All Chapters of Artık Senin Değilim, Alfa'm: Chapter 1 - Chapter 10

Yaşlılar Konseyi'nin numarasını tuşladım. Sesimi olabildiğince sakin tutmaya çalışarak konuştum: "Kieran Kurt'tan ayrılmaya razıyım. Ama bir şartım var: beni asla bulamayacağı bir yere gönderin."Telefonun diğer ucunda Lucian Pearce memnuniyetle güldü. "Keşke daha önce bu kadar aklı başında olsaydın. Soğuk depoda geçirdiğin tek gece sana haddini bildirmeye yetti. Senin gibi bir insan hiçbir zaman bizim asil Alfa kanımıza layık olmadı."Sesinde küçümseme vardı: "On gün sonraki dolunay gecesi, seni göndermek için her şeyi ayarlayacağız. O gün geldiğinde Kieran'ın karşısına bir daha çıkmaman senin için iyi olur."Telefon aniden kapandı. Malikânenin soğuk duvarına yaslandım.Büyük salonda Kieran devasa kurt formuna dönüşmüştü. Kızı Tyra Kurt'un kalın kürkünü çekiştirmesine ses çıkarmıyordu. Cecelia onun sıcak karnına kıvrılmış, yüzünde şefkatli ve memnun bir gülümsemeyle yatıyordu.Mükemmel görünen üç kişilik aile, birlikte öyle huzurlu ve mutlu görünüyordu ki...Bu manzara göğsüme bir kur

Kieran tam üç gün ortadan kayboldu. O üç gün boyunca Cecelia her gün bana alaycı videolar gönderdi.Kliplerde Kieran, Tyra'yı oyuncaklarla usulca yatıştırıyordu. Cecelia ise samimiyetle omzuna yaslanmış, baba-kız etkileşimini tatlı bir gülümsemeyle izliyordu."Her videoyu kalbim sızlayarak izledim," diye içimden geçirdim. Kieran'ın gece geç saatlere kadar Cecelia'nın hastane yatağının başında nöbet tuttuğu, ona çorba içirdiği ve Tyra'ya hayranlıkla baktığı klipler vardı.Her video kalbime saplanan bir iğne gibiydi.Acı hiç dinmedi, ta ki artık hiçbir şey hissetmediğimi fark edene kadar. Belki kalbim o buz gibi depoya kapatıldığım anda çoktan ölmüştü."Belki de artık hissetmemem normal," diye içimden geçirdim.Cecelia'nın numarasını engellemek üzereydim ki telefonum yine titredi. Fotoğrafta annemin kristal bileziği Cecelia'nın elindeydi."Annemin hatırasını mı istiyorsun? O zaman gel al."O kadar hızlı ayağa fırladım ki kan kaybından görüşüm karardı. Yine de umurumda değildi.Montumu ka

O kadar donakaldım ki sanki üzerime yıldırım düşmüştü."Zaman sanki hiç bitmiyordu; her saniye gözlerime bir bıçak saplanıyor, içimi oyuyordu," diye içimden geçirdim. Kieran'ın eğilişini çaresizce izledim. Dudaklarının Cecelia'nın göğsüne değdiğini ve onu usulca, tekrar tekrar emdiğini gördüm.Cecelia memnun bir inilti çıkardı, parmaklarını Kieran'ın saçlarının arasından geçirdi. "Bu tarafla da ilgilenmen lazım."Kieran kaşlarını hafifçe çattı. "Ama o tarafta tıkanıklık yok, değil mi?"Cecelia sözle cevap vermedi. Bunun yerine kollarını Kieran'ın boynuna doladı ve yüzünü göğsüne bastırdı. Bir an sessizlik oldu, sonra Kieran başını tekrar eğdi.Daha fazla izleyemedim ve kendimi yağmura attım. Fırtına üzerime boşanıyordu ama soğuk hissetmiyordum."Zihnim ilk kez birlikte olduğumuz anın hatıralarıyla doluydu," diye içimden geçirdim. Kieran ne kadar dikkatliydi, beni ne kadar el üstünde tutmuştu ve o boğuk sesiyle kulağıma nasıl fısıldamıştı: "Elise, sen benim ilkim ve sonum olacaksın..."

Zihnim tamamen boşaldı. "Sen neden bahsediyorsun?"Kieran'ın gözleri keskinleşti. "Konsey soruşturma yaptı ve birinin totem direğinin tabanını yarıya kadar testereyle kestiğini ortaya çıkardı. Sen değilsen, Cecelia'ya zarar vermek için bu kadar kurnazca bir planı kim yapardı?"İçimi bir ürperti kapladı. "Tekrar söylüyorum, ben değildim! Ne bu sefer, ne geçen sefer, ne de ondan önceki sefer! Bana inanıyor musun, Kieran? Kurt ruhun üzerine yemin et ve söyle, eş bağımızdan yalan söylediğimi hissediyor musun?"Son sözlerimle sesim çığlığa dönüştü."Hâlâ inkâr ediyorsun!" Kieran'ın gözleri buz gibi oldu. "Sürekli bana sana inanmamı söylüyorsun, ama sen ne yaptın? Cecelia yaralanıyor, yavrukurtlar tehlikede. Sana söyledim: Ona sadece varis yüzünden iyi davranıyorum. Neden olay çıkarmakta ısrar ediyorsun? Yavrukurdunu kaybederse bundan bize ne fayda gelir?"Göğsüm şiddetle inip kalkıyordu, sayısız sitem ve öfke boğazımı tıkadı. Ona hesap sormak, tartışmak, ciğerlerimin son zerresine kadar bağ

Kieran'ın Bakış AçısıDevasa kurt formumla ağır kapıları çarparak açtım ve arkamda yıkım bırakarak son sürat ileri atıldım. İnsan formuna döndüğüm anda çaresiz bir telaşla Elise'in odasına koştum."Elise! Tören bitti! Artık gidebiliriz! Hemen şimdi!" diye heyecanla bağırdım, tereddüt etmeden yatak odasının kapısını açarak.Ama bir sonraki an yüzümdeki gülümseme dondu. Oda hâlâ Elise burada yaşıyormuş gibi duruyordu. En sevdiği kitaplar masada açık duruyordu ve havada hâlâ beni her zaman sakinleştiren o hafif kokusu dolaşıyordu.Yine de oda boştu.Kişisel eşyalarının her biri iz bırakmadan yok olmuştu. Dolap ardına kadar açıktı, tamamen boştu. Makyaj masasının üzerinde hiçbir şey kalmamıştı.Sanki hiç var olmamış gibiydi."Elise? Elise!"Nefesim kesildi. Titrek sesim boş odada yankılandı ama eskiden bana usulca cevap veren kadın hiçbir yerde yoktu.Panik bir dalga gibi içimi kapladı, neredeyse boğulacaktım.Kontrolünü kaybetmiş vahşi bir hayvan gibi döndüm ve malikânenin her köşesini te