Kabanata 07

Pag-uwi ni Tessa, nadatnan niyang nagsisindi ng insenso ang kanyang Tiya Cora sa altar. Pagkakita nito sa kanya, sumilay agad ang pag-asa sa mga mata ng matanda—tila umaasang may magandang balita itong iuuwi.

Ngunit nang makita ang maputlang mukha ni Tessa at ang marahang pag-iling nito, agad din na nawala ang ngiti sa labi ni Tiya Cora. Saglit siyang napapikit, tila pinipigilan ang sarili na magalit o magsalita ng masakit. Sa huli, pinili niyang lunukin ang inis.

“Basang-basa ang damit mo,” mahinahong sabi ni Tiya Cora. “Maligo ka muna at magpalit ng damit. Baka magkasakit ka pa niyan.” dagdag pa nito.

Tumango lang si Tessa, halos walang boses.

Pagkatapos niyang maligo at uminom ng gamot, ramdam pa rin niya ang ginaw sa katawan. Nang lumipas ang ilang oras, nagsimula na rin siyang makaramdam ng pagkahilo—at bago pa man niya namalayan, nilalagnat na pala siya.

Pagsapit ng alas-dose ng hatinggabi, nag-ring ang kanyang cellphone. Si Ruffa iyon, sabik na sabik malaman ang totoong nangyari.

Paos at mahina ang boses ni Tessa nang ikuwento niya ang lahat.

Sandaling natahimik si Ruffa bago sumabog dahil sa pagkagulat.

“Ha? Niyakap ka na, hinalikan ka na, pero... wala pa rin? Tessa, baka naman may problema siya sa katawan?”

Napailing si Tessa, mahina ang tinig. “Hindi... parang normal naman siya.”

Nakahinga nang maluwag si Ruffa. “Ayos! Kung hindi siya may sakit, hindi ako naniniwalang hindi natin siya kayang paibigin. Saka, sa ganda mong ‘yan? Baka nga naakit na talaga ‘yon sa’yo—ayaw lang aminin.”

Mapait na ngumiti si Tessa. Alam niyang si Atty. Zander ay hindi basta lalaki—at kahit anong tukso o lapit niya, hindi niya ito magagawang akitin kung hindi rin nito gugustuhin.

Matapos ang ilang sandaling pag-uusap, ibinaba na ni Tessa ang tawag at pinilit makatulog. Nang magising siya, tanghali na. Wala si Tiya Cora sa bahay, at tanging katahimikan lang ang bumungad sa kanya.

Mas lalo siyang nanghina. Kinuha niya ang thermometer at napakurap sa nakita—39.5°C.

Sa kabila ng panghihina, pinilit niyang kumain ng kaunti, saka sumakay ng taxi papuntang ospital.

Sobrang dami ng tao sa ospital, kaya halos isang oras din siyang naghintay bago siya natawag. Matapos siyang masuri, nireseta siya ng doktor ng IV drip.

Pagsapit ng alas-tres ng hapon, nakakabit na sa likod ng kamay ni Tessa ang karayom. Dahil sa pagod at sa lagnat, mabilis siyang nakatulog habang nakasandal sa simpleng upuan sa loob ng infusion room.

Dumating naman si Zander sa parehong ospital kasama ang kanyang ina upang kumuha ng gamot. Pagkatapos nilang maglakad-lakad, napansin niya ang infusion room—at doon, sa isang sulok, ay nakita niya si Tessa, mahimbing na natutulog. Nakayuko ito, at sa likod ng maputing kamay nito ay nakatusok ang karayom. Maputla ang mukha nito, tila pagod na pagod, ngunit nananatiling maganda at maamo.

Sandaling tumigil ang tingin ni Zander sa kanya.

Napansin ni Mrs. Velasquez ang direksyon ng tingin ng anak. Sinundan niya ito, at nang makita si Tessa, bahagya siyang namangha. “Anak, kilala mo ba ang dalagang iyon?” tanong niya, may halong pagtataka.

“Nagkita lang kami nang dalawang beses,” mahinahong tugon ni Zander.

Ngumiti ang kanyang ina. “Ah, siya pala. Siya ang tumulong sa akin kanina sa pag-fill out ng mga form. Ang hirap na ng proseso ngayon! Mabuti na lang at tinulungan ako ng magandang dalagang iyon. Hindi ko akalaing kilala mo siya, anak.”

Muling tumingin si Zander kay Tessa—at sakto namang dumilat ang mga mata nito.

Nang makita siya, biglang napatayo si Tessa, nakalimutan ang karayom sa kamay. Agad namang namula ang infusion tube, at napaigik siya sa sakit bago mabilis na muling umupo.

Kumunot ang noo ni Zander.

Naawa si Mrs. Velasquez at agad na nagsabi, “Anak, ihatid mo na lang ako sa may parking area. Pagkatapos, bumalik ka at samahan mo muna siya. Nakakaawa namang mag-isa siya habang may sakit. Kahit bantayan mo lang saglit—for me, please.”

Ayaw sana ni Zander, ngunit nang magtagpo ang kanilang mga mata ng ina, napilitan siyang sumang-ayon sa gusto nito.

Hindi na nakatanggi pa si Tessa.

Pagkaupo sa loob ng kotse, hindi napigilan ni Mrs. Velasquez ang mapangiting sabi, “Ang ganda ng dalagang ‘yon, anak. Mabait pa. Alam mo, dalawang taon na lang at trenta ka na. Kung makakakita ka ng tulad niya, huwag mo nang palampasin.”

Bahagyang ngumiti si Zander, nakapasok ang kamay sa bulsa. Kung malalaman ni Mama na si Tessa ay dating kasintahan ni Liam, magugustuhan pa rin kaya niya ito?

Hindi na siya sumagot nang direkta—ilang magagalang na salita lamang ang kanyang binitiwan.

Alam ni Mrs. Velasquez na ayaw ng anak pag-usapan ang tungkol sa kasal, kaya napabuntong-hininga na lang siya.

Pagbalik ni Zander sa infusion room, nakita niya si Tessa na nakatulala, waring wala sa sarili.

Sa kabila ng sarili niyang pagpipigil, inamin ni Zander sa isip na naaakit siya sa dalaga—lalo na sa mapuputi nitong binti at sa alindog na likas na sa kanya. Ngunit hanggang doon lamang iyon. Hindi rin niya gustong makialam sa buhay ni Tessa. Ang gusto niya lang, ay ang katawan nito.

Tahimik siyang naupo sa tabi ni Tessa. “Ilan pang bote ang natitira?” tanong niya, walang emosyon sa tinig.

Hindi inaasahan ni Tessa na babalik siya. Ngunit hindi rin niya magawang suwayin ito, kaya marahan siyang sumagot, “Isa na lang. Konti na lang at matatapos na.”

Tumango si Zander at ibinaba ang tingin, kinuha ang telepono, at muling nagbabad sa mga dokumento sa screen.

Walang lakas si Tessa para makipag-usap, kaya dahan-dahan siyang nakatulog muli.

Sa pagitan ng kanyang antok, parang narinig niyang muli ang tinig ni Zander—mahina, kalmado—habang may kausap na nurse. Maya-maya, may naramdaman siyang mainit na tela sa kanyang mga hita. Isang coat ang maingat na ipinantakip sa kanya, tinatakpan ang kanyang mga binti.

Sa kabila ng lagnat, ngumiti si Tessa nang bahagya bago tuluyang pumikit muli.