3. Bölüm

Kieran tam üç gün ortadan kayboldu. O üç gün boyunca Cecelia her gün bana alaycı videolar gönderdi.

Kliplerde Kieran, Tyra'yı oyuncaklarla usulca yatıştırıyordu. Cecelia ise samimiyetle omzuna yaslanmış, baba-kız etkileşimini tatlı bir gülümsemeyle izliyordu.

"Her videoyu kalbim sızlayarak izledim," diye içimden geçirdim. Kieran'ın gece geç saatlere kadar Cecelia'nın hastane yatağının başında nöbet tuttuğu, ona çorba içirdiği ve Tyra'ya hayranlıkla baktığı klipler vardı.

Her video kalbime saplanan bir iğne gibiydi.

Acı hiç dinmedi, ta ki artık hiçbir şey hissetmediğimi fark edene kadar. Belki kalbim o buz gibi depoya kapatıldığım anda çoktan ölmüştü.

"Belki de artık hissetmemem normal," diye içimden geçirdim.

Cecelia'nın numarasını engellemek üzereydim ki telefonum yine titredi. Fotoğrafta annemin kristal bileziği Cecelia'nın elindeydi.

"Annemin hatırasını mı istiyorsun? O zaman gel al."

O kadar hızlı ayağa fırladım ki kan kaybından görüşüm karardı. Yine de umurumda değildi.

Montumu kaptım ve dışarı koştum.

Hastane odasında Cecelia, Tyra'yı kucağına almış, usulca ninni mırıldanıyordu. "Babacığın seni en çok seviyor, değil mi? Babacığının Alfa gücü bir gün sana geçecek..."

Beni görünce başını kaldırdı, gülümsemesi derinleşti. "Geldin demek. Burada kaldığım süre boyunca Kieran'ın toprak devriyesine bile çıkmadığını biliyor muydun? Tam burada, feromonlarıyla beni ve gelecekteki varisimizi rahatlatıyordu."

"Varis" kelimesini kasten vurgulamıştı.

"Varis mi?" diye içimden geçirdim. Tırnaklarım avuçlarıma gömüldü, soğuk bir sesle sordum: "Bilezik nerede?"

Cecelia başucu masasından antik kristal bileziği umursamadan aldı ve parmak uçlarında sallandırdı. "Bunu mu kastediyorsun?"

Zalim bir gülümsemeyle dedi: "Anlaşma şu: Sen o insan bedeninle Kieran'ın gelecekteki Luna'sı olan bana eğileceksin, ben de bileziği geri vermeyi düşüneceğim."

Öfkeden titredim. "Bu kadarı da fazla."

Cecelia'nın gözleri küçümsemeyle doluydu, kibri her hâlinden belliydi. "Fazla olsa ne olur? Elise, sen kırılgan, kısa ömürlü bir insandan başka bir şey değilsin. Bense en saf Alfa kanına sahibim! Kieran'ın sevgisi için benimle rekabet etmeye ne hakkın var? Bana eğilmek bir onurdur!"

Bileziği tutuşunu gevşetiyormuş gibi yaptı. "Üçe kadar sayacağım. Diz çökmezsen düşürürüm. Bir, iki..."

Dudağımı o kadar sert ısırdım ki neredeyse kanatıyordum. Dizlerim kurşun gibi ağırlaşmıştı ama sonunda soğuk zemine çöktüm ve alnım yere değecek kadar eğildim.

Cecelia kahkahayı bastı. "Şuna bak! Gerçekten zavallı bir köpek gibi görünüyorsun."

Elini kaldırdı, ben de yakalamak için uzandım. Ama parmaklarını benden yarım adım önce bıraktı.

Kristal bilezik yere düşüp paramparça oldu.

Cecelia sahte bir şaşkınlıkla sırıttı. "Aman Tanrım! Ne kadar dikkatsizsin! Yakalayamadın bile."

Titreyerek parçaları toplamak için öne atıldım. Tam o sırada Cecelia aniden çığlık atıp duvara doğru geriye düştü.

O anda kapı şiddetle açıldı. Kieran ve Lucian eşikte asık yüzlerle duruyordu, arkalarında birkaç Sürü Yaşlısı daha vardı.

"Ne yapıyorsun?!" diye sertçe sordu Lucian, sesi sorguya yer bırakmayan bir Alfa otoritesi taşıyordu.

Cecelia kendini Kieran'ın kollarına attı, ağlayarak: "Kieran! Karnım çok acıyor... Ah, ve Tyra'yı hemen kontrol et! Az önce Elise'in onu çimdikleyip vurduğunu gördüm..."

Kieran telaşla yavrukurdunu kucağına alıp inceledi. Kıyafetlerini kaldırdığında çimdikten morarmış hassas teni göründü.

İnanamayarak baktım. "Ben yapmadım! Ona hiç dokunmadım bile!"

Lucian bana zehirli bir bakışla bakarken ben çaresizce başımı iki yana salladım. Aniden kurt adam gücüyle savrulan bir tokat yüzüme indi. Görüşüm karardı, kulaklarım çınladı, ağzımın kenarından kan damladı.

"Seni aşağılık kadın!" Lucian'ın sesi yankı gibi geldi. "Hamile bir dişi kurda ve masum bir yavrukurda zarar vermeye cesaret ediyorsun!"

Başka bir Sürü Yaşlısı soğuk bir sesle konuştu: "Son ceza çok hafif kalmıştı. Muhafızlar, onu ceza odasına sürükleyin ve 20 kamçı vurun!"

"Yine mi kamçı?" diye içimden geçirdim.

Kieran yumruklarını sıktı ve öne çıktı. "Sürü Yaşlıları!"

"Hâlâ onu mu koruyacaksın?!" diye sertçe kesti Lucian. "Senin kendi kanına zarar verdi! Onunla kaçmayı planlasan bile bu yavrukurdunun senin kanını taşıdığı gerçeği değişmez!"

Titredim, içgüdüsel olarak Kieran'a baktım.

Hâlâ orada duruyordu, parmak boğumları sıkmaktan bembeyazdı. Bana öyle bir mücadeleyle bakıyordu ki gözlerinde derin bir acı vardı. Yine de Lucian'ın amansız bakışı altında yavaş yavaş umutsuz bir sükûnete dönüştü.

Kieran yavaşça yüzünü çevirdi, cezayı sessizce kabul etti. Yüzünü çevirişine boş boş baktım, kalbimin parçalandığını hissettim.

"Demek böyle," diye içimden geçirdim.

Sonra beklenmedik bir şekilde ağzımın kenarları yavaşça yukarı kıvrıldı ve gülmeye başladım.

Beni gerçekten götüreceğine inanacak kadar aptal olduğum için kendime güldüm.

O yeminlerin saf kan bir varisin önüne geçebileceğini düşünecek kadar aptal olduğum için kendime güldüm.

Kritik anda beni seçeceğini hâlâ umut edecek kadar saf olduğum için kendime güldüm.

***

Ceza odasında kurt muhafızlar beni yere yatırıp ortadaki taş levhanın üzerinde diz çökmeye zorladı.

İlk kamçı indiğinde görüşüm karardı.

"Bu acıyı daha önce de hissetmiştim," diye içimden geçirdim. Yarı baygın haldeyken, Kieran'ın benimle olmak için ailesine isyan etmeye karar verdiği gün ondan ayrıldığımı hatırladım. O gece bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyordu ve penceremin önünde durmuş, fırtınanın kendisini sırılsıklam etmesine izin vermişti; ta ki yüksek ateşle yanana kadar.

Yanına gittiğimde ateşten sayıklıyordu. Yine de elimi tuttu ve dedi: "Elise, unutma... Bütün dünyaya karşı savaşmak anlamına gelse bile, tek istediğim eş sensin."

İkinci kamçı indi, dudağımı ısırdım, ağzıma metalik bir tat yayıldı. "Gece yarısı zihin bağımızdan yanlışlıkla bir korku ipucu geçirdiğim için, ülkenin yarısında ama bir gecede uçarak geldiğini hatırlıyorum," diye geçirdim içimden.

Üçüncü ve dördüncü kamçı hızla ardından geldi. Her darbe ruhumu parçalıyor gibiydi, sırtımda açılan yaralardan daha çok acıtıyordu.

On beşinci kamçıda, yıllar önce yaralandığımda söylediği o şefkatli sesi duyar gibi oldum. "Yine mi yaralandın? Yalayayım... Çok geçmeden acımayacak..."

On dokuzuncu kamçıda bilincim soluyordu, kulaklarım çınlıyordu. Birinin adımı seslendiğini duydum ama gerçek miydi yoksa halüsinasyon muydu, kestiremedim.

Sonunda son kamçı indi ve daha fazla dayanamadım. Görüşüm karardı, tamamen bayıldım.

Bilincimi kaybetmeden hemen önce Kieran'ın beni telaşla kollarına aldığını gördüm.