Pangako

Umuwi ako sa bahay at suwerte na walang tao maliban kay kuya na kanina pa ako hinihintay. "Saan ka galing? Anong oras na, ha? uwi pa ba yan ng estudyante?" sita niya sa akin. Dito sa bahay, kami lang ng Kuya ko ang magkakampi palibhasa ay pareho kaming sampid dito pero this time, kailangan kong magsinungaling sa kaniya. Alam kong tutol siya na mag-boyfriend ako dahil ang pinangako namin sa isa't isa ay magtatapos kami ng pag-aaral para makaalis na sa bahay na ito.

"Kuya, nag-research kasi kami. Pasensya na." pagsisinungaling ko. Hindi ako makatingin ng diretso sa mata niya dahil baka maghinala siya. "Nasaan nga pala ang mga tao rito? Nasaan sila Daddy?" pag-iiba ko ng usapan. "kumain ka na ba?"

"Wala sila. nasa Boracay. 4 na araw daw sila doon. Magpasalamat ka at wala sila kung hindi yari ka na naman." Kinuha ni Kuya ang pagkain ko at inilatag sa lamesa. "May tiwala naman ako sa 'yo. Alam kong hindi ka gagawa ng mga bagay na sisira sa pangarap mo at sa pangarap natin para sa ating pamilya." dagdag pa niya.

"Yes, Kuya! Alam ko yon. Mataas ang pangarap ko para sa pamilya natin." naupo na ako sa upuan at hinarap ang pagkain ko. Totoong nagutom ako sa ginawa namin ni Artur. Pagod malala. Ang sakit ng pagkababae ko pero kailangan kong umarte na parang normal lang.

"Matutulog na ako. Linisin mo 'yan pagkatapos mo."

Iniwan na ako ni kuya at pumasok na siya sa kwarto. Pagkatapos ko namang kumain ay nagligpit muna ako bago pumasok sa loob ng kwarto ko.

Pagkapasok ko sa loob ng kwarto ko ay doon na ako napahilata. Ngayon ko nararamdaman yung matinding ngalay ng mga hita ko. Ang sakit. sobra! pero hindi ko maiwasang hindi mapangiti kapag naiisip ko yung ginawa namin kanina. Solid yon. Excited na tuloy akong sumapit ang araw ng bukas para magkita ulit kami ng mahal ko.

______________________

Kinabukasan, maaga akong gumising at gumayak para pumasok. Bago ako umalis, sinigurado ko muna na maayos ang mukha ko at maganda sa paningin ni Artur. Talagang pinapula ko yung labi ko gamit ang liptint tapos sinugurado ko rin na plakado ang kilay ko. Gusto kong lalo siyang ma-obsessed sa akin.

Pagdating ko sa school, nakita ko na agad si Artur. Ang guwapo niya sa suot na poloshirt na itim. Siya yung lumapit sa akin at umakbay. "Bakit parang mas lalo kang gumanda ngayon? parang may nabago sa mukha mo?" bungad niya sa akin habang hindi inaalis ang tingin sa akin. Parang sinusuri niya ang bawat detalye ng mukha ko. "okay. Alam ko na. Nag-make up ka? Sabi na, eh. kaya pala parang Koreana ka kako ngayon dahil sa kilay mo." sinundot niya ako sa tagiliran. "Ganyan ba ang epekto sa 'yo ng nadiligan? huwag kang mag-alala, didiligan ulit kita mamaya."

"Uyy, baka may makarinig! para kang tanga." saway ko sa kaniya.

"Bakit, ayaw mo ba?"

"Gusto pero kasi... baka dumugo ulit."

"Hindi na dudugo yan dahil hindi ka na Virgin. Ako ang naka-virgin sa 'yo!"

"Huyyy, hinaan mo lang ang boses mo!"

__________________

Halos alam na ata ng buong campus ang relasyon namin no Artur dahil sa pagiging clingy niya kahit marami yung matang nakatingin. Well, wala naman akong paki kahit sinasabi ng ilan ng PDA daw kami. masyadong bulgar. May mga nagsasabi rin na malandi raw ako. Para sa akin, inggit lang sila dahil ako yung niligawan ni Artur at hindi sila.

Pagsapit ng uwian, magkahawak kamay kaming lumabas ng Campus. Syempre, matic ns yon. Doon ulit kami sa kanila. Malakas ang loob ko ngayon dahil wala sila Daddy, nasa Boracay, kaya party-party!

Pagpasok pa lang namin sa pinto, hindi na kami nagpapaligoy-ligoy pa—agad niya akong hinalikan na para bang wala ng bukas. Sobrang agresibo niya kapag kami na lang dalawa. Kung sa school tamang sweet lang at palihim na hawak pero ngayong kaming dalawa na lang, grabe niya kung hawakan yung dibdib ko. Para siyang nagmamasa ng tinapay.

Gustong-gusto ko lahat ng ginagawa niya sa akin. Sinira niya yung blouse ko dahil sa sobrang pagkasabik pero hindi ako nagalit. I find hot. Gusto ko rin yung ganito, parang hardcore lang ang datingan niya ngayon.

Dinala niya ako sa kwarto niya at nagulat nang buksan niya yung TV at nag-play siya ng P*rn. Ang loko talaga nito. L na L siguro sa akin.

"Gayahin natin...." wika niya sa likod ng tenga ko gamit ang paos na boses. Nasa likod ko siya kaya ramdam na ramdam ko yung katigasan niya. Sabayan pa ng nakikita ko sa TV niya.

"Mukhang magandang ideya yan," pagpayag ko. Mula sa likuran ko, kinuha ko yung kamay niya at ipinatong sa dibdib ko. Ganun kasi yung nasa TV kaya inumpisahan na naming gayahin. "ughhh" Mahinang halinghing ko.

"Yan ang gusto ko sa 'yo, eh. All out ka! wala kang tutol. Kaya baliw na baliw ako sa 'yo, eh." wika niya habang patuloy pa rin naming ginagaya yung nasa TV niya.

For the second time around, muli na naman niyang ipinasok ang kahabaan niya sa loob ng pagkababae ko pero this time, nakatuwad ako. "Ah, shit! Ang sarap..." wika niya habang hawak niya ako sa magkabilang balakang. habang pinagkakadiin-diin ang pagbaon. Eksperto siyang naglalabas-masok sa loob ko.

"Oh, f*ck! Sige pa! Ang sarap... ummmm.... shet!!" mas lumakas pa yung ungol ko dahil sa ungol niya na naririnig ko.

Para siyang hinete ng kabayo na pinapalo pa ang puwetan ko. Masakit siya pero mas nakakagana. ginagaya kasi namin yung p*rn kaya nang labanan siya ay pinaharap niya ako at pinaluhod tapos pinutok niya iyon sa pisngi ko.

Nakita ko yung satisfaction sa mukha niya sa unang round pa lang. Saglit lang siyang namahinga tapos G ulit. Ibang p*rn video naman yung ginagaya namin ngayon.

Pero honestly, hindi lang siya yung satisfied. Ako rin sobrang satisfied. Feeling ko, ang gaan-gaan ng pakiramdam ko kapag nasa loob ko ang pagkalalaki niya. At marami pa akong gustong matutunan sa sex kasama niya.

____________________

Hanggang sa inaraw-araw na namin. Kada uwian, pumupunta kami sa kanila tapos doon na may nangyayaring kababalaghan. Minsan sa kama nila, minsan sa sofa, minsan kahit sa sahig basta’t malambot at komportable. Sa bawat oras na magkasama kami, punong-puno ito ng init at lambing. Hinahawakan niya ako saan man niya gusto, hinahalikan ang bawat parte ng katawan ko, at parang hindi siya nagsasawa sa akin. Ako rin naman, wala akong itinago—ibinibigay ko sa kanya ang buong sarili ko nang buong-buo, walang pag-aalinlangan, dahil sa paniniwala ko, iyan ang dapat gawin kapag mahal mo nang totoo ang isang tao.

Minsan soft mode kami, puno ng lambing, bawat galaw ay may halik at haplos. Minsan naman ay hardcore, parang takot kaming hindi na magkikita sa susunod na araw kaya gusto naming damhin ang lahat nang lubusan. Minsan ako ang nasa ibabaw, minsan siya, minsan nakahiga ako, minsan nakatalikod—sinusubukan namin ang lahat ng paraan, lahat ng posisyon, basta’t magkadikit ang aming mga katawan at nararamdaman namin na iisa kami.

Madalas akong umuuwi na masakit ang balakang, mahapdi sa pagitan ng mga hita ko, minsan ay namamaga pa ang labi ko sa sobrang paghalik, pero hindi ko iyon inisip na masama. Sa halip, tuwang-tuwa ako. Akala ko, sa bawat oras na ibinibigay ko ang sarili ko sa kanya, lalo akong nagiging kanya, lalong tumitibay ang pagmamahalan namin, at lalong sigurado na hindi niya ako iiwan kailanman. Ang buhay ko ay umiikot na lang sa kanya—siya ang simula at dulo ng lahat ng pangarap ko.

Ganoon ang nangyari sa loob ng halos tatlong buwan—araw-araw, walang palya, laging kami lang dalawa, laging puno ng init at pagmamahalan—hanggang sa dumating ang panahon na napansin ko ang isang bagay na bago at nakakabahala.

Dumating ang araw na dapat sana ay dadatnan na ako ng regla, pero wala.

Noong una, akala ko ay dahil lang sa pagod, o kaya ay dami kong iniisip, o baka normal lang talaga na minsan ay lumiliban ito lalo na’t bata pa ako. Pero lumipas ang isang buwan… dalawang buwan… tatlong buwan… wala pa rin talaga. Dito na ako kinabahan nang todo, ang puso ko ay parang tumitibok nang napakalakas sa halo-halong takot at kaba.

Bumili ako ng gamit para malaman ang totoo, bumili ako ng PT. Sa loob ng banyo ko siya ginawa at nakita ko agad ang resulta—dalawang guhit na malinaw. hindi na mapagkakaila. Napaupo ako sa sahig at hindi ko alam kung matutuwa ako o matakot nang sobra.

"B-buntis ako." Parang guguho ang mundo ko. "Buntis ako at si Artur ang ama. Nabuntis niya ako at kailangan niyang malaman ang tungkol dito." Natatakot man ako pero alam kong matutuwa si Artur nito. May buhay sa loob ng tiyan ko—maliit pa man, pero buhay na, Ito yung bunga ng lahat ng oras na magkasama kami ni Artur sa kama, bunga ng pagmamahal namin sa isa’t isa.

Sa una, parang langit ang naramdaman ko. Akala ko ito na ang pinakamagandang balita, ito na ang magpapatibay sa aming dalawa nang tuluyan. Akala ko kapag nalaman niya ito, matutuwa siya, yayakapin ako nang mahigpit, sasabihing pakakasalan niya ako agad, at magkakasama na kaming tatlo habang-buhay. Ito na ang sagot sa lahat ng hiling ko.

Agad akong pumunta sa eskwela para hanapin siya, punong-puno ng ngiti at tuwa ang mukha ko, handang ibalita sa kanya ang pinakamasayang pangyayari sa buhay ko. Pero nang makita ko siya kasama ang mga kaibigan niya sa pasilyo, ibang-iba ang reaksyon niya. Nang tawagin ko ang pangalan niya at lumapit ako sa kanya, imbes na salubungin ako o yakapin gaya ng lagi niyang ginagawa, bigla siyang lumayo, parang nahihiya sa akin, parang hindi niya ako kilala sa harap ng mga kasama niya.

"Artur… kailangan kitang makausap. May sasabihin ako sa’yo, napakagandang balita,"sabi ko, pilit na pinipigilan ang luha ko sa tuwa.

Tinawag niya ako sa isang sulok kung saan walang ibang tao, tahimik at malayo sa paningin ng iba. At noong sinabi ko sa kanya—na buntis ako, na may anak na kami, na nagbunga ang pagmamahalan namin —parang tumigas ang buong mukha niya. Nawalan ng kulay ang mukha niya, naging maputla, at sa halip na tuwa, takot, gulat, at galit ang nakita ko sa mga mata niya.

“Hindi pwedeng mangyari ‘to, Alexandra. Mali ito. Hindi pa tayo handa. Wala pa tayong trabaho, wala tayong pera, bata pa tayo—paano natin bubuhayin ang bata?” mabilis at magulo ang pagsasalita niya, parang ayaw niyang tanggapin ang sinasabi ko, parang gustong takasan ang lahat.

“Pero… anak natin ito, Artur. Anak natin. Bunga ito ng lahat ng oras na magkasama tayo, ng pagmamahalan natin. Mahal natin ang isa’t isa, mahal natin ang bata—kaya natin ito, magkasama tayo, sabay nating haharapin—”

"Hindi! Mali ang lahat ng ito!" bigla siyang sumigaw na ikinagulat ko, napahakbang ako paatras sa gulat. “Akala ko alam mo na laro lang ito! Masaya lang tayo, naglalaro lang tayo, wala namang kasunduan na magsasama tayo habang-buhay! Batang-bata pa tayo, marami pa akong pangarap, marami pa akong gustong gawin—ayoko pang magkaroon ng ganyang kabigat na responsibilidad! Kasalanan mo 'to, eh. bakit kasi hindi ka nag-pills. Babae ka, dapat ikaw yung may kotrol kasi kaming mga lalaki, wala kami noon.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa gitna ng tag-init. Tila umikot ang buong mundo ko, parang biglang huminto ang tibok ng puso ko. Laro lang? Akala ko laro lang ang lahat? Yung mga halik, haplos, ang mga pangakong walang hanggan, ang sarili ko na ibinigay ko sa kanya nang buong-buo sa bawat pagkakataon, ang buhay na nabuo sa loob ko—laro lang pala sa kanya ang lahat ng iyon? tapos ako pa yung may kasalanan? Sa akin pa ngayin yung sisi?

“P-paano mo nasabi ‘yan? Akala ko… akala ko mahal mo ako… akala ko mahal na mahal mo ako gaya ng pagmamahal ko sa’yo…” nanginginig ang buong katawan ko habang nagsasalita, unti-unting tumutulo ang luha ko, mainit at malalaki, na dumadaloy sa pisngi ko.

Tiningnan niya ako, at sa huling pagkakataon, narinig ko ang mga salitang sisira sa buong pagkatao ko, mga salitang hinding-hindi ko na malilimutan habang buhay.

“Mahal kita… oo, minsan. Pero hindi hanggang sa puntong isasakripisyo ko ang buhay ko, ang pangarap ko, ang lahat para sa’yo. Ayoko nang ganito, Alexandra. Tapos na tayo. Kung gusto mo, ipalaglag mo na lang yan dahil hindi ko psnanagutan 'yan, sorry!”

Bago pa ako makasagot, bago pa ako makahawak sa damit niya o makiusap, tumalikod na siya, mabilis na naglakad palayo—palayo sa akin, palayo sa batang dinadala ko, palayo sa lahat ng pangako niya, parang wala kaming pinagsamahan, parang hindi niya ako kilala.

Mula sa araw na iyon, hindi ko na siya nakita pa. Hindi na siya pumasok sa eskwela. Hindi na sumasagot sa mga tawag ko, sa mga sulat ko, sa mga mensahe ko. Pumunta ako sa bahay nila—naka-lock na ang pinto, wala ng sumasagot, sinabi ng mga kapitbahay na lumipat na raw sila ng tirahan, at hindi na babalik pa. Parang bumagsak siya sa lupa at biglang naglaho, parang multo na dumaan lang sa buhay ko.