Pagtakwil

Alexandra POV

Parang hindi mauubos ang luha ko. Ilang oras na akong nakadito sa sulok ng kwarto, niyayakap ang sarili ko habang parang sinasaksak nang paulit-ulit ang puso ko sa sakit. Ang hirap-hirap tanggapin na ang lalaking akala ko’y magiging takbuhan ko sa lahat ng bagay, siya pa ang naging dahilan ng pagkawasak ko.

Mahal ko siya. Mahal na mahal ko siya! Handa akong ibigay ang lahat para sa kanya, kasi siya ang unang tao na nagparamdam sa akin na mahalaga ako. Siya ang nagsabing maganda ako, sa kaniya ko naramdaman na sumaya sa kabila ng bigat ng buhay, at siya yung lalaking naging inspirasyon ko.

Sa bawat halik at yakap niya, naramdaman ko ang pagmamahal na matagal ko nang hinahangad. Kaya nung sinabi niyang “Mahal na mahal kita, Alexandra. Gagawin ko ang lahat huwag ka lang mawala sa piling ko,” naniwala ako nang buong-buo. Hindi pumasok sa isip ko na kaya lang pala niya sinasabi ang lahat ng ‘yon ay para lang makuha ang gusto niya, at kapag nakuha na, iiwanan na rin niya ako.

Masakit mang pakinggan pero tinakbuhan niya ako. Tinalikuran niya kami. Sa oras na kailangan ko siya nang higit sa lahat—ngayong may buhay na nabuo sa pagmamahalan namin—doon pa siya nagkaroon ng lakas ng loob na tumalikod at maglaho na parang bula. Parang naging panaginip lang ang lahat ng pinagsamahan namin, at ako na lang ang gumising sa katotohanang ako na lang mag-isa ang haharap sa lahat ng ito.

At ang pinakamabigat sa lahat... kailangan kong itago ang lahat dito sa bahay. Lalo na kay Daddy.

Alam kong itatakwil ako ni Daddy kapag nalaman niya ang tungkol sa pagbubuntis ko. Yun ngang tama yung ginagawa ko may nasasabi pa dito sa bahay yun pa kayang nagkamali ako? Kaya kailangan kong magpanggap. Kailangan kong itago yung maliit na umbok sa tiyan ko.

Ang hirap, sobrang hirap. Yung mga araw na parang nilalabasan ako ng kaluluwa sa matinding pagsusuka, kailangan kong pumunta sa banyo nang palihim at pigilan ang bawat daing ng sakit para walang makarinig. Kapag kumakain ako, kahit na gustong-gusto ko nang sumuka dahil sa amoy o lasa ng ulam, pinipilit kong lunukin ito at ngumiti na parang wala lang. Kapag sumasakit ang ulo ko o kaya’y nanghihina ang buong katawan ko, nagpapanggap lang akong pagod lang sa pag-aaral o gawaing bahay.

At ang pinakamahirap sa lahat, ang pagtatago ng lumalaking tiyan ko.

Bumili ako ng mga damit na mas malaki kaysa sa suot ko dati. Kapag nasa sala kami o kasama ko sila Daddy at ang mga kapatid ko, laging may hawak akong unan o kaya’y nakayakap sa punda ng unan kapag nakaupo para matakpan ang ibabang bahagi ng katawan ko. Bawat gabi, kapag nag-iisa na ako sa kwarto, dahan-dahan kong hinahaplos ang tiyan ko habang tumutulo ang luha ko.

“Pasensya ka na, anak,” bulong ko, na parang naririnig niya ako. “Pasensya ka na kung kailangan kitang itago na parang isang kasalanan. Hindi ko ginusto ‘to. Hindi ko ginustong ipanganak ka sa mundong puno ng takot at pag-aalala, at higit sa lahat, sa mundong wala ang tatay mo na dapat sana’y kakampi natin.”

Paminsan-minsan, sa sobrang sakit ng loob, sinasaktan ko ang sarili ko sa pamamagitan ng pagsisisi. Sinasampal ko ang pisngi ko, kinukurot ang braso ko, habang sinisigawan ang sarili ko sa isip ko.

“Ang tanga mo talaga, Alexandra! Napaka-uto-uto mo kasi! Bakit ba kasi masyado kang naniwala sa kaniya? Bakit mo ibinigay ang buong pagkatao mo sa kanya? Binigay mo ang lahat-lahat, pero ano ang ibinalik niya? Hirap! Pagdurusa! At kahihiyan!”

Dahil sa katangahan ko, nasira ko ang sarili kong kinabukasan. Yung mga pangarap kong makatapos ng pag-aaral, magkaroon ng magandang trabaho, at maiangat ang antas ng pamumuhay namin—lahat ‘yon, parang gumuho na parang kastilyong buhangin na tinangay ng alon. Nasira ko rin ang pangarap ni Daddy para sa akin. Ang lahat ng paghihirap niya para mapag-aral ako at mapalaki ako nang maayos, parang balewala na lang dahil sa isang maling desisyon dulot ng bulag na pagmamahal.

Napayuko ako at niyakap nang mahigpit ang tuhod ko habang humahagulgol. Pakiramdam ko’y dinudurog ang pagkatao ko, parang wala na akong halaga. Parang dumi na akong tinapakan ng kapalaran.

Kahit mag-isa lang ako. Kahit wala na si Artur. Kahit galit man ang mundo sa akin, o kahit itakwil man ako ng sarili kong ama... kailangan kong maging matatag. Hindi na para sa sarili ko, kundi para sa batang walang kasalanang dala-dala ko ngayon. Siya na lang ang natitirang yaman ko. Siya na lang ang dahilan ko para huminga at magpatuloy, kahit na parang hinihila ako pababa ng lungkot at pagsisisi.

“Kakayanin natin ‘to, anak. Pangako,” bulong ko habang pinapahiran ang luha ko, kahit na sa loob-loob ko, takot na takot ako sa kung ano ang naghihintay sa atin.

____________________

Akala ko kaya ko pa. Akala ko kakayanin ko pa. Pero tila ba unti-unti nang binibigay ang katawan ko sa hirap ng dinaranas ko. Hindi ko na talaga matiis ang bawat hapdi ng aking sikmura, ang panghihina ng buong katawan, at hindi ko na kayang pigilin yung pagsusuka ko.

Sa bawat umagang gigising ako, naririnig na nila ang pagduwal ko mula sa banyo. Nakikita nilang halos hindi ako makatayo nang tuwid, na ang kulay ng mukha ko ay parang papel na pinaputla ng takot at sakit.

Napapansin ko na ang mga tinginan nila. Ang mga tinginan nina Daddy, ng mga kapatid ko, at ng mga kasambahay. Puno ng pagtataka, pag-aalala, at unti-unti... paghihinala. Lalo na si Daddy. Kitang-kita ko ang pagkunot ng kanyang noo tuwing nakikita niya akong halos hindi makakain sa mesa. Alam kong nagsisimula na siyang magduda, pero wala akong magawa kundi ang manahimik at umasa na sana ay isipin nilang simpleng sakit lang ito.

Hanggang sa dumating ang umagang kinatatakutan ko.

Gaya ng dati, pinilit kong bumangon kahit parang umiikot ang paligid ko. Sinubukan kong maglakad palabas ng kwarto, pero parang biglang kinuha ng lupa ang lakas ng mga binti ko. Naramdaman ko ang panlalabo ng paningin ko, ang bigat ng talukap ng mata ko, at ang huling narinig ko bago ako nawalan ng malay ay ang sigawan nila.

"Alexandra! Anak!"

Ramdam ko ang magagaspang na kamay ni Kuya na inaalalayan ako, habang sa kabilang banda ay naririnig ko ang mabibigat na hakbang ni Daddy. Halos buhatin na lang nila ako papasok ng sasakyan, at naririnig ko ang galit na utos ni Daddy na bilisan ang pagmamaneho dahil akala niya ay malubha yung lagay ko. Gusto kong magsalita, gusto kong sabihing ayos lang ako, pero tila ba sarili kong bibig ay ayaw sumunod sa akin.

They rushed me to the hospital.

Nagising ako na nasa isang malamig na kwarto ng ospital. May nakakabit sa akin na mga tubo, at nakatayo sa tabi ko si Daddy at Kuya, parehong may halong pag-aalala at pagkainip sa mukha. Dumating ang doktor, at ang mga sandaling iyon ang tila ba pinakamahaba sa buong buhay ko.

Nang matapos ang pagsusuri, lumingon ang doktor sa kanila. Ang ngiti sa labi nito ay tila ba mabigat para sa akin. "no! don’t speak, please!" sa isip-isip ko.

"Masasabi kong nasa mabuting kalagayan naman po ang pasyente, at maging ang dinadala niya. Tatlong buwan na po siyang buntis. Kaya pala nararanasan niya ang matinding pagsusuka at panghihina—normal po iyan sa pagbubuntis."

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.

Tatlong buwan. Tatlong buwan ko silang niloko. Tatlong buwan kong tinago ang katotohanang ito habang sila ay nag-aalala at nagtitiwala sa akin.

Nakita ko ang pagbabago sa mukha ni Daddy. Mula sa pag-aalala, unti-unti itong napalitan ng pagkabigla, na agad ding naging matinding galit at pagkadismaya. Ang kulay ng mukha niya ay namutla muna, tapos ay namula sa sobrang inis. Humakbang siya palapit sa akin, ang mga kamao niya ay nakakuyom na parang nais niyang wasakin ang anumang mahawakan niya.

"Buntis ka?" garalgal ang boses niya, halos ibulong pero puno ng poot. "Paano ka nabuntis? Sino ang lalaking gumawa nito sa 'yo? Sino ang nakabuntis sa 'yo? Tatlong buwan ka nang naglilihim sa amin? Tatlong buwan mo na pala tayong niloloko habang akala namin ay nag-aaral ka nang mabuti? Pinag-aaral kita, Alexandra! Binibigay ko ang lahat ng kailangan mo, pero nakuha mo pa talagang maglandi at magpagamit sa lalaki!"

Nanginginig ang buong katawan ko habang nakahiga ako sa kama. Gusto kong magtago sa ilalim ng kumot. Gusto kong lamunin na lang ako ng lupa.

"Daddy... sorry po... Daddy, patawad po..." tanging lumabas sa bibig ko. Wala nang iba akong masabi kundi ang humingi ng tawad, kahit alam kong hindi sapat ang salitang 'yon para pagtakpan ang ginawa ko.

Dito ko naramdaman ang pagkawasak ng lahat. Ang tingin ko sa sarili ko na anak niyang dapat ipagmalaki, biglang naging dumi na lamang sa paningin niya.

"Anong sorry?! Sagutin mo ang tanong ko!" sigaw niya na yumanig sa buong kwarto.

Napayuko lang ako. Nanatiling nakababa ang tingin ko sa puting kumot na tumatakip sa akin. Wala akong lakas ng loob na magsalita. Paano ko sasabihin sa kanya na nadisgrasya lang ako? Na masyado akong naniwala sa mga pangako na napako? Na ang lalaking akala ko ay sasandalan ko, siya ring tumalikod at tumakbo nang malaman ang kalagayan ko? Hindi ko kaya. Nakakahiya. Sobrang nakakahiya.

"Putng ina!"* mura niya na hindi ko kailanman narinig mula sa kanyang bibig noon.

Napapikit ako nang mariin. Alam ko na kung ano ang susunod na sasabihin niya.

"Ibig sabihin ba nito ay wala ring ama ang dinadala mo? Tinakbuhan ka? Iniwan ka nung nalaman niyang buntis ka?!" Tumaas ang boses niya sa galit, ang ugat sa kanyang leeg ay lumitaw dahil sa sobrang tensyon. "I am so disappointed in you, Alexandra! Sobrang nadismaya ako sa 'yo! Pinilit kong baguhin ang kapalaran mo! Pinaghirapan ko para hindi ka maging katulad ng ina mo! Pero ano? Wala rin palang pinagkaiba! Wala kang sariling isip! Napapadala ka lang sa kung ano ang gusto mo! Sayang lang ang perang inilaan ko para mapag-aral ka! Sayang lang ang tiwala ko sa 'yo! Pinatunayan mo lang sa asawa ko—sa madrasta mo—na tama siya! Tama ang lahat ng sinabi niya tungkol sa 'yo na wala kang mabuting patutunguhan! Ikaw mismo ang gumawa ng paraan para lalo kang malugmok sa putikan!"

Bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay parang patalim na tumatarak sa puso ko. Mas masakit pa ito kaysa sa ginawa ni Artur. Mas masakit pa ito kaysa sa lahat ng hirap na dinanas ko.

Humarap siya sa akin nang deretsahan, ang mga mata niya ay puno ng galit na parang handa na akong itaboy palayo.

"Lumayas ka! Lumayas ka sa harapan ko! Mula sa araw na ito, tinatakwil na kita! Wala na akong anak na parang basahan na basta na lang itinatapon ng iba! Huwag na huwag ka nang magpapakita sa akin at sa bahay ko dahil hindi ko kayang tignan ang mukha ng isang kahihiyan!"