LOGINALEXANDRA’S POVHindi ko maipaliwanag kung gaano kasarap ang pakiramdam ko ngayon. Araw-araw parang pangarap lang ang lahat. Xian never fails to give me everything I could ever ask for—hindi lang para sa sarili ko, kundi pati na rin sa pamilya ko. Sagot niya lahat ng gastusin sa bahay, binibigay niya ang lahat ng kailangan ng mga magulang ko, at siniguro niyang magiging maayos ang pag-aaral ng mga kapatid ko hanggang sa makatapos sila. Kahit yung mga simpleng luho ko, hindi niya ipinagkakait. Parang isa akong prinsesa na inaalagaan nang buong-buo, at busog na busog ang puso ko sa pagmamahal na ibinibigay niya araw-araw.At kahit sa pagitan namin sa gabi, hindi rin siya nagpapahuli. Every night he makes me feel wanted, loved, and cherished. Hindi lang basta pagtatalik—ito yung paraan niya ng pagsasabi na akin lang siya at ako lang ang mahal niya. Bawat gabi ay lalo kaming nagkakaintindihan, at laging buo ang pagkatao ko pagkatapos ng bawat sandali naming magkasama. Akala ko ay ganito n
Kung si Edward ay unti-unti nang sumasaya sa piling ni Chesca na Japansa, sa loob naman ng malawak na mansyon na ngayon ay puno na ng tawanan at init ng pagmamahal, ganun din ang nangyayari kina Xian at Alexandra. Ang takot at pag-aalinlangan na dating bumibigat sa dibdib ni Alexandra ay tuluyan na niyang isinuko—kasama ang kanyang puso, buo at walang natitirang bahagi para sa iba. She had let go of every yesterday that held her back, and handed every piece of herself to Xian, knowing he would treasure it like the most precious thing in the world. Bawat umagang gigising siya sa piling niya ay parang panibagong regalo, bawat salitang binibitawan niya ay patunay na ang paghihintay ay sulit pa lang gawin. Sila ay nagsisimula ng bagong kabanata at tanging nakatingin lamang sa magandang bukas na gagawin nilang dalawa. Provided ni Xian ang lahat. Mula sa gastusin ng pamilya ni Alexandra at pati pag-aaral ng mga kapatid nito. Lahat ng yon ay kusang ibinibigay ni Xian dahil mahal niya ang n
Edward’s POVNung nakaalis na kami sa apartment, parang bumigat bigla ang buong paligid. Hawak ko ang kamay niya sa loob ng tren, pero naramdaman kong laging pinipisil niya ito nang mahina—parang sinasabing huwag mo akong bitawan, kahit alam naming pareho na kailangan niya nang umuwi. I kept opening my mouth to say something, anything to make it lighter, but no words felt right. All I could feel was this heavy ache right in the middle of my chest.Pagdating sa airport, bitbit ko ang maleta niya hanggang sa pila ng check-in. Tumigil kami sa gilid, wala munang nagsasalita. Nakayuko lang siya, pinipigilan ang luha pero tumutulo pa rin kahit anong punas niya sa panyo. Ang mga mata niya namumula na, at parang dinudurog ang puso ko tuwing nakikita ko siyang ganito. Hinawakan ko ang mukha niya nang dahan-dahan, pinunasan ang luha niya gamit ang hinlalaki ko—nanginginig pa nga ang kamay ko eh.“Tahan na… please,” sabi ko, at napansin ko lang na basag din pala ang boses ko. “Ang hirap kasing m
Edward’s POV Simula pa lang ng linggo, parang lahat ng kulay sa paligid ko ay mas naging matingkad na. I’ve walked these streets a hundred times before, but seeing them through her eyes made everything feel brand new. Maaga pa lang ay gising na kami pareho. Inihanda ko ang paborito niyang kape at tinapay, sabay kami nag-ayos habang nagbibiruan. Bitbit ang maliliit na bag, sumakay kami sa tren—kahit siksikan, hindi ko binitawan ang kamay niya kahit isang saglit lang. Una naming pinuntahan ang Sensoji Temple sa Asakusa. Namangha siya nang makita ang malaking pulang tarangkahan, ang mga makukulay na parol, at ang mahabang kalsada na puno ng mga tindahan. Her eyes were sparkling like a little kid seeing magic for the first time. Tumigil siya sa bawat tindahan, hinahawakan ang mga gawang-kamay, amuyin ang mga matatamis na meryenda. Binilhan ko siya ng lahat ng nagustuhan niya—mula sa maliliit na palamuti hanggang sa mga paborito niyang kendi. Nagdasal kami sa harap ng templo. Tinanong
Edward’s POVMakalipas ang anim na buwan sa Japan...Masaya ako sa trabaho ko, talagang masaya. Araw-araw ay may bagong hamon, at araw-araw ko ring nararamdaman na lalo akong gumagaling. Every project I lead turns out better than the last, and my bosses keep telling me how rare it is to find someone with both skill and heart like mine. Ang laki ng kinikita ko—higit pa sa inaasahan ko. Kaya halos lahat ng oras ko ay inilalaan ko sa pagtatrabaho at pag-iipon. I told myself I was building security, making sure I’d never have to worry about anything ever again. Pero sa totoo lang, ginagawa ko rin ito para mapagod ang sarili ko nang sobra—para wala akong oras na isipin ang mga bagay na nakalimutan ko na sanang isipin.Kahit ganoon, hindi nawawala si Cheska. Araw-araw pa rin siya, walang sawang kumakausap, nagtatanong kung kumain na ba ako, nagkukwento ng mga bagay sa Pilipinas para hindi ako masyadong malungkot. She was my constant, the one light that never faded no matter how dark or tiri
Edward’s POVNang bumukas ang pinto ng eroplano sa Narita, sinalubong ako ng malamig na hangin na tumagos sa manipis kong jacket. Huminga ako nang malalim—walang usok, walang ingay ng mga bus at tricycle sa Maynila, tanging katahimikan na parang bumubulong: "This is your fresh start. No looking back." Hinawakan ko nang mahigpit ang hawakan ng maleta ko, habang ang isa kong kamay ay dumampi sa bulsa kung saan nakatago ang lumang litrato namin ni Alexandra. I didn’t pull it out. I just needed to feel it was there, to remind me why I chose to walk away.Muntik na akong maligaw sa sobrang laki at ayos ng airport. Lahat maayos, may tamang pwesto, may tamang oras—ibang-iba sa nakasanayan ko. For the first time in years, I felt completely alone. No one to call, no one to wait for me at the gate. Nang makarating ako sa maliit na apartment na inupahan ko—mas maliit pa nga ito sa dati kong kwarto—umupo lang ako sa sahig nang matagal. Walang ganang kumain, walang ganang mag-ayos. Napaisip ako: K
Umuwi ako sa bahay at suwerte na walang tao maliban kay kuya na kanina pa ako hinihintay. "Saan ka galing? Anong oras na, ha? uwi pa ba yan ng estudyante?" sita niya sa akin. Dito sa bahay, kami lang ng Kuya ko ang magkakampi palibhasa ay pareho kaming sampid dito pero this time, kailangan kong mag
Ako si Alexandra De Vera, labing-walong taong gulang, pangalawa sa apat na magkakapatid. Mula noong bata pa ako, alam ko na ang puwesto ko sa buhay—isa lang akong anak sa labas, walang karapatang humingi ng ano man, lalo na ng respeto at pagmamahal. Kami ng kuya ko ang nakatira sa bahay ng tata
Alexandra POV Wala akong dala kundi ang sarili ko at ang maliit na supot na naglalaman ng iilang damit. Walang ibang kasama kundi ang bigat ng dibdib ko at ang batang dinadala ko. Nilakad ko ang daan pabalik sa tanging ibang bahay na matatawag kong sarili—ang bahay ng nanay ko sa tabi ng ilog. Ang
Alexandra POV Parang hindi mauubos ang luha ko. Ilang oras na akong nakadito sa sulok ng kwarto, niyayakap ang sarili ko habang parang sinasaksak nang paulit-ulit ang puso ko sa sakit. Ang hirap-hirap tanggapin na ang lalaking akala ko’y magiging takbuhan ko sa lahat ng bagay, siya pa ang naging







