LOGIN“ค่ะๆ เข้าใจแล้ว” ฉันยิ้มออกมา เมื่อได้รับคำปลอบโยนสั้นๆ แต่น่ารักของเขาหลังจากนี้ชีวิตของฉันจะต้องสดใสและดำเนินไปในทางที่ดีอย่างแน่นอน เพราะฉันมีผู้สนับสนุนที่ดีอย่างพี่ร็อค แม้ว่าเขาจะเจ้าเล่ห์และร้ายกาจ แต่ฉันก็มั่นใจว่าเขาจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับฉันได้“พรุ่งนี้เราไปเยี่ยมครอบครัวของอลิซกันดีไห
หลังจากที่มื้ออาหารจบลงฉันก็ต้องเจอกับเซอร์ไพรส์ใหญ่ เมื่อญาติผู้ใหญ่ของพี่ร็อคเริ่มหยิบของขวัญมาให้กับฉัน และของขวัญแต่ละชิ้นทำให้ฉันแทบไม่กล้ารับเลย เพราะแต่ละอย่างล้วนเป็นของแบรนด์เนมราคาแพง ทั้งนาฬิกา กระเป๋า ผ้าคลุมไหล่หรือแม้แต่เครื่องประดับเพชร ซึ่งอย่างหลังเป็นคุณพ่อกับคุณแม่ของพี่ร็อคที่เป็
“อลิซยืนทำอะไรอยู่ มานี่เร็ว” เสียงทุ้มนุ่มของแฟนหนุ่มร้องเรียกดังมาจากด้านหลังของฉัน ทำให้ฉันยิ่งกระวนกระวายหนักกว่าเดิม “ค่ะๆ” ฉันหันไปมอง ก่อนจะพยักหน้าเดินตรงไปหาพี่ร็อคที่กำลังถือของพะรุงพะรังเต็มสองมือ “เป็นอะไรไป…กังวลเหรอ” พี่ร็อคถามและมองฉันด้วยสีหน้าเป็นห่วง “ก็นิดหน่อยค่ะ” ถึงปากจะบอกแ
“ซี๊ดดด! ทำไมรัดพี่แน่นขนาดนี้” “ก็มันจุก…พี่ดันเข้ามาลึกแล้วก็ทำแรงมากด้วย” อลิซเหมือนกำลังแก้แค้นที่ผมกระแทกเธออย่างไม่คิดชีวิตใบหน้าเล็กถูกชโลมไปด้วยเหงื่อเม็ดเล็ก เพราะเราเริ่มบทรักอันร้อนแรงกันมาได้พักใหญ่แล้ว แม้ว่าอลิซจะขัดขืนบ้าง แต่เมื่อถูกผมชักจูงด้วยเล่ห์เหลี่ยมของผู้ที่ผ่านสนามสวาทมาเย
“ช่วยอมให้พี่หน่อยครับ” ผมอยากให้ปากอุ่นๆ ของอลิซครอบครองเจ้าน้องชายไซส์ใหญ่ของผมจนแทบทนไม่ไหวแล้ว “แค่…อมเหรอคะ” เสียงหวานเอ่ยถาม พร้อมกับท่าทางที่ดูใสซื่อ แต่มันช่างดูเย้ายวนเหลือเกินในความรู้สึกของผม“เธอก็รู้ว่ามันจะไม่ใช่แค่อม” ผมตอบกลับและใช้ปลายนิ้วเกลี่ยไปที่ปากเล็กที่เลอะเทอะอย่างเบามือ ก
“อลิซจะทำแรงแค่ไหนพี่ยอมหมดเลย” ผมรู้สึกร้อนไปทั้งตัวเมื่อถูกร่างกายเปลือยเปล่าที่แสนคิดถึงกำลังนั่งเสียดสีไปมากับแท่งร้อนของผมอยู่ “อ่าห์~” ในจังหวะที่ช่วงร่างของเราเสียดสีกัน ทำให้ปลายหัวของผมกระแทกเข้ากับปลายติ่งเสียวของคนตัวเล็ก จนต้องร้องครางออกมาเสียงดัง “อลิซ…อื้มมม” เมื่ออารมณ์ของผมที่ไม่ไ
“หรือว่าเป็นเขา…!?” หัวใจอยู่ๆ ก็เต้นแรงขึ้นมา รู้สึกกระวนกระวายจนเหงื่อออกเต็มมือไปหมด“เป็นอะไรรึเปล่าอลิซ” คุณป้าเอื้อมมือมาแตะที่ไหล่ฉันเบาๆ พร้อมกับสีหน้าสงสัย “มะ ไม่เป็นอะไรค่ะ” ฉันรีบยิ้มตอบกลับทันที เพราะไม่อยากให้คุณป้าต้องกังวล ฉันเดินเคียงข้างไปกับคุณป้า จนไปถึงห้องรับแขกที่ภายในมีคนกำ
ฉันหันหลังเดินออกมาจากห้องพักฟื้นของร็อคพร้อมน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด ความรู้สึกของฉันมันตีวนกันวุ่นวายหลังจากที่ได้ยินคำว่ารักจากปากของเขา ทั้งแววตาและน้ำเสียงที่ดูโหยหาและเจ็บปวดในเวลาเดียว ทำเอาฉันแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าคนตรงหน้าจะเป็นร็อคที่แสนจะมั่นใจและเย่อหยิง เขาไม่รักษาภาพพจน์และขอร้องอ้อนว
“ขอโทษค่ะ…หนูขอโทษที่มาเยี่ยมช้า” ผมหันไปมองที่ประตูก็เห็นอลิซที่เดินเข้ามาพร้อมกับที่พยุงแขนข้างที่ถูกยิง สีหน้าของเธอยังดูไม่ค่อยดีจนผมอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้“อลิซแขนเป็นยังไงบ้าง” ผมพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง พลางเอื้อมมือไปหาคนตัวเล็กหวังให้เธอเข้ามาช่วยผม แต่เธอกลับยืนนิ่งไม่ยอมขยับเข้ามาใก
“...อลิซไม่นะ ขอร้องล่ะอย่าทำให้ฉันกลัวได้ไหม” ผมเขย่าคนเจ็บเบาๆ สติใกล้จะแตกเต็มทีแล้ว เมื่อเห็นว่าคนที่ผมคิดถึงอยู่ตลอดตอนนี้กลับชุ่มไปด้วยเลือด“ไอ้ร็อค! อลิซ!” “อลิซ! ได้ยินเราไหม” เสียงไอ้ฌอนกับเสียงร้องไห้ของเลิฟทำให้ผมมีสติกลับมา รีบอุ้มอลิซขึ้นและพาเดินเข้าไปในโรงพยาบาล“หมอ! ช่วยด้วยครับม







