4. Bölüm

Tekrar uyandığımda yüzüstü bir yatakta yatıyordum. En ufak hareketim sırtımda kavurucu bir acıya yol açıyordu.

"Elise!" Kieran hemen yanıma koştu, gözleri yorgunluktan kan çanağına dönmüştü. "Uyandın mı? Hâlâ acıyor mu?"

"Endişeli ifadesine baktım, bir an ne hissedeceğimi bilemedim," diye içimden geçirdim. Eskiden basit bir soğuk algınlığı geçirsem bile böyle başucumda durur, yanımdan ayrılmazdı. Beni sıcak kürküne sarar, hafif pürüzlü diliyle alnımı yalayarak teselli ederdi.

Ama bu kez ateşim yoktu.

Onun kendi sürüsü beni sessiz onayıyla kamçılamıştı ve o baştan sona soğuk bir şekilde izlemişti.

Sessizce elimi çektim, ona bakmak istemiyordum.

Kieran bir an dondu, sonra açıklamaya çalıştı. "Elise, onları durdurmak istemediğimden değil. O durumda ne kadar dirensem de Konsey'in cezası o kadar sert olurdu. Lucian seni idam etmeyi bile düşündü! Önce hayatını korumam gerekiyordu."

"Yani," dedim boğuk bir sesle, "sen de yavrukurduma zarar verdiğime inanıyorsun?"

Kieran'ın âdem elması bir kez hareket etti. Sonunda sessizliği seçti.

Bu sessizlik, son umut kırıntımı acımasızca kesip atan keskin bir bıçak gibiydi.

Gözlerim kızarmıştı, yavaşça konuştum: "Sana tek bir soru soracağım: Kieran Kurt, ay ve eş bağımız adına, bana inanıyor musun?"

Kieran kaşlarını çattı, sesine öfke sızdı. "Elise, Tyra'nın üzerinde morluklar var ve Cecelia seni bizzat işaret etti. Tanık ve delil var. Sana nasıl inanmamı beklersin?"

"Sana her şey bittiğinde yoluna gireceğini söylemedim mi? Neden Cecelia'yı kışkırtmak zorundaydın?"

"Artık acı hissetmeyeceğimi sanmıştım," diye içimden geçirdim, ama gözyaşlarım aniden boşandı. Göğsüm hâlâ vahşice parçalanıyor gibiydi. Bu kadar acınası ve zayıf görünmemi istemediğim için aceleyle başımı çevirdim.

"Git," diye fısıldadım, zar zor duyulacak kadar kısık bir sesle.

"Biraz daha bekle, olur mu?" Sesi yumuşadı, tekrar bana yaklaşmaya çalıştı. "Yakında, Cecelia bu yavrukurdunu doğurduğunda kesinlikle gidebileceğiz. Yemin ederim seni hiç donmayan güney denizlerine götüreceğim."

"Her şey eskisi gibi mi olacaktı?" diye içimden geçirdim.

Gözlerimi kapattım, boğazım düğümlendi. "Artık asla geri dönemeyeceğimizi biliyordum," diye içimden geçirdim. Sonuçta artık Cecelia'sı ve iki yavrukurdu vardı. Onlar için beni defalarca incitmiş, benim yerime başkalarını seçmişti.

Yavaşça yüzümü ondan başka yöne çevirdim, tek kelime daha söylemek istemiyordum.

Kieran bana baktı, yüzü acıyla buruşmuştu. Sonunda sadece saçımı okşamak için uzandı ve fısıldadı: "Uyu. Ben buradayım, yanındayım..."

Daha cümlesini bitirmeden kapı şiddetle açıldı, bir Beta telaşla içeri daldı. "Alfa! Bayan Donati hüngür hüngür ağlıyor, sizi çağırıyor! Şifacı, duygusal dalgalanmaların yavrukurda zarar verebileceğini söyledi..."

Kieran kaşlarını çattı. Sırtım ona dönüktü, bir an tereddüt etti. Sonra ayağa kalktı. "Elise, ben..."

Kendimle alay edercesine kısa bir kahkaha attım ve mırıldandım: "Git işte."

"Bekle beni. Şunlara bir bakayım, hemen dönüp seninle ilgileneceğim."

Uzaklaşan siluetini izlerken acı acı güldüm. "Yalancısın, Kieran. Geri dönmeyeceksin," diye içimden geçirdim.

Gerçekten de o gece bir daha dönmedi.

Ertesi gün taburcu oldum, dışarıda bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyordu. Eşyalarımı topladım ve hastanenin girişinde durdum, Kieran'ın arabasının yavaşça yaklaşmasını izledim.

Arabanın kapısını açar açmaz Cecelia'yı yolcu koltuğunda Tyra'yla otururken gördüm.

"Kieran..." Cecelia beni görünce hemen ona doğru büzüldü. "Ben... ben hâlâ şoktayım..."

Alt karnını kapattı, sesi titredi. "İsterse bana zarar verebilir, ama Tyra'ya zarar veremez. Biraz daha zaman veremez misin? Lütfen şimdilik beni onunla aynı arabaya bindirme."

Donakaldım, bir zamanlar benim olan koltuğa bakakaldım.

Kieran uzun bir süre sessiz kaldı, sonra nihayet kendi kapısını açtı ve bana büyük bir şemsiye uzattı. "Elise, burada biraz bekle. Önce Cecelia'yı eve bırakayım, hemen dönüp seni alırım."

Bununla pencereyi kapattı ve siyah araba hızla uzaklaştı. Hareketsiz durup üç kişilik aileyi taşıyan arabanın yolun sonunda gözden kayboluşunu izledim. Gözlerimi kapattım. Göğsümde hiç dolmayacak dev bir boşluk varmış gibiydi, içinden soğuk rüzgâr geçiyordu.

Uzun bir süre bekledim, yağmur ağırlaştı, gökyüzü tamamen karardı. Kieran beni almaya geleceğine söz vermişti ama hiç gelmedi.

Telefonumun şarjı bitmişti. Zihin bağımız üzerinden defalarca seslendim. Ama diğer uçtan hiçbir yanıt gelmedi.

Gökyüzünün karardığını ve fırtınanın dineceğine dair bir işaret olmadığını görünce, ağır şemsiyeyi açıp eve yürümekten başka çarem yoktu.

Şiddetli rüzgâr şemsiyenin iskeletini neredeyse kıracaktı, sendeliyordum. Aniden ayağım kaydı ve çamurlu bir su birikintisine sertçe düştüm. Şemsiye keskin bir sesle çatladı ve yağmur anında bütün vücudumu ıslattı.

Sonunda perişan bir halde eve vardığımda gece çoktan ilerlemişti.

Girişte sırılsıklam bir halde dururken, oturma odasından Cecelia'nın ağlamaklı sesini duydum.

Sesi yumuşaktı, titriyordu. "Kieran, kalbinde sadece Elise olduğunu biliyorum... Ama bu gerçekten özel bir durum. S... süt kanallarım tıkanmış, çok acıyor, Tyra da sürekli süt diye ağlıyor."

Hıçkırdı. "Her zamanki yöntemler işe yaramıyor. Şifacı... belki de yavrukurdun babasının... yardım etmesi gerektiğini söyledi. Sırf Tyra için, lütfen bana yardım et. Merak etme, Elise asla bilmeyecek..."

Kapıda donakaldım, vücudumdaki bütün kan donmuş gibiydi. Oturma odasında ifadesini göremiyordum, sadece gergin sırtını görüyordum. Uzun bir sessizlikten sonra Kieran'ın sol elinin yavaşça yükseldiğini gördüm. Parmak uçları Cecelia'nın kıyafetini araladı, sağ eli solgun teninde kaydı. Sonra tam gözümün önünde