ログインElara’s POVPaglapag pa lang namin sa airport, parang hindi na ako makapagpigil. Ang bigat-bigat ng dibdib ko—halo-halo na ang pagod mula sa biyahe, ang pagkabahala kanina, at ngayon… isang bagong klase ng kirot na dahan-dahang pumapalit sa lahat ng emosyon ko. Agad kaming sumakay papunta sa ospital. Tahimik kami sa buong biyahe, pero hindi dahil kalmado kami—kundi dahil pareho kaming may dinadalang kaba sa dibdib. Si Kelly, siguro nag-aalala kung ano ba talaga ang nangyari. Ako naman… umaasa na sana, sana lang, may sapat na dahilan kung bakit kailangang masira ang bakasyon namin.Pagdating namin sa ospital, diretsong lumapit si Kelly sa reception desk. Ako naman ay nakasunod lang sa kanya, hawak-hawak ko ang sarili ko, parang kailangan kong palakasin ang loob ko para makita kung ano man ang sasalubong sa amin doon."Magandang umaga po," bati ni Kelly sa nurse, medyo nanginginig pa ang boses niya sa pag-aalala. "May pasyente po bang pangalan Elisse na na-admit dito kagabi? Emergency p
KELLY’S POVPagkatapos ng mainit na tagpo namin sa kama, humiga kami nang magkatabi, parehong hinihingal pa. Nakasandal ang ulo niya sa dibdib ko, at ramdam ko ang dahan-dahang pagguhit ng mga daliri niya sa balat ko. It was one of those quiet, perfect moments—yung tipong wala nang ibang mahalaga kundi yung nararamdaman namin sa oras na 'to. Sa loob ng kwarto, tahimik lang, bukod sa tunog ng alon sa labas at yung mabagal na tibok ng puso namin. She looked so peaceful, so happy. I kissed the top of her head, breathed in that scent—sun, salt, and her perfume. Just Elara."You sleep first, okay? I’ll just fix the pillows," bulong ko sa kanya, at dahan-dahan lang siyang tumango, pumikit na agad. Ilang minuto lang, narinig ko na yung mabagal na paghinga niya—tulog na talaga.Pero ako… hindi ako makatulog. Kanina pa rin kasi tumatak sa isip ko yung mga tawag na hindi ko sinagot kanina. I know Elisse wouldn’t call repeatedly kung walang seryosong dahilan. Alam niyang nasa Boracay kami. Alam
Elara’s POV Ngayon ko lang talaga nakita si Kelly na ganun. Hindi ko naman inakalang ganun siya magselos—yung tipong handang makipag-away para lang ipagtanggol ako. To be honest, kinilig ako nang totoo. Parang bumabalik yung dating kilig namin nung magkasama pa lang kami, nung wala pang ibang tao na nasasangkot. Nung hinarap niya yung lalaki kanina, parang may bumigat sa dibdib ko na agad nawala at napalitan ng mainit na pakiramdam. He’s fighting for me. Gusto njya sa kanita lang yung atensyon ko. Ayaw niya akong maagaw ng iba. Iba yung pakiramdam na alam mong pinapahalagahan ka, na ayaw ka niyang mawala, na handa siyang ipaglaban ka sa harap ng iba. Habang naglalakad kami pabalik sa hotel, mahigpit pa rin ang hawak niya sa kamay ko. Ramdam ko pa rin yung paminsan-minsang paghigpit ng hawak niya, parang ayaw niya akong pakawalan kahit sandali. Nakayakap siya sa bewang ko habang naglalakad kami sa dalampasigan, yung hangin humahampas sa buhok namin, at ang mga alon parang sumas
KELLY’S POV Nang sabihin ng doktor na okay na raw ang lagay ni Elisse, safe na ang bata at pwede na siyang iuwi na, parang nabunutan ako ng tinik sa dibdib. Finally, nakahinga na ako ng maluwag. I made sure everything was provided—hospital bills, medicines, follow-up checkups, everything. Wala na siyang dapat ipag-alala sa panig na 'yon. Now it’s time to make it up to Elara. She deserves that much, at least. Sakto naman na long weekend kaya I decided to plan something special. Something just for us. I booked a trip to Boracay—3 days and 2 nights. A sweet escape, just the two of us. No meetings, no phone calls, no emergencies pulling me away. Perfect, I thought. Perfect chance to reset, to breathe, to remind her that she’s still my wife, still my priority. I surprised her with the tickets last night. And seeing her face light up—God, that was something I haven’t seen in a while. No doubt, no hesitation, no that sad, tired look in her eyes. Just genuine happiness. "Talaga? Boracay?
KELLY’S POVI know today’s Elara’s dad’s birthday. Alam kong maraming tao ang naghahanap sa akin doon. Alam kong hinihintay nila ako—lalo na ang asawa ko. She’s probably standing there, smiling for everyone, making excuses for me, covering my absence like she always does. And the thought alone weighs heavy on my chest.Pero nandito ako ngayon sa ospital, sa tabi ni Elisse. Sinugod ko siya dito kanina kasi dinugo siya nang malala. The doctor said her pregnancy is delicate. Too much stress, and the baby’s not holding on strong. They advised to confine her for close monitoring."Don’t go… huwag mo akong iiwan mag-isa dito, Kelly. Natatakot ako," she said, voice trembling, hand clinging tight to mine.I let out a long, heavy sigh. Ano pa nga ba ang magagawa ko? I can’t just walk away when she’s scared, when the baby’s at risk. She needs me here. But God knows Elara needs me too. Kailangan din ako doon.I wanted to be in two places at once. Gusto kong tumakbo sa handaan, humingi ng tawad k
Elara’s POV Ewan ko na talaga kung tama pa ba 'tong ginagawa ko. Sometimes I ask myself over and over again—am I foolish for giving him another chance? Am I just being weak? Or am I just holding on to something that’s already broken beyond repair? Tinanggap ko na buntis si Elisse. Tinanggap ko yung katotohanan na may nangyari sa kanila, yung kataksilan na kahit kailan ay hindi naman niya direktang inamin sa akin. I swallowed every painful truth, bit my tongue, and chose to stay. Sabi ko sa sarili ko, mahal ko naman kasi siya. Asawa ko siya. Hindi ko kayang isipin ang buhay na wala siya. So as long as he wants to stay by my side, I told myself I’ll forgive him. Again and again. Kahit ilang beses pa akong masaktan. Pero ang hirap. Sobrang sakit talaga. Sa umaga, kapag kasama ko siya, parang okay naman lahat. He’s trying—really trying. Bumabawi naman siya ngayon. He brings me coffee in the morning, asks how my day was, holds my hand like he’s scared I’ll slip away. Araw-araw, gabi-ga
Alexandra POV Parang hindi mauubos ang luha ko. Ilang oras na akong nakadito sa sulok ng kwarto, niyayakap ang sarili ko habang parang sinasaksak nang paulit-ulit ang puso ko sa sakit. Ang hirap-hirap tanggapin na ang lalaking akala ko’y magiging takbuhan ko sa lahat ng bagay, siya pa ang naging
Umuwi ako sa bahay at suwerte na walang tao maliban kay kuya na kanina pa ako hinihintay. "Saan ka galing? Anong oras na, ha? uwi pa ba yan ng estudyante?" sita niya sa akin. Dito sa bahay, kami lang ng Kuya ko ang magkakampi palibhasa ay pareho kaming sampid dito pero this time, kailangan kong mag
Dumating na ang oras ng uwian. Gaya ng napag-usapan namin kanina, sasama ako sa kanya sa bahay nila Artur. Sabi niya gusto daw akong makilala ng mga magulang niya, gusto raw nilang makilala ang babaeng mahal niya.Kahit kinakabahan ako at parang gusto ko nang umatras dahil sa takot, sumama pa rin a
Ako si Alexandra De Vera, labing-walong taong gulang, pangalawa sa apat na magkakapatid. Mula noong bata pa ako, alam ko na ang puwesto ko sa buhay—isa lang akong anak sa labas, walang karapatang humingi ng ano man, lalo na ng respeto at pagmamahal. Kami ng kuya ko ang nakatira sa bahay ng tata







