Teilen

first

last update Veröffentlichungsdatum: 02.06.2026 10:04:43

Dumating na ang oras ng uwian. Gaya ng napag-usapan namin kanina, sasama ako sa kanya sa bahay nila Artur. Sabi niya gusto daw akong makilala ng mga magulang niya, gusto raw nilang makilala ang babaeng mahal niya.

Kahit kinakabahan ako at parang gusto ko nang umatras dahil sa takot, sumama pa rin ako. Mahal ko siya eh, at sa isip ko, ibig sabihin seryoso siya sa akin kung gusto niya talaga akong ipakilala sa pamilya niya. Nangako rin naman siya na saglit lang ako doon—makikipagkilala lang, tapos ihahatid na niya ako sa sasakyan pauwi sa amin.

Magkahawak-kamay kaming pumasok sa loob ng bakuran hanggang sa makarating kami sa pinto. Pero pagkapasok namin sa loob, nagtaka ako agad. Ang dilim ng buong sala, nakapatay lahat ng ilaw, at parang wala talagang tao sa paligid. Tahimik na tahimik, walang ingay, parang bahay na matagal nang walang nakatira.

“Artur… bakit ang dilim? Nasaan ang nanay at tatay mo? Sabi mo nandito sila,” tanong ko nang mahina, nanginginig na nga ang boses ko habang mahigpit ang hawak ko sa kamay niya, parang ayoko na siyang bitawan.

Imbes na sumagot, narinig ko lang ang malakas na kalabog ng pinto sa likuran namin tapos ang tunog ng lock. Sinara niya ito at kinandado mula sa loob.

Nanlamig ang buong katawan ko mula ulo hanggang paa. Tumingin ako sa kanya, at sa mahinang liwanag na pumapasok galing sa bintana, nakita ko ang mukha niya. Seryoso siyang nakatitig sa akin. wala na ang lambot ng mga mata niya kapag tumitingin siya sa akin. Iba na ang itsura niya ngayon—seryoso, parang may sarili siyang gustong mangyari na hindi niya sinasabi sa akin, at sa totoo lang, medyo natakot ako sa tingin niya.

“A-Artur? Ano ‘to? Ni-lock yung pinto? Sabi mo ipakikilala ko ang mga magulang mo… nasaan sila?” halos pabulong ko na lang sabi, parang may nakabara sa lalamunan ko at hirap akong makahinga.

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, hakbang-hakbang, hanggang sa mapaatras ako nang mapaatras hanggang sa tumama ang likod ko sa malamig na pader, wala na akong mapupuntahan pa. Hinawakan niya ang magkabila kong braso, mahigpit pero hindi naman masakit at naramdaman ko ang bigat at init ng katawan niya na dahan-dahang dumikit sa akin, wala nang puwang sa pagitan namin.

“Wala sila dito, Alexandra. Walang ibang tao. Tayo lang dalawa,” sagot niya. Mababa ang boses niya, mabigat, mainit, at parang tumagos mismo sa buto ko ang bawat salitang sinabi niya.

“Ha? Pero… pero sabi mo—” hindi ko na natapos ang sasabihin ko kasi bigla na lang niyang hinarang ang mukha niya sa mukha ko at dinampian ako ng halik sa mga labi.

"A-Artur..." Hindi na ako nakatanggi dahil nga sa init na hatid ng mga halik niya. Parang saglit akong nawala sa aking sarili. I just close my eyes and let him take what he want from me.

Iba ito sa mga halik na naramdaman ko dati. Dati yung mga halik niya mabilisan lang, banayad, parang haplos lang ng hangin. Ang halik niya ngayon malalim, mainit, punong-puno ng pagnanasa, parang gusto niyang ubusin ang buong hininga ko. Dahan-dahan niyang binuksan ang bibig ko gamit ang mga labi niya at pinaghalo ang laway namin. He's so agressive.

Ang isang kamay naman niya ay pumunta sa batok ko para lalo akong idikit sa kanya, at ang isa naman ay nakahawak sa bewang ko na hinihila ako palapit sa katawan niya.

Sinubukan ko siyang itulak nang mahina sa dibdib niya dahil natatakot ako sa posibleng kauwian nito. Nahihiya, hindi ko talaga alam ang gagawin ko. Ang wild pala niya kapag kaming dalawa na lang at patay anv ilaw. Parang gusto niyang sakupin ang kabuuan ko. Pati leeg ko, pinupog niya ng halik. At yung mga mahina kong pag-ungil, parang lalo lang siyang ginanahan.

“Mahal kita, Alexandra… sobra. Gusto kong maging akin ka nang lubusan. Tonight, I need you. Just you and me here, gagawin natin ang ginagawa ng mga totoong nagmamahalan. I badly want to fuck uou right now.” bulong niya sa tenga ko pagkatapos niyang humiwalay sa paghalik. Ang mga labi niya ay gumagapang sa pisngi ko pababa sa leeg ko, humahalik at minsan ay nangangagat nang bahagya sa balat ko na nagpadala ng kilig na umabot hanggang sa dulo ng mga daliri ko sa paa.

Tapos yung mga kamay niya ay gumagala na sa buong katawan ko—mula sa likod ko pababa sa bewang, hanggang sa dahan-dahan niyang hinawakan ang dibdib ko sa ibabaw ng damit ko.

Napapikit ako nang mariin at napahawak sa balikat niya, parang kuryente ang dumaloy sa buong katawan ko sa bawat haplos niya. Isa-isa niyang tinanggal ang mga butones ng blouse ko hanggang sa bumukas ito at nakita na niya ang balat ko. Nakayuko lang ako, hindi ko siya matingnan dahil sa sobrang hiya, ramdam ko ang init ng mukha ko na parang nagliliyab, pero naririnig ko ang malalim at mabilis na paghinga niya, parang hindi siya makapaniwala sa nakikita niya.

“Ang ganda… ang ganda mo talaga, Alexandra,” bulong niya habang dahan-dahan niyang hinubad ang natitirang damit ko hanggang sa wala na akong suot. Nakatayo lang ako sa harap niya na hubad, itinago ko ang mukha ko sa dibdib niya dahil sa hiya.

Dahan-dahan niya akong inakay papunta sa kwarto sa loob—malaki ito, malambot ang higaan, maraming unan at kumot—at pinahiga ako sa gitna nito. Agad siyang pumunta sa ibabaw ko at sa pagdikit ng mga katawan namin, naramdaman ko ang tigas na tigas niyang pagkalalaki.

Hinalikan niya ako ulit. mula sa mga labi ko, pababa sa baba, sa leeg, hanggang sa mga dibdib ko. Dito ako napasinghap at napahawak nang mahigpit sa buhok niya nang maramdaman ko ang mainit na dila niya na dumadampi sa balat ko, hinihigop at nilalaro ang matigas na dulo nito hanggang sa parang natunaw ang buong katawan ko sa ilalim niya. Ang mga kamay naman niya ay gumagala sa hita ko, sa mga binti ko, hanggang sa dahan-dahan niyang buksan ang mga hita ko at naramdaman ko ang daliri niya na dahan-dahang dumampi sa pinakaloob na bahagi ko—basang-basa na ito, mainit, at hindi ko mapigilan ang paggalaw ng katawan ko sa bawat haplos niya.

“Mahal kita… huwag kang matakot, Just trust me.” bulong niya sa tenga ko habang inaayos ang sarili niya sa pagitan ng mga hita ko. "Sa una lang masakit pero promise, sobrang sarap ng gagawin natin na 'to."

Hindi ko na alam ang gagawin ko. Halo-halo ang nararamdaman ko—takot, kaba, hiya, pero higit sa lahat ay ang matinding pagmamahal ko sa kanya. Sa isip ko, Mapapatunayan lang ang pagmamahalan namin kapag ibinigay ko na ang buong sarili ko sa kanya, hinding-hindi na niya ako iiwan kailanman. Kaya kahit ano pa ang nararamdaman ko, pumikit ako nang mariin, niyakap siya nang mahigpit sa leeg, at tumango ako bilang pagsang-ayon.

"I trust you!"

Naramdaman ko ang dahan-dahang pagpasok niya sa loob ko. Sa una ay matindi ang hapdi at sakit. Pero desidido siyang makapasok sa loob ko. "It's alright. It's okay. Sa una lang talaga masakit." Nakita niya siguro ang mga luhang tumulo mula sa mga mata ko sa sobrang sakit dahil sa pagpupumilit niyang makapasok. Ang laki ng k*****a niya na pinipilit ipasok sa masikip na butas.

"Ahhh.... aray!"Parang may napunit sa loob ko, parang pinupunit ang katawan ko—napasigaw ako nang mahina at kumagat sa balikat niya para pigilan ang iyak ko, ang mga kuko ko ay nakabaon sa likod niya dahil sa bigat ng nararamdaman ko.

"I'm sorry... eto na… konti na lang… tapos na… mahal kita… mahal na mahal kita,” paulit-ulit niyang bulong sa tenga ko habang humihinto sandali para masanay ako, hinahagod ang likod ko para pakalmahin ako.

Nang humupa nang kaunti ang sakit, dahan-dahan na siyang gumalaw. Labas, pasok, labas—dahan-dahan muna, tapos ay lalong bumibilis at lumalalim ang bawat galaw niya. Ang sakit ay napalitan ng ibang pakiramdam. Isang klase ng sarap na hindi ko pa nararanasan sa buhay ko, parang umaakyat ang init mula sa ibaba ko papunta sa buong katawan ko, parang lumilipad ako sa ere.

Mas ibinuka ko pa ang mga hita ko para sa kaniya. Sabay naming binibigkas ang pangalan ng isa’t isa. Pareho na kaming nawala sa aming mga sarili lalo ako. Nakalimutan ko na na oras na para umuwi. Nakalimutan ko na may magagalit kapag Late ako umuwi. Sa isip-isip ko, ang sarap na nararamdaman ko ngayon sa piling ni Artur ay walang kapantay. Yung mura at sermon ng pamilya ni Daddy kaya kong tiisin pero yung moment na ganito, ang sarap damhin.

"Yes. oh, fuck! basa na 'ko," sabi ko sa kaniya ng mahina.

"Oo nga. Nilabasan ka na ibig sabihin," sagot naman ni Artur habang mas lumalalim at bumibilis pa ang pagbayo. Kitang-kita sa mukha niya na sobra siyang nasisiyahan. At proud ako dahil ibinigay ko na sa kaniya ang isang pinaka mahalagang bagay na meron ako. I lost my virginity now. Alam kong dahil binigay ko sa kaniya ang pagkababae ko, mas lalo niya pa akong mamahalin.

Yung mga unan ay basang-basa na ng pawis at luha ko, yung naman higaan ay gumagalaw kasabay ng bawat kilos namin, at ang buong bahay ay napupuno lang ng tunog ng aming paghingal at langitngit ng papag.

Ilang oras kaming ganoon—minsan ay siya ang nasa ibabaw, minsan naman ay ako, hanggang sa pareho kaming mapagod at mawalan nang lakas.

Nang matapos na kami, humiga siya sa tabi ko at niyakap ako nang mahigpit, ang mukha ko ay nakadikit sa dibdib niya habang naririnig ko ang mabilis at malakas na tibok ng puso niya. Masakit at mabigat ang pakiramdam ko sa pagitan ng mga hita ko, nararamdaman ko rin ang likido na tumutulo mula sa akin papunta sa kumot, pero sa kabila ng lahat, sulit ang lahat ng nangyari ngayong gabi. Ngayon alam ko na kung bakit naimbento ang sex. Para mas mahalin namin ang isa’t isa. Gaya ngayon, mas lalo kong minahal si Artur. At sana, maraming beses pa naming ulitin ito.

“Ikaw lang ang mahal ko, Alexandra. Ikaw lang. Walang iba,” sabi niya habang hinahagod ang buhok ko, at buong puso kong pinaniwalaan ang bawat salitang sinasabi niya.

Umuwi ako sa amin nang gabi na—magulo ang buhok ko, medyo mahina ang mga binti ko at mahapdi kapag ako ay lumalakad, pero punong-puno ako ng ngiti at tuwa sa puso ko. Kahit ano pa ang nangyari, masaya ako. Sa isip-isip ko, "Proud ako dahil natagpuan ko na yung the one ko."

Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen

Aktuellstes Kapitel

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Entertainer

    Alexandra POV Nanatili ang kamay niya sa hita ko—mainit, mabigat, at parang hindi na ninais pang umalis doon. Sa bawat paghaplos niya ng dahan, parang kinikilabutan ako at gusto kong umilag, pero pilit kong pinanatili ang sarili ko sa pwesto. Isiniksik ko sa isip ko ang pangako ng pera na kailangang-kailangan namin. “Tiisin mo lang, Alexandra. Isang gabi lang ito. Para sa gamot mo, para sa pagkain nila,” bulong ko sa sarili ko habang pilit na pinapakalma ang mabilis na pagkabog ng dibdib ko. Tinitigan niya ako nang maigi, ang mga mata niya ay puno ng paghanga at pagnanasa na tila ba tumatagos hanggang sa kaibuturan ng pagkatao ko. Pagkatapos ay ngumiti siya nang mas malapad at nagsalita. “You really are beautiful, Alex. You know what? You are the most beautiful woman I have ever met in this country. There is a light in your face—something genuine. Not painted on like the others. It shines from within.” Parang dinurog ako ng mga salita niya. Matatamis, oo, pero para sa akin, parang

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Hitoshi

    Alexandra POVSa nagdaang isang linggo ko sa pagtratrabaho sa club bilang waitress, nakaipon ako ng 8000. labas na yung araw-araw na gastos namin. Yung pagkain, baon ko, tapos baon ng dalawa kong kapatid, labas na din. basta may 8000 na agad akong ipon. Sa maiksing panahon lang hindi ko akalain na makakaipon agad ako ng ganitong kalaki.Akala ko noong una, unti-unti na akong nasasanay at nalilibang sa trabahong ito. Akala ko, dahil nakakabili na ako ng masasarap na pagkain para sa pamilya ko, dahil nakikita ko na silang busog at nakangiti, ay doon na matatapos ang lahat ng pagdurusa ko at magiging masaya na ako nang lubusan.Pero mali ako. Hindi pa rin maalis sa puso at isipan ko si Artur. Hanggang ngayon, iniintindi ko siya. Hanggat maaari iintayin ko siya. Siya pa rin ang may-ari ng puso ko. Lagi kong hinihiling na sana ay matauhan siya at pananagutan niya ako. Tahimik pa rin akong umiiyak sa paghihiwalay namin. Nakatago sa likod ng bawat ngiti ko, sa ilalim ng makapal na kolore

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    bread winner

    Alexandra POV Parang hindi ako naramdaman ang antok at pagod ng katawan ko. Sa katunayan, mas maaga pa akong nagising kaysa sa nakasanayan ko. Bago pa man sumikat nang tuluyan ang araw, dilat na ang mga mata ko at nakangiti na ako habang nakatingin sa kisame ng aming maliit na bahay. Puno ng tuwa ang dibdib ko, parang may mga paru-parong lumilipad sa tiyan ko—hindi dahil sa kaba, kundi dahil sa sobrang pananabik. Bumangon ako nang dahan-dahan para hindi magising ang dalawa kong kapatid na mahimbing pa ang tulog sa kabilang sulok. Nakahiga sila nang payapa, at ang makita silang ganun ay lalo pang nagpalakas ng loob ko. Nilapitan ko si Nanay na noon ay nagkakuskos pa ng mata at nag-uunat ng katawan. "Nay, samahan niyo po ako sa talipapa," yaya ko sa kanya na may malaking ngiti sa labi. Naguluhan pa siya sandali pero tumango rin agad. Pagkatapos maghilamos, sabay kaming naglakad papunta sa palengke na hindi kalayuan sa amin. Pagdating namin doon, dire-diretso ako sa tindahan n

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Waitress

    Alexandra POV Hindi ko mapigilan ang pamumula ng mukha ko habang suot ko ang ibinigay nilang uniporme. Isang simpleng puting polo shirt na bahagyang maluwag sa akin, at isang itim na palda na sadyang napakaikli—halos umabot lang sa itaas ng tuhod ko. Tinitigan ko ang sarili ko sa maliit na salamin sa paligid. Hindi ako sanay. Hindi ito ang uri ng damit na suot ko noon kapag pumapasok ako sa eskwelahan o lumalabas kasama ang pamilya ko. Nakakahiya. Parang ibang tao ang nakikita ko sa salamin. Hindi ko akalain na dahil lang sa isang pagkakamali, dahil lang sa pagiging bulag ko sa pagmamahal, ay dadalhin ako ng kapalaran sa ganitong uri ng trabaho, sa ganitong uri ng lugar, at sa ganitong paraan ng pamumuhay. Yung dating Alexandra na puno ng pangarap at dangal, parang napalitan na ng babaeng kailangang ibaba ang sarili para lang mabuhay. Huminga ako nang malalim at pinilit kong pakalmahin ang sarili ko. "Para sa kanila, Alexandra. Para kay Nanay, para sa mga kapatid mo, at para sa

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    survival mode

    Alexandra POV Nakahiga ako sa upuan gawa sa kawayan, tahimik ang paligid at malalim akong nag-iisip. Bawat tunog ng tiyan ko dahil sa gutom, bawat tingin ko sa payat na katawan ng mga kapatid ko, at bawat hininga ni Nanay na parang pasan ang buong mundo—lahat ‘yon ay parang tinik na tumutusok sa puso ko. Hindi pwedeng ganito na lang kami. Hindi pwedeng habambuhay kaming maghihintay ng awa sa iba, manghihingi ng kaunting toyo o bigas para lang may mailagay sa sikmura. Ako ang dumagdag sa pasanin nila, kaya ako rin ang dapat gumawa ng paraan para gumaan kahit paano ang buhay nila. Napabaling ang tingin ko sa dingding kung saan nakadikit ang lumang kalendaryo. Doon ko naisip ang solusyon. "Kailangan kong magtrabaho," bulong ko sa sarili ko, na parang isang ilaw na biglang sumilip sa gitna ng madilim kong mundo. "Oo! Magtatrabaho ako! Kahit ano pa, para lang kumita ng pera." At hindi lang iyon ang pangarap ko. Nariyan pa rin ang pagnanais kong makapagtapos ng pag-aaral. Kahit pa

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Tubig at asin

    Alexandra POV Wala akong dala kundi ang sarili ko at ang maliit na supot na naglalaman ng iilang damit. Walang ibang kasama kundi ang bigat ng dibdib ko at ang batang dinadala ko. Nilakad ko ang daan pabalik sa tanging ibang bahay na matatawag kong sarili—ang bahay ng nanay ko sa tabi ng ilog. Ang bahay na matagal ko nang hindi nauuwian, ang buhay na akala ko’y tuluyan ko nang naiwan at nakalimutan. Pagdating ko roon, tila ba bumalik ako sa nakaraan. Pareho pa rin ang tanawin—mga bahay na dikit-dikit, gawa sa magagaspang na materyales, at ang ilog na minsan ay malinaw pero ngayon ay tila sumasalamin sa dumi at hirap ng buhay dito. Ito ang buhay na pilit inilayo sa akin ni Daddy. Ito ang buhay na hiyang-hiya ako noon, pero ngayon, ito na lang ang tanging takbuhan ko. Pagkakita sa akin ni Nanay at ng mga kapatid ko, agad silang lumapit. Hindi sila nagtanong agad kung bakit ako naroon, nakita lang nila ang pagod at lungkot sa mukha ko kaya’t sinalubong nila ako ng mahigpit na yakap.

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status