Romances de EMNOTYOU

ALTHEA POVHingal na hingal ako habang bitbit ang tray pabalik sa ikalawang palapag ng mansyon. Buong buhay ko, ngayon lang ako natakot nang ganito sa isang tasa ng tsaa. Kung hindi magugustuhan ni Sir Marcus Montenegro ang ginawa ko, katapusan ko na.Pagpasok ko sa library, nakasandal pa rin siya sa dingding, nakapikit ang mga mata habang dahan-dahang hinahawakan ang sentido niya. Halatang hirap na hirap siya sa sakit ng ulo."S-Sir, eto na po 'yung tsaa," mahina kong sabi habang dahan-dahang inilalapag ang tasa sa mesa, medyo malayo sa mga basang papel para umiwas sa isa pang trahedya.Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata niya. Tiningnan niya muna ako bago lumipat ang tingin niya sa umuusok na tasa. Kumunot ang noo niya nang maamoy ang kakaibang aroma ng luya, tanglad, at honey. Sa isang bilyonaryong sanay sa mga mamahaling tsaa at imported na gamot, mukhang napakabaduy at kakaiba ng inihanda ko."Anong tawag dito?" tanong niya, medyo paos ang boses."Tsaa po mula sa luya at tan

ALTHEA POVInabot ako ng tatlong araw bago tuluyang maka-recover. Sa tatlong araw na 'yon, hindi ko nakita si Sir Marcus. Literal na nakakulong lang ako sa kwarto ko, nilalapatan ng kung anu-anong ointment ni Nana Rosa 'yung mga pasa ko, at pinapakain ng masasarap na putahe na sa panaginip ko lang nakikita rito sa Montenegro Estate.Pero ngayong umaga, opisyal na ang simula ng aking "isang buwang palugit."Kasalukuyan kong suot ang uniporme ko—isang simpleng kulay abong bistida na lagpas tuhod at may puting apron sa harap. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Medyo bumalik na ang kulay sa mga pisngi ko, pero mukha pa rin akong bata na naliligaw sa dambuhalang mansyon na ito."Heto ang listahan ng mga gawaing itinalaga ko sa'yo, Thea," sabi ni Nana Rosa habang iniaabot sa akin ang isang pirasong papel. "Sa ngayon, ang tanging pwede mo lang galawin ay ang library at ang private office ni Sir Marcus sa ikalawang palapag. Huwag mong pakikialaman ang mga papel sa desk niya. Ayusin mo lan

ALTHEA POVAmoy gamot na may hinalong mamahaling pabango ang unang pumasok sa ilong ko paggising ko.Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko, nag-e-expect na ang madilim at mabahong eskinita o ang maruming bodega ni Kapitan Turing ang sasalubong sa akin. Pero nagkamali ako. Isang napakalawak na puting kisame na may dambuhalang chandelier na gawa sa kristal ang nakatapat sa akin.Grabe, nananaginip ba ako? Patay na ba ako at nasa langit na?Sububukan ko sanang umupo pero biglang kumulo ang tyan ko at naramdaman ko ang matinding hilo."Huwag ka munang biglang babangon, hija. Kakakabit ko lang ng IV fluids sa'yo," isang mahinahong boses ng matandang lalaki ang narinig ko mula sa gilid ko.Nalingon ko siya nang dahan-dahan. Naka-salamin siya at may suot na stethoscope sa leeg. Mukha siyang doktor na madalas kong nakikita sa mga palabas sa telebisyon."N-nasaan po ako?" patay-gutom kong tanong habang pilit na inaayos ang sarili ko.Nakahiga ako sa isang kama na kung ihahambing sa banig k

ALTHEA POVAng lamig. Sobrang lamig ng basang aspalto sa pisngi ko.Gusto kong bumangon. Gustong-gusto kong pilitin ang mga binti ko na tumayo at tumakbo ulit dahil alam kong ilang metro lang ang layo nina Berto sa akin. Pero para akong naparalisa. Ang tanging nagagawa ko lang ay ang gumiit sa gilid habang habol ang hininga ko, basang-basa ng ulan, at nasisilaw sa dalawang dambuhalang ilaw ng sasakyang muntik nang sumagasa sa akin.May narinig akong malakas na kalabog ng pinto. Kahit hilong-hilo na ako at halos lumalabo na ang paningin ko, pinilit kong iangat nang bahagya ang ulo ko."Sir, may nabangga po ba tayo?" pamilyar na boses ng isang lalaki, medyo natatarantang tanong nito sa kung sino."I don't think so. Bigla siyang humarang sa daan," sagot ng isa pang boses.Yung pangalawang boses... Iba 'yung tunog. Mababa, baritono, at sobrang lamig. Walang kahit anong bahid ng pag-aalala o takot, tila ba isa lang akong istorbo sa gitna ng daan na kailangang iurong para makadaan sila.Nar

ALTHEA POVHabol-habol ko ang hininga ko habang tumatakbo sa ilalim ng napakalakas na ulan. Bawat tapak ng luma at pudpod kong tsinelas sa basang semento ng Maynila ay tila may kasamang kaba na lumulundag sa dibdib ko. Sobrang dilim ng eskinita. Walang ibang ilaw kundi ang paminsan-minsang kidlat na nagbibigay-liwanag sa paligid, sapat lang para makita ko ang mga naglalakihang tambak ng basura at mga basang pusa na mabilis ding umiiwas sa akin.Niyakap ko nang mahigpit ang bitbit kong kupas na backpack. Naroon ang iilang piraso ng lumang damit ko, ang kaunting barya na naitabi ko mula sa pagtitinda ng kakanin sa Samar, at ang buong buhay ko.Huwag kang hihinto, Thea. Konti na lang. Malayo na sila.Sumasakit na ang tagiliran ko sa tindi ng pagod. Galing ako sa halos dalawampu’t apat na oras na biyahe sakay ng barko at bus. Walang kain, walang tulog. Pero hindi ko pwedeng maramdaman ang gutom ngayon. Ang tanging utak ko lang ay ang mukha ng stepfather ko habang binibilang ang maruruming