Share

first

Penulis: Nelia
last update Tanggal publikasi: 2026-06-02 10:04:43

Dumating na ang oras ng uwian. Gaya ng napag-usapan namin kanina, sasama ako sa kanya sa bahay nila Artur. Sabi niya gusto daw akong makilala ng mga magulang niya, gusto raw nilang makilala ang babaeng mahal niya.

Kahit kinakabahan ako at parang gusto ko nang umatras dahil sa takot, sumama pa rin ako. Mahal ko siya eh, at sa isip ko, ibig sabihin seryoso siya sa akin kung gusto niya talaga akong ipakilala sa pamilya niya. Nangako rin naman siya na saglit lang ako doon—makikipagkilala lang, tapos ihahatid na niya ako sa sasakyan pauwi sa amin.

Magkahawak-kamay kaming pumasok sa loob ng bakuran hanggang sa makarating kami sa pinto. Pero pagkapasok namin sa loob, nagtaka ako agad. Ang dilim ng buong sala, nakapatay lahat ng ilaw, at parang wala talagang tao sa paligid. Tahimik na tahimik, walang ingay, parang bahay na matagal nang walang nakatira.

“Artur… bakit ang dilim? Nasaan ang nanay at tatay mo? Sabi mo nandito sila,” tanong ko nang mahina, nanginginig na nga ang boses ko habang mahigpit ang hawak ko sa kamay niya, parang ayoko na siyang bitawan.

Imbes na sumagot, narinig ko lang ang malakas na kalabog ng pinto sa likuran namin tapos ang tunog ng lock. Sinara niya ito at kinandado mula sa loob.

Nanlamig ang buong katawan ko mula ulo hanggang paa. Tumingin ako sa kanya, at sa mahinang liwanag na pumapasok galing sa bintana, nakita ko ang mukha niya. Seryoso siyang nakatitig sa akin. wala na ang lambot ng mga mata niya kapag tumitingin siya sa akin. Iba na ang itsura niya ngayon—seryoso, parang may sarili siyang gustong mangyari na hindi niya sinasabi sa akin, at sa totoo lang, medyo natakot ako sa tingin niya.

“A-Artur? Ano ‘to? Ni-lock yung pinto? Sabi mo ipakikilala ko ang mga magulang mo… nasaan sila?” halos pabulong ko na lang sabi, parang may nakabara sa lalamunan ko at hirap akong makahinga.

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, hakbang-hakbang, hanggang sa mapaatras ako nang mapaatras hanggang sa tumama ang likod ko sa malamig na pader, wala na akong mapupuntahan pa. Hinawakan niya ang magkabila kong braso, mahigpit pero hindi naman masakit at naramdaman ko ang bigat at init ng katawan niya na dahan-dahang dumikit sa akin, wala nang puwang sa pagitan namin.

“Wala sila dito, Alexandra. Walang ibang tao. Tayo lang dalawa,” sagot niya. Mababa ang boses niya, mabigat, mainit, at parang tumagos mismo sa buto ko ang bawat salitang sinabi niya.

“Ha? Pero… pero sabi mo—” hindi ko na natapos ang sasabihin ko kasi bigla na lang niyang hinarang ang mukha niya sa mukha ko at dinampian ako ng halik sa mga labi.

"A-Artur..." Hindi na ako nakatanggi dahil nga sa init na hatid ng mga halik niya. Parang saglit akong nawala sa aking sarili. I just close my eyes and let him take what he want from me.

Iba ito sa mga halik na naramdaman ko dati. Dati yung mga halik niya mabilisan lang, banayad, parang haplos lang ng hangin. Ang halik niya ngayon malalim, mainit, punong-puno ng pagnanasa, parang gusto niyang ubusin ang buong hininga ko. Dahan-dahan niyang binuksan ang bibig ko gamit ang mga labi niya at pinaghalo ang laway namin. He's so agressive.

Ang isang kamay naman niya ay pumunta sa batok ko para lalo akong idikit sa kanya, at ang isa naman ay nakahawak sa bewang ko na hinihila ako palapit sa katawan niya.

Sinubukan ko siyang itulak nang mahina sa dibdib niya dahil natatakot ako sa posibleng kauwian nito. Nahihiya, hindi ko talaga alam ang gagawin ko. Ang wild pala niya kapag kaming dalawa na lang at patay anv ilaw. Parang gusto niyang sakupin ang kabuuan ko. Pati leeg ko, pinupog niya ng halik. At yung mga mahina kong pag-ungil, parang lalo lang siyang ginanahan.

“Mahal kita, Alexandra… sobra. Gusto kong maging akin ka nang lubusan. Tonight, I need you. Just you and me here, gagawin natin ang ginagawa ng mga totoong nagmamahalan. I badly want to fuck uou right now.” bulong niya sa tenga ko pagkatapos niyang humiwalay sa paghalik. Ang mga labi niya ay gumagapang sa pisngi ko pababa sa leeg ko, humahalik at minsan ay nangangagat nang bahagya sa balat ko na nagpadala ng kilig na umabot hanggang sa dulo ng mga daliri ko sa paa.

Tapos yung mga kamay niya ay gumagala na sa buong katawan ko—mula sa likod ko pababa sa bewang, hanggang sa dahan-dahan niyang hinawakan ang dibdib ko sa ibabaw ng damit ko.

Napapikit ako nang mariin at napahawak sa balikat niya, parang kuryente ang dumaloy sa buong katawan ko sa bawat haplos niya. Isa-isa niyang tinanggal ang mga butones ng blouse ko hanggang sa bumukas ito at nakita na niya ang balat ko. Nakayuko lang ako, hindi ko siya matingnan dahil sa sobrang hiya, ramdam ko ang init ng mukha ko na parang nagliliyab, pero naririnig ko ang malalim at mabilis na paghinga niya, parang hindi siya makapaniwala sa nakikita niya.

“Ang ganda… ang ganda mo talaga, Alexandra,” bulong niya habang dahan-dahan niyang hinubad ang natitirang damit ko hanggang sa wala na akong suot. Nakatayo lang ako sa harap niya na hubad, itinago ko ang mukha ko sa dibdib niya dahil sa hiya.

Dahan-dahan niya akong inakay papunta sa kwarto sa loob—malaki ito, malambot ang higaan, maraming unan at kumot—at pinahiga ako sa gitna nito. Agad siyang pumunta sa ibabaw ko at sa pagdikit ng mga katawan namin, naramdaman ko ang tigas na tigas niyang pagkalalaki.

Hinalikan niya ako ulit. mula sa mga labi ko, pababa sa baba, sa leeg, hanggang sa mga dibdib ko. Dito ako napasinghap at napahawak nang mahigpit sa buhok niya nang maramdaman ko ang mainit na dila niya na dumadampi sa balat ko, hinihigop at nilalaro ang matigas na dulo nito hanggang sa parang natunaw ang buong katawan ko sa ilalim niya. Ang mga kamay naman niya ay gumagala sa hita ko, sa mga binti ko, hanggang sa dahan-dahan niyang buksan ang mga hita ko at naramdaman ko ang daliri niya na dahan-dahang dumampi sa pinakaloob na bahagi ko—basang-basa na ito, mainit, at hindi ko mapigilan ang paggalaw ng katawan ko sa bawat haplos niya.

“Mahal kita… huwag kang matakot, Just trust me.” bulong niya sa tenga ko habang inaayos ang sarili niya sa pagitan ng mga hita ko. "Sa una lang masakit pero promise, sobrang sarap ng gagawin natin na 'to."

Hindi ko na alam ang gagawin ko. Halo-halo ang nararamdaman ko—takot, kaba, hiya, pero higit sa lahat ay ang matinding pagmamahal ko sa kanya. Sa isip ko, Mapapatunayan lang ang pagmamahalan namin kapag ibinigay ko na ang buong sarili ko sa kanya, hinding-hindi na niya ako iiwan kailanman. Kaya kahit ano pa ang nararamdaman ko, pumikit ako nang mariin, niyakap siya nang mahigpit sa leeg, at tumango ako bilang pagsang-ayon.

"I trust you!"

Naramdaman ko ang dahan-dahang pagpasok niya sa loob ko. Sa una ay matindi ang hapdi at sakit. Pero desidido siyang makapasok sa loob ko. "It's alright. It's okay. Sa una lang talaga masakit." Nakita niya siguro ang mga luhang tumulo mula sa mga mata ko sa sobrang sakit dahil sa pagpupumilit niyang makapasok. Ang laki ng k*****a niya na pinipilit ipasok sa masikip na butas.

"Ahhh.... aray!"Parang may napunit sa loob ko, parang pinupunit ang katawan ko—napasigaw ako nang mahina at kumagat sa balikat niya para pigilan ang iyak ko, ang mga kuko ko ay nakabaon sa likod niya dahil sa bigat ng nararamdaman ko.

"I'm sorry... eto na… konti na lang… tapos na… mahal kita… mahal na mahal kita,” paulit-ulit niyang bulong sa tenga ko habang humihinto sandali para masanay ako, hinahagod ang likod ko para pakalmahin ako.

Nang humupa nang kaunti ang sakit, dahan-dahan na siyang gumalaw. Labas, pasok, labas—dahan-dahan muna, tapos ay lalong bumibilis at lumalalim ang bawat galaw niya. Ang sakit ay napalitan ng ibang pakiramdam. Isang klase ng sarap na hindi ko pa nararanasan sa buhay ko, parang umaakyat ang init mula sa ibaba ko papunta sa buong katawan ko, parang lumilipad ako sa ere.

Mas ibinuka ko pa ang mga hita ko para sa kaniya. Sabay naming binibigkas ang pangalan ng isa’t isa. Pareho na kaming nawala sa aming mga sarili lalo ako. Nakalimutan ko na na oras na para umuwi. Nakalimutan ko na may magagalit kapag Late ako umuwi. Sa isip-isip ko, ang sarap na nararamdaman ko ngayon sa piling ni Artur ay walang kapantay. Yung mura at sermon ng pamilya ni Daddy kaya kong tiisin pero yung moment na ganito, ang sarap damhin.

"Yes. oh, fuck! basa na 'ko," sabi ko sa kaniya ng mahina.

"Oo nga. Nilabasan ka na ibig sabihin," sagot naman ni Artur habang mas lumalalim at bumibilis pa ang pagbayo. Kitang-kita sa mukha niya na sobra siyang nasisiyahan. At proud ako dahil ibinigay ko na sa kaniya ang isang pinaka mahalagang bagay na meron ako. I lost my virginity now. Alam kong dahil binigay ko sa kaniya ang pagkababae ko, mas lalo niya pa akong mamahalin.

Yung mga unan ay basang-basa na ng pawis at luha ko, yung naman higaan ay gumagalaw kasabay ng bawat kilos namin, at ang buong bahay ay napupuno lang ng tunog ng aming paghingal at langitngit ng papag.

Ilang oras kaming ganoon—minsan ay siya ang nasa ibabaw, minsan naman ay ako, hanggang sa pareho kaming mapagod at mawalan nang lakas.

Nang matapos na kami, humiga siya sa tabi ko at niyakap ako nang mahigpit, ang mukha ko ay nakadikit sa dibdib niya habang naririnig ko ang mabilis at malakas na tibok ng puso niya. Masakit at mabigat ang pakiramdam ko sa pagitan ng mga hita ko, nararamdaman ko rin ang likido na tumutulo mula sa akin papunta sa kumot, pero sa kabila ng lahat, sulit ang lahat ng nangyari ngayong gabi. Ngayon alam ko na kung bakit naimbento ang sex. Para mas mahalin namin ang isa’t isa. Gaya ngayon, mas lalo kong minahal si Artur. At sana, maraming beses pa naming ulitin ito.

“Ikaw lang ang mahal ko, Alexandra. Ikaw lang. Walang iba,” sabi niya habang hinahagod ang buhok ko, at buong puso kong pinaniwalaan ang bawat salitang sinasabi niya.

Umuwi ako sa amin nang gabi na—magulo ang buhok ko, medyo mahina ang mga binti ko at mahapdi kapag ako ay lumalakad, pero punong-puno ako ng ngiti at tuwa sa puso ko. Kahit ano pa ang nangyari, masaya ako. Sa isip-isip ko, "Proud ako dahil natagpuan ko na yung the one ko."

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    wakas

    Isang hapon, umuwi si Elara galing sa trabaho na masama ang pakiramdam. Nahihilo siya, pagod na pagod, at ang init ng panahon ay tila lalong nagpabigat sa kanyang pakiramdam. Akala niya ay makakayanan pa niyang maghanda ng pagkain para sa sarili, pero nang makarating siya sa pintuan ng kanyang apartment, doon na siya napaupo sa sahig, hawak ang kanyang noo, humihinga nang mabigat. Nagkataong dumaan si Louie—dahil sinabi niyang may ipapasa siyang dokumento mula sa opisina ng ama ni Elara. Nang makita niya ang kalagayan ng dalaga, agad siyang lumapit, walang pag-aalinlangan. "Elara! Ayos ka lang ba?" tanong niya nang may tunay na pag-aalala. Agad niyang inalalayan si Elara na tumayo at dahan-dahang pumasok sa loob. "Dahan-dahan lang. Huwag kang magmadali. Hinga ka nang malalim." "Nahihilo lang… siguro dahil sa init at pagod," mahinang sagot ni Elara, hindi makatingin nang diretso dahil sa hiya. "Masyado lang akong naging abala sa trabaho ngayong araw. mamaya okay na rin ako," Hindi

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Finally

    Ang Bagong SimulaIlang linggo na ang lumipas mula noong kumalat ang balita sa social media tungkol sa kasal nina Kelly at Elisse. Sa harap ng huwes lang—walang grand church wedding, walang bonggang handaan, walang mahabang listahan ng bisita, walang mamahaling gown o barong. Simple lang, tahimik, parang sadyang itinago nila mula sa mundo para walang makialam o humusga. Pero sa kabila ng pagiging simple nito, totoo at sagrado ang bawat pangakong binitawan nila sa isa’t isa. Nagulat ang lahat—mga kaibigan, kamag-anak, mga dating katrabaho, mga taong sanay na sanay na makita sila sa mga malalaking okasyon at magagarang kainan. Pero sa kabila ng mga bulungan at usap-usapan na umikot sa buong lungsod, unti-unti ring naintindihan ng marami na minsan, ang pag-ibig ay hindi laging sumusunod sa mga inaasahan ng iba. It doesn’t follow society’s timeline, hindi ito laging sumusunod sa plano ng pamilya o sa dikta ng tradisyon. Ito ay sumusunod lamang sa tibok ng pusong tapat—pusong nasaktan, ngu

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Respect

    Elara’s POVSa oras na ito, alam ko na. Alam ko nang hindi na babalik si Kelly. Not because he doesn’t love me anymore—kundi dahil nasaktan ko siya nang sobra. Sobrang mali ng ginawa ko. At alam kong hindi na siya babalik, because I know him very well. Hindi niya ipipilit ang isang bagay na alam niyang hindi na maaari. Hindi 'yon ang ugali niya. Kapag nakita niyang wala nang saysay ang paglaban, tahimik lang siyang aalis—hindi dahil sumuko siya agad, kundi dahil nirerespeto niya ang sarili niya enough to walk away from something that keeps hurting him.Siguro iniisip niya yung bata sa sinapupunan ko. Hindi sa ayaw niya itong tanggapin. Maybe he just doesn’t want to be unfair—ipipilit pa ba naman niya yung relasyon namin kahit alam niyang maraming masasaktan sa huli? Ito yung bagay na hindi ko ginawa dati. I was selfish. Oo, pinatawad ko siya ng paulit-ulit noon sa mga pagkakamali niya kay Elisse, tinanggap ko ang lahat kahit ang bigat-bigat, pero ngayon ko lang narealize na naging mak

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    come back

    KELLY’S POVNakaupo lang ako sa bench sa labas ng bahay namin, nakatingin sa kawalan, hawak ang phone na parang bigat-bigat sa kamay. Kanina pa ako ganito—binubuksan ko ang messages, tinitignan ang contact number ni Elara, tapos isasara ko ulit. hindi ko na kasi alam kung ano pang sasabihin ko. Ano nga ba ang sasabihin ko? Na Sorry, pero kailangan na nating maghiwalay kasi nagpabuntis ka sa iba? Sorry, pero pumayag na akong mag-give way kasi yan ang gusto ng pamilya mo? Wala naman akong karapatang magalit nang todo, kasi sa huli, ako rin naman ang may pagkukulang sa umpisa. May mga anak ako kay Elisse, may responsibilidad ako doon, at hindi ko naman pwedeng itanggi 'yon.Huminga ako nang malalim, parang gusto kong huminga ng hangin hanggang sa kailaliman ng dibdib ko para lang mabawasan kahit konti yung bigat na dala-dala ko. Pero hindi. Nandoon pa rin. Parang nakadagan sa akin yung buong mundo.Tumunog ang phone ko. Si Elisse ang nagchat."Kelly, pwede ka dumaan? Nagcraving kasi ak

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Enough

    KELLY’S POVPagkagaling ko sa ospital, dumiretso ako sa bahay nina Mommy at Daddy kung saan din ako umuuwi. Pagpasok ko pa lang sa pinto, agad nilang napansin na may mali. Namumugto ang mga mata ko, parang ubos na ubos ang lakas ko, parang dala ko ang bigat ng buong mundo sa balikat ko."Anak? Bakit ganyan itsura mo? What happened?" tanong agad ni Mommy, lumapit agad at hinawakan ang braso ko, punong-puno ng pag-aalala ang mukha niya. "You look sick,"Gusto kong sumagot, pero pagbukas ng bibig ko, walang lumabas kundi hikbi. Umupo na lang ako sa sofa at doon na bumuhos ang lahat—umiyak ako nang hindi ko na napigilan, parang batang matagal nang pinipigilan ang luha. Paulit-ulit silang nagtatanong. "Anak, bakit kako? anong problema? may masakit ba sa 'yo? ha, anak?"Pero umiiyak lang ako. Hindi ko kayang sabihin agad ang totoo. It’s so hard to say it out loud. Ang hirap aminin na niloko ako, na ang nabuntis si Elara ng ibang lalaki.Maya-maya, nang humupa nang konti ang bigat at sama n

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    who is Louie?

    Louie’s POV Hindi naman ako basta basta lang kaibigan ng daddy niya. I’m more than that—family friend talaga ako nila. Mula pagkabata, kilala ko na si Elara. Nakita ko siyang lumaki, mula sa batang mahilig tumakbo sa garden nila hanggang sa naging ganito siya kaganda ngayon. At totoo naman… dati pa man, may lihim na akong pagtingin sa kanya. Pero noon kasi, torpe pa ako. Wala akong lakas ng loob na aminin. Si Elara naman, suplada minsan, lalo na sa mga taong hindi niya masyadong kilala nang lubusan. Kaya hindi talaga kami nagkaroon ng pagkakataon na maging close nung nagdalaga at nagbinata na kami. Tapos dumating si Kelly. Nung pumasok siya sa buhay ni Elara, parang doon na lumayo lalo ang loob niya sa akin. Busy na siya—sobra. Palaging kay Kelly ang atensyon niya, palaging kay Kelly ang oras niya. And I understood that, of course. Mahal niya yung lalaki, at mukhang masaya naman siya kasama ito. Kaya wala akong ginawa kundi tumabi lang, manood, at magmasid sa gilid. Tahimik lang a

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Waitress

    Alexandra POV Hindi ko mapigilan ang pamumula ng mukha ko habang suot ko ang ibinigay nilang uniporme. Isang simpleng puting polo shirt na bahagyang maluwag sa akin, at isang itim na palda na sadyang napakaikli—halos umabot lang sa itaas ng tuhod ko. Tinitigan ko ang sarili ko sa maliit na sala

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    survival mode

    Alexandra POV Nakahiga ako sa upuan gawa sa kawayan, tahimik ang paligid at malalim akong nag-iisip. Bawat tunog ng tiyan ko dahil sa gutom, bawat tingin ko sa payat na katawan ng mga kapatid ko, at bawat hininga ni Nanay na parang pasan ang buong mundo—lahat ‘yon ay parang tinik na tumutusok sa

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Tubig at asin

    Alexandra POV Wala akong dala kundi ang sarili ko at ang maliit na supot na naglalaman ng iilang damit. Walang ibang kasama kundi ang bigat ng dibdib ko at ang batang dinadala ko. Nilakad ko ang daan pabalik sa tanging ibang bahay na matatawag kong sarili—ang bahay ng nanay ko sa tabi ng ilog. Ang

  • Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra    Pagtakwil

    Alexandra POV Parang hindi mauubos ang luha ko. Ilang oras na akong nakadito sa sulok ng kwarto, niyayakap ang sarili ko habang parang sinasaksak nang paulit-ulit ang puso ko sa sakit. Ang hirap-hirap tanggapin na ang lalaking akala ko’y magiging takbuhan ko sa lahat ng bagay, siya pa ang naging

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status