บทที่ 9

8

BAD BROTHER กรงรัก(พี่ชาย)

มันดีตรงไหน (NC❤️‍🩹)

ร่างของฟางข้าวยังคงถูกกระหน่ำแทงจากคนบนร่างไม่ยั้ง ความจุกวิ่งพล่านทั่วร่างกาย น้ำตาเล็ดไหลอาบพวงแก้ม

จุกจนเธออดที่จะร้องไห้ออกมาไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าการที่ตามเขากลับมาจะมีจุดจบที่เตียงนอนแบบนี้

“ฮ ฮึก หนูเจ็บ…” คนตัวเล็กที่ตอนนี้ร่างกายขึ้นสีแดงระเรื่อจากการกระทบกระทั้นกันอย่างรุนแรงเอ่ยออกมาเสียงสั่น

ฟางข้าวสะอื้นตัวโยนพร้อมกับร่างกายที่ยังคงขยับไปตามแรงกระแทก

เสียงเตียงกระทบกับผนังดังก้องห้องนอน เคเลนไม่ได้สนใจเลยว่าคนใต้ร่างจะนอนขอร้องอ้อนวอนแค่ไหน ชายหนุ่มคลั่งไคล้เสพติด จนไม่อยากจะหยุดแม้แต่วินาทีเดียว

“พี่คุมตัวเองไม่ได้ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง” เคเลนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

เอวสอบยังคงกระแทกเข้าร่องรักตรงหน้าแบบไม่มีจังหวะพัก

แค่คิดว่าตอนนี้ตนเองกำลังเอากับฟางข้าวอยู่ ท่าในหัวเขามันก็ผุดขึ้นมาจนอยากจะทำมันทุกท่า แต่ก็กลัวว่าคนตัวเล็กใต้ร่างจะไม่ไหว

“อ…อ๊ะ! อ๊า!” เสียงครางไม่เป็นศัพท์ออกมาจากกลีบปากบาง

ร่างกายเธอเกร็งไปทุกสัดส่วนคล้ายกับจะปลดปล่อยออกมาอยู่รอมร่อ เคเลนสัมผัสได้ถึงร่างกายที่ใกล้จะถึงจุดสุดยอดของคนใต้ร่าง

ชายหนุ่มขบกรามแน่นแล้วกระแทกแรงที่มีกระหน่ำใส่ร่องรักเปียกแฉะตรงหน้า ไม่นานมากฟางข้าวก็กรีดร้องออกมาพร้อมกับร่างกายที่เกร็งกระตุกเป็นจังหวะ “อ๊ะ! กรี๊ด!”

“อ๊า~” เสียงครางเหนื่อยหอบออกมาจากริมฝีปากหยัก เคเลนเสียวซ่านแทบขาดใจเมื่อถูกร่องรักคับแน่นขมิบตอดรัดเป็นจังหวะพร้อมลมหายใจเหนื่อยหอบของเธอ

ฟางข้าวนอนไร้เรี่ยวแรง ร่างกายเธอหมดสภาพ ระหว่างจุดเชื่อมมีน้ำกามไหลออกออกมาชโลมข้างขา

เคเลนขยับถอนแก่นกายออก มือหนาจับร่างบางขึ้นพลิกกายให้นอนคว่ำก่อนจะแทรกแก่นกายเปียกแฉะไปด้วยน้ำกามเข้าไปใหม่ จากทางด้านหลัง

“พะ พอแล้วค่ะ” เธอเอ่ยออกมาคล้ายกับคนกำลังจะขาดอากาศ

แต่คนอย่างเคเลนไม่ยอมทำตามคำพูดของใคร เขากระแทกแก่นกายให้เข้าลึกมากกว่าเดิม ก่อนจะเริ่มจังหวะในท่าใหม่

“พี่ยังไม่อยากพอเลยครับ อยากทำกับหนูทั้งคืน” เคเลนพูดออกมาน้ำเสียงแหบพร่า

เขา ‘เอา’ คนตัวเล็กใต้ร่างต่อแบบไม่เว้นเวลาให้ฟางข้าวได้พักหายใจ

ร่างบางที่ถูกใช้งานอย่างหนักนอนแน่นิ่ง เธอคว้าผ้าห่มมากัดเอาไว้ ยิ่งเขาเปลี่ยนท่ากระแทกก็ทำเอาเธอแทบจะตายลงตรงนี้ให้ได้

เคเลนระบายความอยากของตนเองลงบนเรือนร่างสวยอย่างไม่รู้จักพอ

ชายหนุ่มเหมือนคนที่เสพติดเด็กสาวใต้ร่างมาก ๆ จนไม่สามารถถอนตัวได้ และชีวิตทั้งชีวิตเขาก็คงขาดเธอไม่ได้

บทสวาทยังคงดำเนินต่อไปตลอดทั้งคืน เคเลนตักตวงให้คุ้มกับเวลาหลายปีที่เขาเฝ้าคอย

เขาเหมือนเจ้าของดอกไม้ต้นนี้ทีีรอเวลามันเติบโตเบ่งบานเต็มที่ จากนั้นก็เด็ดมาเชยชม ตอนนี้มันก็ถึงเวลาที่เขาได้เชยชมเต็มที่แล้ว

ทั้งหอมชื่นใจและชวนคลั่งไคล้…

สายในวันต่อมา

ฟางข้าวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงนอนหนาในห้องนอนของใครบางคน

ดวงตากลมโตกวาดมองรอบบริเวณห้องพลันภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็แทรกเข้ามาในหัวฉาก ๆ

ร่างเล็กค่อย ๆ ขยับตัวเองหลังพิงกับหัวเตียง แต่ขยับแค่นิดหน่อยก็รู้สึกระบมไปทั้งร่างกายแล้ว

เมื่อนึกได้ว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง น้ำตาเม็ดโตมันก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ฟางข้าวไม่ได้โทษใคร เธอโทษตนเองที่เมาจนไม่ได้สติ

ใบหน้าจิ้มลิ้มฟุบลงกับเข่าที่ชันขึ้นเธอยกแขนกอดเข่าแล้วร้องไห้ออกมา ยังรู้สึกเสียใจอยู่ดีที่ครั้งแรกไม่ใช่กวิน

เคเลนแอบมองอยู่นอกระเบียงห้องผ่านผ้าม่านช่องว่างไม่กว้างมากนัก เขายังอยู่ในชุดคลุมสีดำ แผ่นหลังเอนกับระเบียงห้องนอนขนาดกว้างของตนเอง

ควันบุหรี่ยังคงลอยคละคลุ้งอยู่บริเวณนอกระเบียง พอสูบจนพอใจก็ทิ้งมันลงถาดเขี่ยบนโต๊ะที่ตั้งนอกระเบียง เขาก้าวขาเข้าไปในห้องท่ามกลางเสียงสะอื้นเบา ๆ ของคนตัวเล็ก

“ถ้าให้พี่ทาย ข้าวคงมีคนที่ข้าวรักอยู่แล้วใช่ไหม ถึงร้องไห้ที่เสียครั้งแรกให้กับพี่” ฟางข้าวได้ยินคำพูดของเคเลน เธอเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับใช้หลังมือปาดน้ำตาบนพวงแก้มออก

“พี่รู้ได้ยังไงคะว่าหนูเสียใจ ที่ครั้งแรกของหนูไม่ใช่คนที่หนูรัก”

“มองออกง่ายจะตาย”

“เมื่อคืน หนูกับพี่ต่างคนต่างเมา เราลืมมันไปดีไหมคะ” ฟางข้าวเงยหน้าบอกกับคนข้างกาย

ไม่นานเคเลนจึงเดินเข้ามาหาเธอแล้วหย่อนตัวนั่งลงข้างกาย มือหนายกขึ้นลูบผมสภาพยุ่งเหยิงเบา ๆ แต่คนตัวเล็กกลับขยับถอยห่างออกมาเล็กน้อย

“พี่จะลืมได้ยังไงมันคือครั้งแรกของพี่เหมือนกัน”

“แต่หนูไม่อยากนึกถึงมันอีกแล้วค่ะ”

“พี่อยากรู้จริง ๆ ว่าคนที่ข้าวรักมีดีอะไร ข้าวถึงได้รักมันขนาดนั้น” เมื่อเคเลนพูดถึงกวินในใจของเขามันก็แอบอิจฉาขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

อิจฉาคนที่ในใจของเธอเป็นกวินไม่ใช่เขา หรือแม้แต่ในความทรงจำของฟางข้าว เธอก็ยังไม่เคยจำเขาเลยสักครั้ง

“หนูเจ็บค่ะ” ฟางข้าวเอ่ยออกมาเสียงสั่นเมื่อมือหนาที่จับอยู่ผมของเธอออกแรงขย้ำมากกว่าเดิม

เธอจึงพยายามปัดมือของเขาออก ดวงตากลมโตมองคนตรงหน้าด้วยความสั่นกลัวเล็กน้อย

“พี่ลืมตัวไป” เคเลนตอบออกมาแล้วปล่อยมือออกจากกลุ่มผมนุ่ม

ฟางข้าวขยับลงมาจากเตียงด้วยท่าทางฝืนทนกับความเจ็บไปทั่วร่าง เธอกวาดสายตามองหาเสื้อผ้าของตนเองก่อนจะเดินไปหยิบขึ้นมากอดไว้แล้วคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นมา

“ไว้หนูจะซักมาคืนพี่นะคะ” ฟางข้าวเอ่ยบอกด้วยความเร่งรีบ เธอกลัวคนตรงหน้าจับใจ ก่อนจะก้าวเดินออกมาจากห้องนอนของเคเลนด้วยท่าทางกะเผลก

เคเลนมองดูด้วยแววตาเอ็นดูก่อนจะยกยิ้มมุมปากแล้วขยับร่างกายเอนหลังกับหัวเตียง สายตาคมกริบของเขามองคราบเลือดสีแดงจากความบริสุทธิ์เธอ แล้วใช้ปลายนิ้วสัมผัสเบา ๆ

ครั้งนี้เป็นสิ่งที่มีความสุขในรอบหลายปีของเขา คิดแล้วริมฝีปากหยักก็ผิวปากออกมาเบา ๆ แต่ก้องระงมในห้องนอน…

อารมณ์ดี = ผิวปาก

เป็นอีกคนของลูกชายไรท์ที่คลั่งรักแบบจิต ๆ ได้สะใจมาก 🩸

🖤แต่ถึงพี่เคจะโรคจิตยังไงแต่ทั้งชีวิตและหัวใจของพี่เคก็มีให้แค่น้องข้าวคนเดียว 🖤