Share

first

Author: Nelia
last update publish date: 2026-06-02 10:04:43

Dumating na ang oras ng uwian. Gaya ng napag-usapan namin kanina, sasama ako sa kanya sa bahay nila Artur. Sabi niya gusto daw akong makilala ng mga magulang niya, gusto raw nilang makilala ang babaeng mahal niya.

Kahit kinakabahan ako at parang gusto ko nang umatras dahil sa takot, sumama pa rin ako. Mahal ko siya eh, at sa isip ko, ibig sabihin seryoso siya sa akin kung gusto niya talaga akong ipakilala sa pamilya niya. Nangako rin naman siya na saglit lang ako doon—makikipagkilala lang, tapos ihahatid na niya ako sa sasakyan pauwi sa amin.

Magkahawak-kamay kaming pumasok sa loob ng bakuran hanggang sa makarating kami sa pinto. Pero pagkapasok namin sa loob, nagtaka ako agad. Ang dilim ng buong sala, nakapatay lahat ng ilaw, at parang wala talagang tao sa paligid. Tahimik na tahimik, walang ingay, parang bahay na matagal nang walang nakatira.

“Artur… bakit ang dilim? Nasaan ang nanay at tatay mo? Sabi mo nandito sila,” tanong ko nang mahina, nanginginig na nga ang boses ko habang mahigpit ang hawak ko sa kamay niya, parang ayoko na siyang bitawan.

Imbes na sumagot, narinig ko lang ang malakas na kalabog ng pinto sa likuran namin tapos ang tunog ng lock. Sinara niya ito at kinandado mula sa loob.

Nanlamig ang buong katawan ko mula ulo hanggang paa. Tumingin ako sa kanya, at sa mahinang liwanag na pumapasok galing sa bintana, nakita ko ang mukha niya. Seryoso siyang nakatitig sa akin. wala na ang lambot ng mga mata niya kapag tumitingin siya sa akin. Iba na ang itsura niya ngayon—seryoso, parang may sarili siyang gustong mangyari na hindi niya sinasabi sa akin, at sa totoo lang, medyo natakot ako sa tingin niya.

“A-Artur? Ano ‘to? Ni-lock yung pinto? Sabi mo ipakikilala ko ang mga magulang mo… nasaan sila?” halos pabulong ko na lang sabi, parang may nakabara sa lalamunan ko at hirap akong makahinga.

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, hakbang-hakbang, hanggang sa mapaatras ako nang mapaatras hanggang sa tumama ang likod ko sa malamig na pader, wala na akong mapupuntahan pa. Hinawakan niya ang magkabila kong braso, mahigpit pero hindi naman masakit at naramdaman ko ang bigat at init ng katawan niya na dahan-dahang dumikit sa akin, wala nang puwang sa pagitan namin.

“Wala sila dito, Alexandra. Walang ibang tao. Tayo lang dalawa,” sagot niya. Mababa ang boses niya, mabigat, mainit, at parang tumagos mismo sa buto ko ang bawat salitang sinabi niya.

“Ha? Pero… pero sabi mo—” hindi ko na natapos ang sasabihin ko kasi bigla na lang niyang hinarang ang mukha niya sa mukha ko at dinampian ako ng halik sa mga labi.

"A-Artur..." Hindi na ako nakatanggi dahil nga sa init na hatid ng mga halik niya. Parang saglit akong nawala sa aking sarili. I just close my eyes and let him take what he want from me.

Iba ito sa mga halik na naramdaman ko dati. Dati yung mga halik niya mabilisan lang, banayad, parang haplos lang ng hangin. Ang halik niya ngayon malalim, mainit, punong-puno ng pagnanasa, parang gusto niyang ubusin ang buong hininga ko. Dahan-dahan niyang binuksan ang bibig ko gamit ang mga labi niya at pinaghalo ang laway namin. He's so agressive.

Ang isang kamay naman niya ay pumunta sa batok ko para lalo akong idikit sa kanya, at ang isa naman ay nakahawak sa bewang ko na hinihila ako palapit sa katawan niya.

Sinubukan ko siyang itulak nang mahina sa dibdib niya dahil natatakot ako sa posibleng kauwian nito. Nahihiya, hindi ko talaga alam ang gagawin ko. Ang wild pala niya kapag kaming dalawa na lang at patay anv ilaw. Parang gusto niyang sakupin ang kabuuan ko. Pati leeg ko, pinupog niya ng halik. At yung mga mahina kong pag-ungil, parang lalo lang siyang ginanahan.

“Mahal kita, Alexandra… sobra. Gusto kong maging akin ka nang lubusan. Tonight, I need you. Just you and me here, gagawin natin ang ginagawa ng mga totoong nagmamahalan. I badly want to fuck uou right now.” bulong niya sa tenga ko pagkatapos niyang humiwalay sa paghalik. Ang mga labi niya ay gumagapang sa pisngi ko pababa sa leeg ko, humahalik at minsan ay nangangagat nang bahagya sa balat ko na nagpadala ng kilig na umabot hanggang sa dulo ng mga daliri ko sa paa.

Tapos yung mga kamay niya ay gumagala na sa buong katawan ko—mula sa likod ko pababa sa bewang, hanggang sa dahan-dahan niyang hinawakan ang dibdib ko sa ibabaw ng damit ko.

Napapikit ako nang mariin at napahawak sa balikat niya, parang kuryente ang dumaloy sa buong katawan ko sa bawat haplos niya. Isa-isa niyang tinanggal ang mga butones ng blouse ko hanggang sa bumukas ito at nakita na niya ang balat ko. Nakayuko lang ako, hindi ko siya matingnan dahil sa sobrang hiya, ramdam ko ang init ng mukha ko na parang nagliliyab, pero naririnig ko ang malalim at mabilis na paghinga niya, parang hindi siya makapaniwala sa nakikita niya.

“Ang ganda… ang ganda mo talaga, Alexandra,” bulong niya habang dahan-dahan niyang hinubad ang natitirang damit ko hanggang sa wala na akong suot. Nakatayo lang ako sa harap niya na hubad, itinago ko ang mukha ko sa dibdib niya dahil sa hiya.

Dahan-dahan niya akong inakay papunta sa kwarto sa loob—malaki ito, malambot ang higaan, maraming unan at kumot—at pinahiga ako sa gitna nito. Agad siyang pumunta sa ibabaw ko at sa pagdikit ng mga katawan namin, naramdaman ko ang tigas na tigas niyang pagkalalaki.

Hinalikan niya ako ulit. mula sa mga labi ko, pababa sa baba, sa leeg, hanggang sa mga dibdib ko. Dito ako napasinghap at napahawak nang mahigpit sa buhok niya nang maramdaman ko ang mainit na dila niya na dumadampi sa balat ko, hinihigop at nilalaro ang matigas na dulo nito hanggang sa parang natunaw ang buong katawan ko sa ilalim niya. Ang mga kamay naman niya ay gumagala sa hita ko, sa mga binti ko, hanggang sa dahan-dahan niyang buksan ang mga hita ko at naramdaman ko ang daliri niya na dahan-dahang dumampi sa pinakaloob na bahagi ko—basang-basa na ito, mainit, at hindi ko mapigilan ang paggalaw ng katawan ko sa bawat haplos niya.

“Mahal kita… huwag kang matakot, Just trust me.” bulong niya sa tenga ko habang inaayos ang sarili niya sa pagitan ng mga hita ko. "Sa una lang masakit pero promise, sobrang sarap ng gagawin natin na 'to."

Hindi ko na alam ang gagawin ko. Halo-halo ang nararamdaman ko—takot, kaba, hiya, pero higit sa lahat ay ang matinding pagmamahal ko sa kanya. Sa isip ko, Mapapatunayan lang ang pagmamahalan namin kapag ibinigay ko na ang buong sarili ko sa kanya, hinding-hindi na niya ako iiwan kailanman. Kaya kahit ano pa ang nararamdaman ko, pumikit ako nang mariin, niyakap siya nang mahigpit sa leeg, at tumango ako bilang pagsang-ayon.

"I trust you!"

Naramdaman ko ang dahan-dahang pagpasok niya sa loob ko. Sa una ay matindi ang hapdi at sakit. Pero desidido siyang makapasok sa loob ko. "It's alright. It's okay. Sa una lang talaga masakit." Nakita niya siguro ang mga luhang tumulo mula sa mga mata ko sa sobrang sakit dahil sa pagpupumilit niyang makapasok. Ang laki ng k*****a niya na pinipilit ipasok sa masikip na butas.

"Ahhh.... aray!"Parang may napunit sa loob ko, parang pinupunit ang katawan ko—napasigaw ako nang mahina at kumagat sa balikat niya para pigilan ang iyak ko, ang mga kuko ko ay nakabaon sa likod niya dahil sa bigat ng nararamdaman ko.

"I'm sorry... eto na… konti na lang… tapos na… mahal kita… mahal na mahal kita,” paulit-ulit niyang bulong sa tenga ko habang humihinto sandali para masanay ako, hinahagod ang likod ko para pakalmahin ako.

Nang humupa nang kaunti ang sakit, dahan-dahan na siyang gumalaw. Labas, pasok, labas—dahan-dahan muna, tapos ay lalong bumibilis at lumalalim ang bawat galaw niya. Ang sakit ay napalitan ng ibang pakiramdam. Isang klase ng sarap na hindi ko pa nararanasan sa buhay ko, parang umaakyat ang init mula sa ibaba ko papunta sa buong katawan ko, parang lumilipad ako sa ere.

Mas ibinuka ko pa ang mga hita ko para sa kaniya. Sabay naming binibigkas ang pangalan ng isa’t isa. Pareho na kaming nawala sa aming mga sarili lalo ako. Nakalimutan ko na na oras na para umuwi. Nakalimutan ko na may magagalit kapag Late ako umuwi. Sa isip-isip ko, ang sarap na nararamdaman ko ngayon sa piling ni Artur ay walang kapantay. Yung mura at sermon ng pamilya ni Daddy kaya kong tiisin pero yung moment na ganito, ang sarap damhin.

"Yes. oh, fuck! basa na 'ko," sabi ko sa kaniya ng mahina.

"Oo nga. Nilabasan ka na ibig sabihin," sagot naman ni Artur habang mas lumalalim at bumibilis pa ang pagbayo. Kitang-kita sa mukha niya na sobra siyang nasisiyahan. At proud ako dahil ibinigay ko na sa kaniya ang isang pinaka mahalagang bagay na meron ako. I lost my virginity now. Alam kong dahil binigay ko sa kaniya ang pagkababae ko, mas lalo niya pa akong mamahalin.

Yung mga unan ay basang-basa na ng pawis at luha ko, yung naman higaan ay gumagalaw kasabay ng bawat kilos namin, at ang buong bahay ay napupuno lang ng tunog ng aming paghingal at langitngit ng papag.

Ilang oras kaming ganoon—minsan ay siya ang nasa ibabaw, minsan naman ay ako, hanggang sa pareho kaming mapagod at mawalan nang lakas.

Nang matapos na kami, humiga siya sa tabi ko at niyakap ako nang mahigpit, ang mukha ko ay nakadikit sa dibdib niya habang naririnig ko ang mabilis at malakas na tibok ng puso niya. Masakit at mabigat ang pakiramdam ko sa pagitan ng mga hita ko, nararamdaman ko rin ang likido na tumutulo mula sa akin papunta sa kumot, pero sa kabila ng lahat, sulit ang lahat ng nangyari ngayong gabi. Ngayon alam ko na kung bakit naimbento ang sex. Para mas mahalin namin ang isa’t isa. Gaya ngayon, mas lalo kong minahal si Artur. At sana, maraming beses pa naming ulitin ito.

“Ikaw lang ang mahal ko, Alexandra. Ikaw lang. Walang iba,” sabi niya habang hinahagod ang buhok ko, at buong puso kong pinaniwalaan ang bawat salitang sinasabi niya.

Umuwi ako sa amin nang gabi na—magulo ang buhok ko, medyo mahina ang mga binti ko at mahapdi kapag ako ay lumalakad, pero punong-puno ako ng ngiti at tuwa sa puso ko. Kahit ano pa ang nangyari, masaya ako. Sa isip-isip ko, "Proud ako dahil natagpuan ko na yung the one ko."

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    bitter smile

    ALEXANDRA’S POVHindi ko maipaliwanag kung gaano kasarap ang pakiramdam ko ngayon. Araw-araw parang pangarap lang ang lahat. Xian never fails to give me everything I could ever ask for—hindi lang para sa sarili ko, kundi pati na rin sa pamilya ko. Sagot niya lahat ng gastusin sa bahay, binibigay niya ang lahat ng kailangan ng mga magulang ko, at siniguro niyang magiging maayos ang pag-aaral ng mga kapatid ko hanggang sa makatapos sila. Kahit yung mga simpleng luho ko, hindi niya ipinagkakait. Parang isa akong prinsesa na inaalagaan nang buong-buo, at busog na busog ang puso ko sa pagmamahal na ibinibigay niya araw-araw.At kahit sa pagitan namin sa gabi, hindi rin siya nagpapahuli. Every night he makes me feel wanted, loved, and cherished. Hindi lang basta pagtatalik—ito yung paraan niya ng pagsasabi na akin lang siya at ako lang ang mahal niya. Bawat gabi ay lalo kaming nagkakaintindihan, at laging buo ang pagkatao ko pagkatapos ng bawat sandali naming magkasama. Akala ko ay ganito n

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    proud

    Kung si Edward ay unti-unti nang sumasaya sa piling ni Chesca na Japansa, sa loob naman ng malawak na mansyon na ngayon ay puno na ng tawanan at init ng pagmamahal, ganun din ang nangyayari kina Xian at Alexandra. Ang takot at pag-aalinlangan na dating bumibigat sa dibdib ni Alexandra ay tuluyan na niyang isinuko—kasama ang kanyang puso, buo at walang natitirang bahagi para sa iba. She had let go of every yesterday that held her back, and handed every piece of herself to Xian, knowing he would treasure it like the most precious thing in the world. Bawat umagang gigising siya sa piling niya ay parang panibagong regalo, bawat salitang binibitawan niya ay patunay na ang paghihintay ay sulit pa lang gawin. Sila ay nagsisimula ng bagong kabanata at tanging nakatingin lamang sa magandang bukas na gagawin nilang dalawa. Provided ni Xian ang lahat. Mula sa gastusin ng pamilya ni Alexandra at pati pag-aaral ng mga kapatid nito. Lahat ng yon ay kusang ibinibigay ni Xian dahil mahal niya ang n

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Choose

    Edward’s POVNung nakaalis na kami sa apartment, parang bumigat bigla ang buong paligid. Hawak ko ang kamay niya sa loob ng tren, pero naramdaman kong laging pinipisil niya ito nang mahina—parang sinasabing huwag mo akong bitawan, kahit alam naming pareho na kailangan niya nang umuwi. I kept opening my mouth to say something, anything to make it lighter, but no words felt right. All I could feel was this heavy ache right in the middle of my chest.Pagdating sa airport, bitbit ko ang maleta niya hanggang sa pila ng check-in. Tumigil kami sa gilid, wala munang nagsasalita. Nakayuko lang siya, pinipigilan ang luha pero tumutulo pa rin kahit anong punas niya sa panyo. Ang mga mata niya namumula na, at parang dinudurog ang puso ko tuwing nakikita ko siyang ganito. Hinawakan ko ang mukha niya nang dahan-dahan, pinunasan ang luha niya gamit ang hinlalaki ko—nanginginig pa nga ang kamay ko eh.“Tahan na… please,” sabi ko, at napansin ko lang na basag din pala ang boses ko. “Ang hirap kasing m

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    japan

    Edward’s POV Simula pa lang ng linggo, parang lahat ng kulay sa paligid ko ay mas naging matingkad na. I’ve walked these streets a hundred times before, but seeing them through her eyes made everything feel brand new. Maaga pa lang ay gising na kami pareho. Inihanda ko ang paborito niyang kape at tinapay, sabay kami nag-ayos habang nagbibiruan. Bitbit ang maliliit na bag, sumakay kami sa tren—kahit siksikan, hindi ko binitawan ang kamay niya kahit isang saglit lang. Una naming pinuntahan ang Sensoji Temple sa Asakusa. Namangha siya nang makita ang malaking pulang tarangkahan, ang mga makukulay na parol, at ang mahabang kalsada na puno ng mga tindahan. Her eyes were sparkling like a little kid seeing magic for the first time. Tumigil siya sa bawat tindahan, hinahawakan ang mga gawang-kamay, amuyin ang mga matatamis na meryenda. Binilhan ko siya ng lahat ng nagustuhan niya—mula sa maliliit na palamuti hanggang sa mga paborito niyang kendi. Nagdasal kami sa harap ng templo. Tinanong

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Closer

    Edward’s POVMakalipas ang anim na buwan sa Japan...Masaya ako sa trabaho ko, talagang masaya. Araw-araw ay may bagong hamon, at araw-araw ko ring nararamdaman na lalo akong gumagaling. Every project I lead turns out better than the last, and my bosses keep telling me how rare it is to find someone with both skill and heart like mine. Ang laki ng kinikita ko—higit pa sa inaasahan ko. Kaya halos lahat ng oras ko ay inilalaan ko sa pagtatrabaho at pag-iipon. I told myself I was building security, making sure I’d never have to worry about anything ever again. Pero sa totoo lang, ginagawa ko rin ito para mapagod ang sarili ko nang sobra—para wala akong oras na isipin ang mga bagay na nakalimutan ko na sanang isipin.Kahit ganoon, hindi nawawala si Cheska. Araw-araw pa rin siya, walang sawang kumakausap, nagtatanong kung kumain na ba ako, nagkukwento ng mga bagay sa Pilipinas para hindi ako masyadong malungkot. She was my constant, the one light that never faded no matter how dark or tiri

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    fresh start

    Edward’s POVNang bumukas ang pinto ng eroplano sa Narita, sinalubong ako ng malamig na hangin na tumagos sa manipis kong jacket. Huminga ako nang malalim—walang usok, walang ingay ng mga bus at tricycle sa Maynila, tanging katahimikan na parang bumubulong: "This is your fresh start. No looking back." Hinawakan ko nang mahigpit ang hawakan ng maleta ko, habang ang isa kong kamay ay dumampi sa bulsa kung saan nakatago ang lumang litrato namin ni Alexandra. I didn’t pull it out. I just needed to feel it was there, to remind me why I chose to walk away.Muntik na akong maligaw sa sobrang laki at ayos ng airport. Lahat maayos, may tamang pwesto, may tamang oras—ibang-iba sa nakasanayan ko. For the first time in years, I felt completely alone. No one to call, no one to wait for me at the gate. Nang makarating ako sa maliit na apartment na inupahan ko—mas maliit pa nga ito sa dati kong kwarto—umupo lang ako sa sahig nang matagal. Walang ganang kumain, walang ganang mag-ayos. Napaisip ako: K

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Pangako

    Umuwi ako sa bahay at suwerte na walang tao maliban kay kuya na kanina pa ako hinihintay. "Saan ka galing? Anong oras na, ha? uwi pa ba yan ng estudyante?" sita niya sa akin. Dito sa bahay, kami lang ng Kuya ko ang magkakampi palibhasa ay pareho kaming sampid dito pero this time, kailangan kong mag

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Unang pag-ibig

    Ako si Alexandra De Vera, labing-walong taong gulang, pangalawa sa apat na magkakapatid. Mula noong bata pa ako, alam ko na ang puwesto ko sa buhay—isa lang akong anak sa labas, walang karapatang humingi ng ano man, lalo na ng respeto at pagmamahal. Kami ng kuya ko ang nakatira sa bahay ng tata

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Tubig at asin

    Alexandra POV Wala akong dala kundi ang sarili ko at ang maliit na supot na naglalaman ng iilang damit. Walang ibang kasama kundi ang bigat ng dibdib ko at ang batang dinadala ko. Nilakad ko ang daan pabalik sa tanging ibang bahay na matatawag kong sarili—ang bahay ng nanay ko sa tabi ng ilog. Ang

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Pagtakwil

    Alexandra POV Parang hindi mauubos ang luha ko. Ilang oras na akong nakadito sa sulok ng kwarto, niyayakap ang sarili ko habang parang sinasaksak nang paulit-ulit ang puso ko sa sakit. Ang hirap-hirap tanggapin na ang lalaking akala ko’y magiging takbuhan ko sa lahat ng bagay, siya pa ang naging

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status