บทที่ 2 นาทีชีวิตและหน้ากากที่หลุดลอย (The Crash)

บทที่ 2  นาทีชีวิตและหน้ากากที่หลุดลอย (The Crash)

เสียงคำรามของเครื่องยนต์ F1 ในช่วงบ่ายของการซ้อมรอบ Free Practice ดังกระหึ่มจนแผ่นดินสั่นสะเทือน ความร้อนระอุจากพื้นแทร็กพุ่งสูงถึง 52°C ไอร้อนลอยคลุ้งขึ้นมาจากผิวถนนราวกับปีศาจที่กำลังหิวกระหาย อคินทร์อยู่ในชุดแข่งสีน้ำเงินเข้มขลิบทอง ร่างกายของเขาถูกรัดตึงอยู่ในค็อกพิตที่แคบและร้อนระอุ เหงื่อไหลซึมผ่านหน้าผากลงมาตามโครงหน้าคมเข้ม

เขากำลังทดสอบขีดจำกัดของยางคอมพาวด์ชนิดใหม่ที่ทีมวิศวกรเพิ่งพัฒนาขึ้นมา

"อคิน เช็กเซนเซอร์ยางล้อหลังซ้ายด้วย อุณหภูมิมันเริ่มสวิงแปลกๆ" เสียงของภามดังผ่านวิทยุสื่อสารเข้ามาในหมวกกันน็อก "รับทราบ... แต่ฉันยังกดต่อได้ อีกสองรอบจะเข้าพิต" อคินตอบเสียงเรียบ พลางหักพวงมาลัยเข้าโค้งความเร็วสูงด้วยความแม่นยำระดับมิลลิเมตร

ในขณะเดียวกัน ที่ศูนย์การแพทย์ข้างสนาม หมอเอยในชุดจั๊มสูทกู้ชีพสีขาวทะมัดทะแมงกำลังยืนตรวจเช็กอุปกรณ์บนรถ Medical Car ดวงตาโตคู่สวยจ้องมองจอมอนิเตอร์ที่แสดงความเร็วของรถทุกคันในสนามอย่างไม่วางตา

"คุณหมอเอยครับ ดูเหมือนคุณอคินทร์จะทำเวลาต่อรอบได้เร็วขึ้นเรื่อยๆ เลยนะครับ" พยาบาลกู้ชีพเอ่ยชม "เร็วเกินไป..." เอยพึมพำ แววตาแฝงความกังวล "เข้าโค้งสิบสามด้วยความเร็วขนาดนั้น ในสภาพถนนที่ร้อนจัด... เขากำลังเล่นกับไฟ"

วินาทีวิกฤต

ที่ทางตรงก่อนเข้าโค้งหักศอก ยางหลังซ้ายของรถอคินทร์เกิดการระเบิดอย่างรุนแรง (Delamination) เศษยางกระจุยกระจาย รถ F1 ที่วิ่งมาด้วยความเร็วเกิน 300 km/h สูญเสียการทรงตัวทันที มันหมุนคว้างเหมือนลูกข่างเหล็กก่อนจะพุ่งเข้าชนแผงกั้น Tecpro Barrier อย่างแรงจนตัวรถแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ!

ตูมมมมม!

เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว ควันสีขาวพุ่งท่วมซากรถที่เหลือเพียงส่วนห้องโดยสาร (Safety Cell) ทีมกู้ภัยรหัสแดงถูกเรียกตัวทันที

"Red Flag! Red Flag! Medical Car ออกตัว!" เสียงสั่งการดังก้อง

เอยกระโดดขึ้นรถกู้ชีพทันที หัวใจเธอเตะระรัวแต่สมองกลับสั่งการอย่างเยือกเย็น "เตรียมชุดตัดถ่าง ออกซิเจน และบอร์ดเคลื่อนย้ายด่วน! แจ้งเฮลิคอปเตอร์ให้เตรียมพร้อม!"

เมื่อรถกู้ชีพมาถึงที่เกิดเหตุ สภาพที่เห็นทำเอาเจ้าหน้าที่คนอื่นถึงกับชะงัก ซากรถบุบเบี้ยวกดทับร่างของอคินทร์อยู่ ควันไฟเริ่มพุ่งออกมาจากส่วนเครื่องยนต์

"ถอยไป! ฉันจัดการเอง!" เอยตะโกนสั่งเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่บางคนเก้ๆ กังๆ เธอคว้าถังดับเพลิงมาฉีดสกัดทางก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปถึงตัวรถเป็นคนแรก

"อคิน! อคินทร์! ได้ยินฉันไหม!" เธอเรียกพลางใช้นิ้วอังที่ชีพจรตรงคอ แข็งแกร่ง... แต่มันเริ่มจะแผ่วลง เอยเห็นเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากภายใต้หมวกกันน็อกของเขา "เขามีแผลที่ศีรษะ และดูเหมือนขาทั้งสองข้างจะติดอยู่กับแกนพวงมาลัยที่ยุบลงมา"

"หมอครับ ไฟอาจจะลุกท่วมได้ทุกเมื่อ เราต้องรีบลากเขาออกมา!" เจ้าหน้าที่กู้ภัยตะโกนบอกด้วยความกลัว "ไม่ได้! ถ้ากระดูกสันหลังเขาเคลื่อน เขาจะพิการตลอดชีวิต!" เอยตวัดสายตาไปมองอย่างดุดัน "เอาเครื่องตัดถ่างมาทางนี้ ฉันจะประคองคอเขาไว้ พวกคุณตัดแกนพวงมาลัยออกภายใน 60 วินาที... เริ่ม!"

ท่ามกลางกลุ่มควันที่หนาทึบและความเสี่ยงที่รถจะระเบิด เอยมุดตัวเข้าไปในซากรถครึ่งตัว มือเรียวสวยที่เคยจับพวงมาลัยแข่งรถ บัดนี้กำลังประคองศีรษะของชายหนุ่มไว้อย่างมั่นคงที่สุด เธอไม่สนว่าเสื้อกาวน์สีขาวจะเปื้อนคราบน้ำมันหรือเลือด

"อคิน... อยู่กับฉันนะ อย่าเพิ่งหลับ" เอยกระซิบข้างหูเขา เสียงของเธอสั่นพร่าเพียงเล็กน้อยก่อนจะกลับมานิ่งสนิท

อคินทร์ปรือตาขึ้นมองฝ่าม่านเลือด เขาเห็นใบหน้าสวยที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เขาเห็นในสนามแข่งเมื่อคืน และดวงตาที่เขาเคยเห็นเมื่อสิบกว่าปีก่อน

"เจ้า... เอย..." เขาพึมพำเสียงแผ่วเบา เอยชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจบีบคั้น "ใช่... ฉันเอง เอยอยู่นี่แล้ว นายห้ามเป็นอะไรนะ"

การกู้ชีพที่สมบูรณ์แบบ

เมื่อตัดเหล็กออกได้สำเร็จ เอยสั่งการเคลื่อนย้ายร่างอคินทร์ลงบนบอร์ดอย่างรวดเร็วและนิ่มนวลที่สุด ภายในห้องฉุกเฉินชั่วคราวในสนาม เอยโชว์ทักษะที่ทำเอาแพทย์รุ่นพี่ต้องตะลึง

"ความดันต่ำลง! เขากำลังช็อกจากการเสียเลือดภายใน!" พยาบาลร้องบอก "ให้สารละลายคริสตัลลอยด์ด่วน! เตรียมเจาะระบายเลือดในช่องอก (Chest Tube) ทันที" เอยสั่งการพลางคว้ามีดผ่าตัด

มือของเอยนิ่งราวกับเครื่องจักร เธอทำการเจาะและใส่ท่อระบายเลือดออกมาจากช่องอกของอคินทร์ได้อย่างแม่นยำภายในเวลาไม่กี่นาที ช่วยให้ปอดของเขากลับมาขยายตัวได้อีกครั้ง

"สัญญาณชีพกลับมาคงที่แล้วค่ะหมอ" เอยถอนหายใจยาว เธอปาดเหงื่อที่หน้าผากทิ้ง ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ มองร่างสูงที่หลับสนิทเพราะฤทธิ์ยาแก้ปวด

สามชั่วโมงต่อมา อคินทร์ลืมตาขึ้นในห้องพักพิเศษที่หรูหราของสนาม สิ่งแรกที่เขาเห็นคือหมอเอยที่กำลังยืนเช็กสายน้ำเกลืออยู่ข้างเตียง แสงไฟนีออนตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ ทำให้เธอซูบเซียวแต่ยังคงความงามที่เด็ดเดี่ยว

"ฟื้นแล้วเหรอครับ... คุณเจ้าของสนามจอมประมาท" เอยเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง อคินทร์พยายามจะขยับตัวแต่ความเจ็บแปลบแล่นเข้าสู่ประสาท "อึก... หมอ... คุณช่วยผมไว้เหรอ"

"ถ้าไม่ใช่ฉัน คุณคงไปนั่งเล่นกับยมบาลแล้วค่ะ" เอยหันมาสบตาเขา แววตาของเธอไม่มีความนิ่งเฉยเหมือนตอนประชุม แต่มันเต็มไปด้วยความโกรธ "ขับรถภาษาอะไรถึงได้ปล่อยให้ยางระเบิดในโค้งเสี่ยงขนาดนั้น? คุณเป็นมืออาชีพหรือเป็นเด็กหัดขับกันแน่ อคินทร์"

อคินทร์ขมวดคิ้ว แม้จะเจ็บแต่ปากเขาก็ยังดีอยู่ "มันคือการทดสอบขีดจำกัด หมอไม่เข้าใจคำว่า Aero-Dynamic หรือความร้อนสะสมหรอก อย่าเอามาตรฐานหมอมาใช้วัดนักแข่ง"

เอยแค่นหัวเราะ เดินเข้าประชิดเตียงแล้วโน้มตัวลงมาจนหน้าห่างกันเพียงนิดเดียว "ฉันอาจจะไม่รู้เรื่อง Aero-Dynamic ของคุณมากนัก แต่ฉันรู้เรื่อง 'ขีดจำกัดของชีวิต' มากกว่าคุณหลายเท่า... ร่างกายคุณไม่ใช่เหล็กกล้าอคินทร์ ถ้าหัวใจหยุดเต้น ต่อให้รถคุณเร็วแค่ไหน มันก็นำคุณไปส่งได้แค่หลุมศพ"

อคินทร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "คุณดูโกรธมากนะ... โกรธเพราะหน้าที่ หรือโกรธเพราะเป็น 'ผม'?"

คำถามนั้นทำให้เอยนิ่งไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบเฉย "ฉันโกรธคนไข้ทุกคนที่ไม่รักชีวิตตัวเองค่ะ"

"งั้นเหรอ?" อคินทร์ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ แม้ใบหน้าจะมีรอยถลอก "แต่ตอนที่ผมกึ่งหลับกึ่งตื่นในซากรถ... ผมได้ยินใครบางคนเรียกชื่อผม และน้ำเสียงนั้นมันดู 'เจ็บปวด' กว่าหน้าที่หมอทั่วๆ ไปนะ"

เอยชะงัก มือที่กำลังตรวจเช็กแผลของเขาเผลอกดลงไปเล็กน้อยจนอคินทร์ร้องซี้ด "คุณหูฝาดแล้วค่ะ ฉันเรียกคุณตามระเบียบการกู้ชีพ" เอยรีบชักมือกลับ "และอีกอย่าง... อย่าคิดว่าการที่ฉันช่วยชีวิตคุณ จะทำให้คุณมาทำรุ่มร่ามกับฉันได้นะ"

"ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะหมอ แค่ถาม..." อคินทร์จ้องมองเธออย่างสำรวจ "คุณขับรถ Medical Car ได้เร็วและแม่นยำมาก ภามบอกผมว่าคุณดริฟต์เข้าโค้งมาหาผมด้วยความเร็วที่รถบ้านไม่น่าจะทำได้... หมอเอย คุณเป็นใครกันแน่?"

เอยหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้อง "ฉันเป็นหมอที่คุณจ้างมาค่ะ... และเป็นคนที่จะสั่งห้ามคุณลงแข่งในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้าจนกว่าร่างกายจะพร้อม"

"คุณไม่มีสิทธิ์สั่งผม! ผมเป็นเจ้าของทีม!" อคินทร์ท้วงเสียงดัง เอยหยุดที่หน้าประตู หันกลับมามองด้วยรอยยิ้มเย็นชา "ในสนามแข่งคุณอาจจะเป็นพระเจ้า... แต่ในห้องพยาบาล 'ฉันคือคนกุมชีวิตคุณ' ถ้าฉันไม่อนุญาต ต่อให้คุณขนเงินมาพันล้าน คุณก็ไม่ได้จับพวงมาลัย"

ปัง!

เสียงประตูที่ปิดลงทิ้งให้อคินทร์อยู่กับความเงียบ เขายกมือขึ้นแตะที่หัวใจตัวเองที่เต้นแรงผิดปกติ ไม่ใช่เพราะความเจ็บจากการชน แต่เป็นเพราะความรู้สึกคุ้นเคยที่โถมเข้ามา

"ดวงตาคู่นั้น... การขับรถแบบนั้น... และน้ำเสียงแบบนั้น" อคินทร์พึมพำ "เธอคือ 'เจ้าเอย' ของผมจริงๆ ใช่ไหม?"