EP4 : BAD DEEP

"ฝุ่น...ฝุ่นลูก...ยัยฝุ่น!!"

"คะ..คะแม่!!"

"เป็นอะไรลูกนั่งเหม่อตั้งนานสองนานแม่เรียกก็ไม่ได้ยิน"

"ปะ..เปล่าค่ะ ฝุ่นแค่ง่วงเมื่อคืนเลิกงานดึกน่ะค่ะ"

ฉันเลือกที่จะโกหกแม่แล้วพูดออกไปแบบนั้นทั้งๆที่อาการนั่งเหม่อลอยของฉันมันเกิดจากอะไรฉันเองก็รู้อยู่แก่ใจ

ตอนนี้ฉันมาหาแม่ที่โรงพยาบาลค่ะกว่าจะลากตัวเองออกมาจากที่นอนได้ก็เกือบค่ำฉันยอมรับว่าฉันยังเครียดยังเสียใจยังหดหู่ใจกับเหตุการณ์เลวร้ายเมื่อคืนที่มันตามมาหลอกหลอนฉัน

"ถึงว่าสิเมื่อคืนไม่เห็นมาแม่ก็เป็นห่วงกลัวว่าจะเป็นอะไร"

"ฝุ่นขอโทษนะแม่ที่ไม่ได้โทรมาบอกเมื่อคืนที่ผับแขกเยอะมากฝุ่นเลยเพลียน่ะค่ะเลยไม่ได้มาหาแม่"

โกหกอีกแล้วค่ะฉันไม่อยากโกหกแม่เลยจริงๆแต่ฉันจำเป็นต้องทำ

"พักบ้างก็ได้นะลูกหรือเลิกทำไปเลยก็ได้ไอ้งานกลางคืนน่ะแม่เป็นห่วงทำแค่ร้านกาแฟตอนกลางวันก็พอแล้วไหนจะเรียนอีกมันเหนื่อยมากนะลูก"

"ฝุ่นยังไหวค่ะแม่อีกอย่างงานที่ผับเงินดีมากๆฝุ่นจะได้มีเงินเยอะๆไว้รักษาแม่ไงคะ"

ฉันพูดกับแม่ออกไปแบบนี้หลังจากที่ท่านพูดเรื่องงานที่ฉันทำ ความจริงฉันทำงานสองที่ค่ะ ตอนกลางวันฉันทำงานที่ร้านกาแฟวันปกติก็ทำหลังเลิกเรียนถึงสองทุ่มหลังจากนั้นสามทุ่มครึ่งก็ไปทำงานที่ผับจนถึงตีหนึ่งตีสองแล้วก็ไปเรียนวันไหนมีเรียนเช้าก็จะเหนื่อยหน่อยค่ะแต่ฉันก็ทนได้เพราะงานที่ผับเงินดีจริงๆ

"โรคนี้มันไม่มีทางหายหรอกฝุ่นปล่อยมันไปตามเวรตามกรรมเถอะอีกอย่างแม่ก็ไม่ใช่.."

"แม่!! ไม่พูดแบบนี้สิยังไงแม่ก็คือแม่ของฝุ่นนะแล้วแม่ก็ต้องหายฝุ่นจะทำทุกอย่างเพื่อรักษาแม่..ฝุ่นรักแม่นะ"

ฉันรีบพูดแทรกแม่ขึ้นมาทันทีฉันรู้ค่ะว่าแม่จะพูดอะไรฉันไม่อยากได้ยินคำนี้จากแม่เลยค่ะสำหรับฉันไม่ว่าความจริงจะเป็นยังไงแม่คนนี้ก็คือแม่ของฉันแม่ที่เลี้ยงฉันมาตั้งแต่จำความได้

"แม่ก็รักฝุ่นนะลูกแล้วแม่ก็เป็นห่วงฝุ่นมากด้วย"

"แม่ไม่ต้องห่วงฝุ่นหรอกฝุ่นดูแลตัวเองได้แล้วฝุ่นก็ยังทำงานไหวแม่สบายใจได้เลย"

"ลูกสาวแม่เก่งอยู่แล้วแม่เชื่อว่าฝุ่นของแม่เก่งและฝุ่นก็ไม่ทำให้แม่ผิดหวังแน่นอน"

พอแม่พูดประโยคนี้ออกมาฉันถึงกับจุกไปเลยค่ะเพราะเมื่อคืนฉันพึ่งทำเรื่องที่แม่ต้องผิดหวังมาถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ตั้งใจก็ตามคิดแล้วน้ำตาก็พาลจะไหลออกมาอีกแล้ว

ฉันต้องเข้มแข็งแค่ไหนถึงจะผ่านเรื่องนี้ไปได้อีกอย่างฉันยังต้องไปทำงานที่ผับเหมือนเดิมมันก็เลี่ยงไม่ได้ที่ต้องเจอเขา คนใจร้ายคนนั้นแต่ก็ช่างเถอะค่ะตอนนี้เรื่องเงินสำคัญกว่าเพราะการทำคีโมครั้งต่อไปของแม่ต้องใช้เงินเยอะเลย อีกอย่างผู้ชายคนนั้นเขาก็จำฉันไม่ได้หรอกเพราะเมื่อคืนเขาได้แต่พร่ำเพ้อถึงคนอื่น

“ฝุ่น..แล้วสร้อยคอหายไปไหนลูก”

ฉันยกมือขึ้นมาลูบที่คอทันทีที่แม่ทัก สร้อยคอของฉันไม่มีจริงๆด้วยตอนอาบน้ำก่อนมาหาแม่ฉันก็ไม่ทันสังเกตมารู้ตัวว่ามันหายไปก็ตอนที่แม่ทักนี่แหละ

แล้วอยู่ๆในหัวฉันก็คิดอะไรบางอย่างออกมาฉันขออย่าให้มันเป็นแบบที่ฉันคิดเลยขออย่าให้มันหลุดแล้วร่วงตกอยู่ที่นั้นตอนที่เขาคนนั้นกำลังขืนใจฉันเพราะมือคืนคนใจร้ายคนนั้นทำเรื่องสารเลวนั้นกับฉันไปจนทั่วทุกมุมห้องก่อนที่จะมาจบที่เตียง

“ฝุ่นถอดไว้น่ะแม่ตอนอาบน้ำคงลืมใส่มา”

“อย่าทำหายนะลูกหนูรู้ใช่ไหมว่าสร้อยเส้นนั้นสำคัญกับหนูมากแค่ไหน”

“ค่ะแม่ แม่พักผ่อนได้แล้วค่ะวันนี้ฝุ่นไม่ไปทำงานฝุ่นจะอยู่เป็นเพื่อนแม่ทั้งวันเลย”

ฉันยิ้มแล้วพูดกับแม่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งๆที่ในใจฉันตอนนี้อยากไปตามหาสร้อยเต็มทีแล้วก็ตาม..อ่อ!!วันนี้ฉันลางานวันหนึ่งค่ะทั้งที่ร้านกาแฟและที่ผับฉันรู้สึกเหมือนไม่ค่อยสบายอีกอย่างฉันก็ยังไม่พร้อมเจอหน้าเขาตอนนี้

บ้านธิม

ตอนนี้ผมอยู่บ้านผมครับแม่โทรตามให้มาแล้วสาเหตุที่ตามก็คงมีแค่เรื่องเดียวครับเรื่องของน้ำชาที่ผมรับรู้มาเมื่อวานจนผมต้องดื่มจนเมาไม่รู้เรื่องรู้ราว

“ธิมโอเคใช่ไหมลูก”

“เรื่องอะไรครับแม่”

ผมแสร้งถามแม่ออกไปทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าที่แม่ถามหมายถึงเรื่องอะไร

“ธิมรู้ว่าแม่หมายถึงเรื่องอะไรตอบแม่มาเถอะว่าลูกโอเคไหมแม่กับป๊าเป็นห่วงธิมนะ”

“ธิมมีสิทธิ์ไม่โอเคได้ด้วยเหรอครับแม่”

"ธิม!"

แม่ผมเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงหลังจากที่ผมตอบแม่แบบนั้น

"ธิมไม่เป็นไรหรอกครับแม่ก็แค่ งงๆ ที่น้องไม่เลือกธิมก็เท่านั้นเอง"

ผมตอบแม่ออกไปเมื่อเห็นว่าท่านดูกังวลและเป็นห่วงความรู้สึกของผม

"เรื่องความรักเราจะไปบังคับใจใครมันไม่ได้ธิมเข้าใจน้องใช่ไหม"

"ครับ!..ธิมจะพยายามเข้าใจ ตอนนี้น้องคงใกล้ชิดไอ้หมอนั่นมากกว่าธิมน้องถึงได้เทใจให้มันแต่ธิมเชื่อว่าถ้าน้องกลับมาเมื่อไหร่ธิมจะทำให้น้องกลับมารักธิมได้แน่ๆครับ"

ผมตอบแม่ออกไปแบบนี้ถึงแม้ว่าตอนนี้ในใจผมมันพังไปแล้วก็ตามแต่ผมเชื่อว่าผมสามารถทำให้น้ำชากลับมารักผมอีกครั้งได้แน่ๆ

"ธิม...น้องกำลังจะหมั้นนะลูกและที่น้องกลับมาน้องก็จะมาหมั้นกับคนรักของน้อง"

แม่พูดประโยคนี้ออกมากับผมอีกครั้งผมรู้ครับว่าแม่พยายามพูดเตือนสติผมถึงเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า

ใช่ครับ น้ำชารักแรกของผมเธอกำลังจะหมั้นกับคนอื่นที่ไม่ใช่ผมแต่ก็แค่กำลังจะหมั้นยังไม่ได้หมั้นและผมก็เชื่อว่าผมสามารถทำให้การหมั้นครั้งนี้ของน้ำชาล่มได้ผมเลยตัดสินใจพูดสิ่งนี้กับแม่ออกไป

"กำลังครับแม่แค่กำลังจะหมั้นแต่ยังไม่ได้หมั้นอะไรก็เปลี่ยนแปลงได้ครับ"

“ธิม ปล่อยน้องไปเถอะนะลูกยังไงๆน้ำชาก็เหมือนน้องสาวลูกควรจะดีใจกับน้อง”

“ไม่ครับแม่ธิมไม่เคยมองชาเป็นน้อง…ธิมรักน้ำชาครับแม่”

“ธิม!”

“ธิมกลับนะครับแม่”

“ธิม!! เดี๋ยวก่อนลูก…ธิม”

นี้คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมเดินหนีแม่แล้วปล่อยให้แม่เรียกตามหลังแบบนี้ผมไม่อยากฟังอะไรเกี่ยวกับน้ำชาตอนนี้แล้วก็ไม่อยากฟังใครมาพูดให้ผมปล่อยน้ำชาไป…

ไม่มีทางครับผมจะเอาน้ำชาของผมคืนมาจากไอ้นั้นให้ได้เรื่องทั้งหมดมันเกิดเพราะความห่างไกลที่ทำให้ชากับผมต้องจบแบบนี้แต่อีกไม่กี่วันชาก็จะกลับมาแล้วถึงจะมาเรื่องหมั้นกับไอ้นั้นก็ตามผมเชื่อว่าถ้าชากับผมได้ไกลชิดกันอีกครั้งชาต้องเปลี่ยนใจ

แต่ในขณะที่ที่ผมกำลังจะล้วงเอากุญแจรถในกระเป๋ากางเกงของผมมือผมก็ไปโดนกับของบางอย่างที่ผมเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง ผมล้วงมันออกมาแล้วชูมันขึ้นมาดูตรงหน้า

สร้อยคอที่มีจี้ตัว F จริงสิวันนี้ผมต้องไปตามหาตัวเจ้าของสร้อยเส้นนี้ป่านนี้ไอ้บอสมันคงสืบให้ผมแล้วเรื่องที่ว่าใครเอาเหล้าขึ้นมาให้ผมแทนไอ้คิว

ก็อย่างที่บอกครับว่าผมติดใจความซิงของเธอคนนั้นอย่างน้อยๆก็จะเลี้ยงไว้เพื่อระบายอารมณ์ของผมที่ช่วงนี้มันไม่ค่อยปกติ