit parang mas marami ka pang oras sa pag-iikot dito kaysa sa health center?""Kasama sa trabaho ko ang pag-iinspeksyon sa kalinisan at kaligtasan ng mga pampublikong pasilidad, Dalia," seryosong sagot niya.Natawa ako nang mahina, sarkastiko. "Pampublikong pasilidad? Pribadong heritage site ito, Dr. Sevillano. At huling beses na tumingin ako sa kopya ng clearance, wala namang health hazard sa mga lumang kahoy na binubuo ko. Ang tangi
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-10-13
Chapter: CHAPTER 6Dr. Iñigo Sevillano POVBumaba ang tingin ko sa suot kong puting lab gown na halos gasgas na ang kwelyo. Wala itong monogram ng Sevillano Medical Group. Walang mamahaling tela. Simpleng tela lang ito mula sa supply office ng Pagsanjan Municipal Health Center.Limang araw na mula nang iwan ko ang opisina ko sa Maynila at ilipat ang posisyon ko rito bilang isang simpleng volunteer physician.Habang nag-aayos ako ng mga reseta sa maliit kong mesa, bumalik sa isip ko ang gabing binago ang lahat. Akala ko noong una, simpleng tampo lang ang pag-alis ni Dalia. Ipinaghanda ko pa siya ng mga paborito niyang bulaklak habang pinapanood ko ang sarili ko sa stage ng Okada Manila para tanggapin ang *Humanitarian of the Year* award. Ang yabang ko pa nang iabot sa akin ni Leo ang sobre. Inakala ko pang sulat iyon ng pagpapasalamat mula sa board of directors o kaya ay mensahe ng pagbati mula sa asawa ko.Pero nang buksan ko iyon sa harap ng napakaraming tao, parang binagsakan ako ng langit at lupa.Na
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-10-13
Chapter: KABANATA 5Dalia Laurel POVKinaumagahan, bago pa man mag-alas otso ng umaga, napaliligiran na ng apat na sasakyan ng munisipalidad at pulisya ang gilid ng heritage site.Hindi lang pala pananakot ang ginawa ni Iñigo kahapon. Nalaman ko mula kay Kapitan Bernardo na gagamitin pala ng pamilya Sevillano ang impluwensya nila sa provincial board para ipatigil ang restoration project sa pamamagitan ng isang temporary restraining order. Ang dahilan nila? Alleged structural safety hazard daw ang ginagawa namin.Gusto niyang gipitin ako. Gusto niyang sirain ang proyektong ito para mapilitan akong bumalik sa Maynila dahil wala na akong mapupuntahang iba.Inayos ko ang kolar ng denim shirt ko at dahan-dahang lumabas sa opisina ng munisipalidad kung saan naghihintay ang mayor, si Kapitan Bernardo, at ang abogado ng bayan. Nakatayo rin sa gilid si Atty. Valderrama, hawak ang injunction papers na pirmado ng local court."Architect Laurel," bungad ng mayor sa akin habang may halong pag-aalala ang mukha. "Pinaa
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-10-07
Chapter: KABANATA 4Dalia Laurel POVNakatayo ako sa ikalawang palapag ng lumang bahay, hawak ang panukat at clipboard, nang marinig ko ang dagundong ng dalawang mamahaling sasakyan na pumasok sa bakuran.Hindi na ako nag-abalang magtago. Dahan-dahan kong itinabi ang lapis sa tainga ko at dinala ang ginagawa ko patungo sa balkonahe.Sa ibaba, pumarada ang isang itim na Maybach na kasunod ng SUV ni Atty. Valderrama. Mabilis na bumaba ang driver para buksan ang pinto ng passenger seat.Unang lumabas ang kulay abong leather shoes na walang ni isang bakas ng alikabok, kasunod ang matangkad at eleganteng kaanyuan ni Iñigo. Nakasuot siya ng tailored charcoal suit—walang tie, nakatupi nang bahagya ang sleeves ng kanyang white shirt, pero naroon pa rin ang aura ng isang lalaking sanay na sinusunod ng lahat.Nang iangat niya ang kanyang tingin at magtagpo ang mga mata namin, naramdaman ko ang bahagyang pagkirot sa dibdib ko. Pero agad ding nawala iyon.Tumingin siya sa paligid nang may halo ng dumi at pagtataka.
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-10-07
Chapter: KABANATA 3Dalia Laurel POVInayos ko ang suot kong hard hat bago dahan-dahang bumaba sa lumang hagdanan ng heritage house. Handa na ang utak ko sa anumang panggugulo na gagawin ni Iñigo. Inasahan ko nang ipapadala niya ang kanyang mga bodyguard o personal investigator para kaladkarin ako pabalik sa Forbes Park.Pero nang makarating ako sa may pintuan ng ancestral site, hindi ang mukha ng security detail ang sumalubong sa akin.Isang matangkad at nakasalaming lalaki na naka-barong ang naghihintay sa gilid ng itim na SUV. Agad kong nakilala si Atty. Valderrama, ang chief legal counsel ng Sevillano Medical Group at matalik na kaibigan ni Iñigo."Architect Laurel," tawag niya habang may bitbit na leather briefcase. "Mabuti naman at nahanap ka namin. Halos tatlong araw nang hindi nakakatulog si Dr. Sevillano dahil sa ginawa mo."Natawa ako nang bahagya, pero walang halong saya. "Kung pumunta ka rito para pilitin akong pirmahan uli ang kahit anong kontrata, Attorney, nag-aaksaya ka lang ng oras."Mab
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-10-07
Chapter: KABANATA 2Dalia Laurel POVMalamig ang simoy ng hangin na humahampas sa mukha ko habang nakatayo ako sa tapat ng lumang ancestral house dito sa Pagsanjan. May mga bahagi ng kahoy na inaamag na, at ang ilang parte ng bubong ay halatang bibigay na kapag inabot ng malakas na bagyo.Ito ang unang restoration project na nakuha ko matapos ang limang taong pagkakakulong sa kontrol ni Iñigo.Tiningnan ko ang sarili kong repleksyon sa salamin ng maliit na boutique hotel na tinitirhan ko. Worn-out jeans, simpleng white shirt, at nakatali ang buhok sa isang messy bun. Malayo sa dating Dalia na araw-araw nakasuot ng tailored dresses, diamond earrings, at mamahaling heels—mga bagay na pinipili mismo ni Iñigo para sa akin dahil kailangang mukha akong perpektong asawa ng isang Sevillano.Hinawakan ko ang sarili kong mga kamay. Medyo nagkakagaspang na ang mga palad ko dahil sa mga nakalipas na araw ng paghawak ng draft paper, measuring tape, at semento. Pero sa kabila ng pagod, ngayon lang ako nakahinga nang g
ปรับปรุงล่าสุด: 2026-10-07
เข้าสู่ระบบ
