LOGINหวนคืนเมืองหลวงครานี้ ข้าจะเป็นนางร้าย เพราะเหตุใดน่ะหรือ เมื่อ 8 ปีก่อน ทั้งโชคชะตาและครอบครัวจอมปลอมรวมหัวกลั่นแกล้ง มารดาตาย บิดาขายลูกสาวแลกกับการเลื่อนขั้น แม่เลี้ยงหน้าซื่อใจคด จางจิ่วเม่ยวัย 12 หนาว ถูกแต่งตั้งให้เป็นองค์หญิงตัวปลอม เพื่อถีบหัวส่งไปเป็นตัวประกันต่างแคว้น ยามนั้นอาจเพราะนางอ่อนแอ หัวอ่อนเอง ทว่าบทเรียนราคาแพงจากการเอาตัวรอดอยู่ในแคว้นสตรูทำให้ข้ามีวันนี้! โชคดีหนึ่งเดียวในชีวิตคือนางมีลูกสาวที่น่ารักมา หนึ่ง ก้อนแป้ง เวลาผ่านมา 8 ปี ถึงคราที่พวกมันต้องชดใช้แล้วหรือไม่ ถึงขนาดกล้าส่งคนมาเรียกตัวนางกลับจวน ได้! ในเมื่อเรียกกลับมาแล้วก็จงยินดีรับของกำนัลจากข้าด้วยก็แล้วกัน!!!
View Moreสายลมเหน็บหนาวพัดผ่านเข้ามาในตำหนักใหญ่ ณ เมืองหลวงหานตู บรรยากาศภายในห้องโถงเคร่งขรึมราวกับมีม่านหมอกแห่งสงครามขนาดย่อมแผ่คลุม ท่ามกลางบรรยากาศน่าอึดอัดเหล่านี้เต็มไปด้วยกระแสโทสะที่ก่อตัวขึ้นทำให้อากาศรอบตัวร้อนระอุ
ปึก!
เสียงถ้วยน้ำชากระทบโต๊ะไม้จันทน์ดังสนั่น หลิวซือเย่าสตรีสูงศักดิ์แห่งจวนตระกูลหลิว กวาดสายตาเย็นเยียบมองสตรีเบื้องหน้าของนาง...จางจิ่วเม่ย สตรีที่มักถูกผู้คนพูดถึงในแง่ของ สตรีผู้มีฝีปากร้าย ไร้ความละมุนละไม กริยาหยาบกระด้างไม่สมคุณหนูตระกูลขุนนาง จิตใจชั่วร้ายมักแสดงท่าทีดั่งม้าพยศ แถมยังมีข่าวลืออื้อฉาวไปทั่วเมืองหลวงหานตู
แต่เวลานี้สิ่งที่น่าตกตะลึงที่สุดคือ...แม้ข่าวลือจะเป็นเช่นนั้นทว่าท้ายที่สุดนางคือสตรีที่องค์ชายใหญ่หวางเสี่ยเฟิงเลือกเป็นคู่ครอง!
อาหญิงผู้นี้จะยอมมองหลานรักของตนตกลงไปในหลุมโสมมได้อย่างไร!
“เจ้ากล้าเอาสตรีเช่นนี้มาให้ข้าทำความรู้จักหรือเสี่ยเฟิง” น้ำเสียงของหลิวซือเย่าเย็นเยียบราวสายน้ำแข็ง “เจ้าคือองค์ชายใหญ่ของแคว้น เป็นถึงโอรสแห่งสวรรค์! แล้วนี่หรือคือสตรีที่เจ้าจะแต่งเข้ามาเป็นพระชายา...”
บรรยากาศเงียบงันประหนึ่งหยดหมึกที่ซึมลงบนผืนกระดาษ สายตาของทุกผู้คนในห้องโถงแห่งนั้นจับจ้องมาที่จางจิ่วเม่ยอย่างดูแคลน ใครเล่าจะไม่เคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับนางที่มันถูกแพร่สะพัดไปทั่วทุกหัวระแหง
สตรีบ้านป่าผู้มีฝีปากกล้าหาญถึงขนาดกล้าโต้เถียงขุนนางในราชสำนักอย่างไม่เกรงกลัว แถมข่าวล่าสุดลือว่านางเป็นสตรีสกปรกที่ยังไม่ทันออกเรือนก็ท้องโตแถมยังถูกบุรุษทอดทิ้ง
หากเป็นสตรีอื่นคงตัวสั่นสะท้านหากถูกสบประมาทเช่นนี้ ผิดกับจางจิ่วเม่ยที่เวลานี้กลับยืดหลังตรง เงยหน้าขึ้น ดวงตาสุกสกาวจับจ้องไปยังสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้า แววตาของนางมิได้หวาดกลัว มิได้ขอความเมตตา มีเพียงความเย็นชาและทระนงตนไม่แพ้ใคร
ริมฝีปากของนางแสยะเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ดวงตาทอประกายดุจประกายคมดาบ
“สตรีเช่นข้าเป็นเช่นไรหรือเจ้าคะฮูหยินหลิว”
หลิวซือเย่าหรี่ตาลง ดวงตาทอประกายเยียบเย็น
“เจ้าคือสตรีปากร้าย กริยากระด้าง ขาดความอ่อนโยน มีเรื่องอื้อฉาวไปทั่วหานตู! เจ้ายังกล้าถามเช่นนั้นอีกหรือ”
จางจิ่วเม่ยหัวเราะเบา ๆ เสียงของนางดั่งกระดิ่งเงิน ทว่ากลับแฝงความเย้ยหยัน “เช่นนั้นหรือ หากเป็นดังที่ท่านว่าเหตุใดองค์ชายใหญ่จึงเลือกข้าเล่าเจ้าคะ”
หลิวซือเย่าชะงัก ใบหน้าถมึงทึงขึ้นทันที
แต่ก่อนที่ความเงียบจะครอบงำไปมากกว่านี้ องค์ชายใหญ่หวางเสี่ยเฟิงกลับเอ่ยขึ้น
“ท่านอา...ข้าเพียงแค่นำคนรักของข้ามาพบท่านตามคำร้องขอของท่านอา มิได้มาขออนุญาตใดใดทั้งสิ้น”
กล่าวจบชายหนุ่มก็เดินก้าวไปยืนเคียงข้างจางจิ่วเม่ย ก่อนจะก้มลงไปอุ้มร่างเด็กน้อยที่กำลังซุกอยู่ในอ้อมแขนของจางจิ่วเม่ยขึ้นมาอุ้มเอง
เด็กหญิงตัวน้อย เผยให้เห็นดวงหน้ากลมมน ดวงตาคู่นั้น...ช่างเหมือนองค์ชายใหญ่ราวกับกระจกสะท้อน
“และเด็กคนนี้...” หวางเสี่ยเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ “นางคือลูกสาวของข้า เป็นสายเลือดแห่งราชวงศ์”
เคร้ง!
ถ้วยชาหลุดจากมือของฮูหยินหลิวซือเย่า มันร่วงกระแทกพื้นแตกกระจาย
เป็นไปไม่ได้!
นางมองหลานชายอย่างเหลือเชื่อ ก่อนจะหันไปมองสตรีเบื้องหน้าใหม่อีกครั้ง ครั้งนี้มิใช่ด้วยความดูแคลนแต่เต็มไปด้วยความสงสัย
สตรีที่นางตราหน้าว่าต่ำต้อย กลับให้กำเนิดบุตรีแห่งราชวงศ์!
แต่ในขณะที่หลิวซือเย่ายังคงตกตะลึง หวางเสี่ยเฟิงกลับยิ้มบาง ๆ ก่อนกล่าวประโยคที่ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน
“ท่านอา ข้าเป็นองค์ชายใหญ่ก็จริงแต่ทว่ามิได้เป็นองค์รัชทายาท จึงไม่ถือเป็นโอรสแห่งสวรรค์” ดวงตาของพระองค์แฝงแววขบขันทว่าเยียบเย็น “จะทำสิ่งใดข้าต้องผ่านคำอนุญาตจากสวรรค์ด้วยหรือขอรับ”
สิ้นคำกล่าวสตรีสูงศักดิ์แห่งจวนตระกูลหลิวถึงกับหายใจสะดุด
ย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน
ณ เมืองหลัวซาน เมืองที่ได้รับสมญานามว่าเปรียบเสมือนขุนเขาแห่งผ้าแพรตั้งอยู่ใกล้หุบเขาอันอุดมสมบูรณ์ รายล้อมด้วยป่าไผ่และแม่น้ำหลัวซุ่ย อากาศเย็นสบายตลอดปี ผู้คนส่วนใหญ่ดำรงชีพด้วยการปลูกหม่อน เลี้ยงไหม ทอผ้า และย้อมสี ผ้าไหมจากที่นี่งดงามเลื่องชื่อ เรียกได้ว่าถือเป็นสินค้าส่งออกสำคัญของแคว้นหานเลยทีเดียว
แม้จะเป็นเพียงเมืองชนปกครองโดยเจ้าเมืองซึ่งเป็นขุนนางข้นไม่สูงเท่าไรนักจึงไม่แปลกที่มีผู้มีอำนาจแท้จริงในหลัวซาน นอกจากเจ้าเมืองแล้วก็คือตระกูลอู๋ คหบดีผู้ควบคุมอุตสาหกรรมผ้าไหมทั้งเมือง แม้อู๋เหวินเซิน ประมุขตระกูลจะสิ้นไปแล้ว แต่อู๋ชิวอิ่ง ผู้เป็นภรรยายังคงเป็นเสาหลักของตระกูลอู๋ที่มั่นคงตราบนานถึงปัจจุบันอยู่เช่นเดิม
หากกล่าวถึงอู๋ชิวอิ่งในยามนี้ แม้จะล่วงเข้าสู่วัยชรามีผมขาวแซมดำ ดวงหน้าประดับร่องรอยแห่งกาลเวลาทว่าแววตายังคงลุ่มลึกและทรงอำนาจ นางสวมอาภรณ์ไหมสีเขียวเข้ม ขับให้ร่างผอมบางดูสง่างามในแบบของผู้ผ่านโลกมานาน
ภายในเรือนใหญ่ อู๋ชิวอิ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก มือเรียวยาวที่เคยจับด้ายไหมนับพันพันธุ์บัดนี้วางอยู่บนตักอย่างสงบ นางทอดสายตามองหลานสาวตัวน้อยวัยสามหนาวเกือบสี่หนาว ที่กำลังนั่งคัดเลือกตัวไหมเล่นอยู่เบื้องหน้าพร้อมกับสหายวัยเดียวกันอีกสามคน
เด็กน้อย อู๋จูผิงหรือผิงผิง กำลังพูดเจื้อยแจ้วราวนกน้อย กล่าวสอนสหายของนางอย่างกระตือรือร้น
มือน้อยจับตัวไหมขึ้นมาส่องแล้วอธิบายเสียงใส
"ตัวนี้ขาวนุ่มนิ่มเลย พวกเจ้าดูสิ...มีจุดสีเหลือง ไม่เอา! นี่ต่างหาก...ตัวเล็ก ๆ แบบนี้ไหมจะสวยมากเชียว"
สหายน้อยทั้งสามตั้งใจฟัง แล้วพยายามคัดตัวไหมตามที่ผิงผิงบอก
อู๋ชิวอิ่งหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยอย่างเอ็นดู
"เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าตัวไหนดีที่สุด"เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมใสวาววับ "ก็...ทวดบอก! ทวดบอกว่าไหมขาว ๆ นิ่ม ๆ ทอผ้าแล้วจ๋วย..."
อู๋ชิวอิ่งยิ้มกว้างขึ้น ลูบศีรษะหลานเบา ๆ "เจ้าเก่งจริง ๆ"
"อื้อ!" ผิงผิงพยักหน้าหงึก ๆ "ผิงผิงฟังทวดตลอดนั่นแหละเจ้าค่ะ"
"เช่นนั้นหรือ" อู๋ชิวอิ่งเอื้อมมือไปลูบศีรษะหลานเบา ๆ "เจ้าช่างพูดเก่งเสียจริง อีกไม่นานคงสามารถช่วยแม่เจ้าบริหารกิจการของตระกูลแล้วกระมัง"
"แน่นอนเจ้าค่ะ! แต่ว่าท่านแม่บอกว่า ผิงผิง...ต้องเลือกตัวไหมให้เก่งก่อน" ผิงผิงพูดจบก็หันไปช่วยสหายของนางต่อ
ในตอนนั้นเองมีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงทางเข้า
สตรีโฉมงามผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายผิงผิงอยู่สี่ถึงห้าส่วน
นางคือ จางจิ่วเม่ย
ร่างอรชรในชุดแพรไหมสีม่วงลึกลับดูเรียบหรู สะท้อนประกายเงางามใต้แสงแดดยามสาย ลวดลายปักไหมสีเงินประดับปลายแขนเสื้อ ละเอียดละออจนราวกับน้ำค้างจับบนใบบัว เรือนร่างสูงระหงเยื้องย่างอย่างสง่างาม แม้เวลานี้แขนเรียวกำลังแบกม้วนเอกสารบัญชีไว้เต็มอ้อมแขนแต่กลับมิได้ลดทอนความสง่างามลงแม้แต่น้อย
เส้นผมดำสนิทถูกรวบเกล้าเป็นมวยสูง ปล่อยปอยข้างหน้าเล็กน้อยเพิ่มความอ่อนช้อย นางมีวงหน้ารูปไข่ คิ้วเรียวโก่งได้รูป ดวงตาคมกริบดั่งน้ำค้างแข็งต้องแสงจันทร์ มุมปากแต้มสีระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับบุปผาผลิบานรับลมฤดูใบไม้ผลิ
เมื่อมองนาง ก็ประหนึ่งกำลังชมทิวาอันงดงามบนยอดเขาสง่างามและนิ่งสงบ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่งในที
"ท่านแม่!"
เสียงของผิงผิงดังขึ้น เด็กน้อยเห็นมารดาถือของหนักจึงรีบลุกขึ้นวิ่งเข้าไปหา มือเล็กเอื้อมออกไปหมายช่วยแบ่งเบาภาระ
จางจิ่วเม่ยปรายตามองลูกสาว ก่อนหัวเราะเสียงเบาอย่างนึกเอ็นดู "เจ้าจะช่วยแม่หรือ?"
"อื้อ! แม่ถือเยอะ หนักไหม"
"นิดหน่อย" จางจิ่วเม่ยยิ้ม "แต่เจ้ามือเล็กนิดเดียว จะช่วยได้หรือ"
"ช่วยได้!" ผิงผิงพยายามคว้าม้วนบัญชีไว้ แต่ใหญ่กว่ามือน้อยคู่นั้นเสียอีก เด็กน้อยต้องใช้สองมือโอบแต่ถึงอย่างไรก็ยังถือได้เพียงม้วนเดียว
รอยยิ้มของจางจิ่วเม่ย อ่อนโยนดุจสายลมต้องกลีบเหมย
"เช่นนั้นก็ระวังด้วยนะ" นางกล่าว พร้อมใช้มือข้างหนึ่งลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ
อู๋ชิวอิ่งมองภาพสองแม่ลูกผู้แสนอาภัพตรงหน้า พลางพยักหน้าช้า ๆ ดวงตาที่เคยเฉียบคมฉายแววอบอุ่นอ่อนโยนมากขึ้นไปอีก
บทที่ห้าสิบห้าอย่าขยับรุนแรง...ห้ามขยับเพคะราตรีเคลื่อนคล้อยมา ดวงจันทร์ทอแสงเย็นเยียบทอแสงสาดส่องลงมายังพื้นดินเบื้องล่างของก้นเหวแห่งหนึ่ง...เนื่องจากมีต้นไม้ขึ้นสูงมากมายจึงทำให้มีแสงสว่างส่องลงมาบ้างเล็กน้อยบรรยากาศกลายเป็นเงาเงียบสงัดปกคลุมรอบบริเวณราวกับม่านหมอกมืดบางเบาเสียงลมพัดผ่านปลายหญ้าไหวระริก บนพื้นเกลื่อนไปด้วยเศษไม้ เศษผ้า และซากรถม้าแตกกระจายราวกับเป็นเครื่องยืนยันว่าเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ที่นี่เพิ่งเกิดเหตุการณ์ร้ายแรงขึ้นและแน่นอนมีม้าตัวหนึ่งนอนแน่นิ่งไร้ลมหายใจไปเสียแล้ว ไม่ไกลตัวม้ามีร่างบุรุษใบหน้าปิดด้วยผ้าสีดำนอนสิ้นใจอยู่ข้าง ๆ ไม่ต่างกัน ขณะที่มีอีกสองชีวิตยังคงได้ยินเสียงลมหายใจเข้าออกนอนสลบอยู่ไม่ไกลออกไปบนพื้น หนึ่งในนั้นนอนนิ่งไร้การเคลื่อนไหว ส่วนอีกหนึ่งชีวิต...เริ่มเคลื่อนไหว สิ่งแรกที่ขยับคือเปลือกตาบางที่ใช้แรงในการควบคุมน้อยที่สุดจางจิ่วเม่ยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากเย็นโลกเบื้องหน้าของนางยังพร่ามัว ยังดีที่มีแสงจันทร์จากเบื้องบนพอมองเห็นสิ่งแวดล้อมรอบกายได้บ้างไม่มากก็น้อย“ที่นี่คือ…”น้ำเสียงแผ่วหลุดออกมาเพียงในลำคอแห้งผาก หญิงสาวพยายามขยับ
บทที่ห้าสิบสี่เสียงสุดท้ายที่ได้ยิน“เตรียมพร้อมไว้ซื่อหลิน บางทีพวกเราอาจถูกจู่โจม”รถม้าคันหรูยังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้า หากแต่ไม่ใช่ในเส้นทางที่ควรจะเป็นอีกต่อไปจางจิ่วเม่ยก้มมองพื้นรถม้าที่สั่นสะเทือนเล็กน้อยเป็นจังหวะ ต่างจากเมื่อตอนขาไปในตัวเมืองโดยสิ้นเชิง และความผิดปกติยิ่งทวียิ่งขึ้นเมื่อเสียงล้อบดผ่านทางที่ขรุขระมากขึ้นเรื่อย ๆ สองข้างทางเริ่มไร้ร่องรอยของผู้คนและสิ่งปลูกสร้าง“นี่ไม่ปกติแล้วล่ะ…” นางพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาแต่ดวงตาคมกริบ“เจ้าว่าอย่างไรนะ” เหยียนซื่อหลินเงยหน้าขึ้นจากการสนทนา สังเกตความตึงเครียดในแววตาของสหายใหม่“เราไม่ได้อยู่ในเส้นทางเดิม พวกมันพาเราไปที่อื่น”ยังไม่ทันพูดจบ รถม้าก็สั่นสะเทือนแรงขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงปึงและแรงสั่นสะเทือนมาจากข้างบนหลังคาหญิงสาวทั้งสองสะดุ้งหันไปมองหน้ากัน เหมือนว่ามันคือเสียงของใครบางคนกระโดดขึ้นมาบนหลังคารถม้า“มีคนอยู่บนหลังคา” จางจิ่วเม่ยขบกรามแน่นเพียงครู่เดียวเสียงกระแทกดังขึ้นอีกครั้งตรงประตูทางเข้าเป็นคนร้ายในชุดดำมิดชิดผลักบานประตูเปิดเข้ามาอย่างรุนแรง“อย่าแม้แต่จะขยับ” เสียงทุ้มต่ำกดดัน พร้อมมีดสั้นเงาวาวแนบ
บทที่ห้าสิบสามบางทีพวกเราอาจถูกจู่โจม“ว่าแต่คุณหนูท่านนี้คือ…”คุณหนูเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะประสานมือคำนับแล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงกล้าหาญ“หม่อมฉันเหยียนซื่อหลิน บุตรีคนโตของแม่ทัพเหยียนจวินเฉิงเพคะ”“หืม…” หวางชุนเทียนพยักหน้าเบา ๆ อย่างมิได้ใส่ใจมากนัก “บุตรีแม่ทัพอาวุโสเหยียนนี่เอง”“เพคะ”“อืม...” องค์รัชทายาทรับคำอย่างเรียบง่าย ไม่มีท่าทีตอบสนองใดเป็นพิเศษ ก่อนจะหันกลับมาทางจางจิ่วเม่ยอีกครั้งราวกับว่าประโยคนั้นเป็นประโยคสุดท้ายที่ต้องการสนทนากับนาง ในที่สุดเหยียนซื่อหลินที่แม้ยืนอยู่ข้างกายจางจิ่วเม่ยก็คล้ายถูกตัดขาดออกจากบทสนทนาของพวกเขาสองคนเหยียนซื่อหลินยืนนิ่ง น้ำเสียงขององค์ชายที่เอ่ยชมสตรีผู้อื่นอยู่เบื้องหน้า ทุกถ้อยคำกลับฝังลึกลงในใจนางยิ่งกว่าเข็มปลายแหลมที่แทงไม่ให้เลือดออกทว่าทำให้เจ็บปวดทรมานอยู่ข้างในไม่เป็นไรเหยียนซื่อหลินปลอบใจตนเอง นางเพียงเคยฝันว่าเพียงได้เข้าใกล้บุรุษผู้เพียบพร้อมผู้นี้ เพียงแสดงความสามารถให้อยู่ในสายตาบ้าง ขอแค่เพียงให้เขาสนพระทัยสักเล็กน้อย เขาไม่จำเป็นต้องเหลียวมองสตรีต่ำต้อยเช่นนางก็ได้ทว่าพอเอาเข้าจริง การได้เห็นว่าสายตาของบุ
บทที่ห้าสิบสองเป็นศัตรูกันอย่างแท้จริงในขณะนั้นเองเมื่อเสียงกลอนประตูถูกปลดออก แสงแดดภายนอกก็สาดเข้ามากระทบพื้นพรมโดยมีจางจิ่วเม่ยยืนสีหน้านิ่งอยู่ตรงขอบบานประตู มองกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้า มีเหยียนซื่อหลินยืนกอดอกอยู่เบื้องหลังอีกทีกลายเป็นฝ่ายเดียวกันไปโดยปริยายนางกำนัลในชุดสีน้ำเงินใบหน้าเคร่งเครียดยามมองเข้าไปข้างใน และเบื้องหลังของนางมีทหารสามนายยืนเรียงแถวในท่าทางคล้ายพร้อมบุกเข้าไป“พวกเจ้าต้องการทำอะไร”“ใช่ เจ้าพาทหารมาหน้าตำหนักของข้า...ด้วยเหตุใด”นางกำนัลสะดุ้งไปวูบหนึ่ง ก่อนโค้งศีรษะลงตัวสั่นแล้วเอ่ยว่า “หม่อมฉันได้ยินเสียงหนูดังจากข้างในตำหนักขององค์หญิงเพคะ จึงคิดว่าควรรีบกำจัดด้วยเกรงว่าจะทำความเสียหายกับของมีค่าและทำให้องค์หญิงตกพระทัย”“เสียงหนูอย่างงั้นหรือ” จางจิ่วเม่ยแค่นหัวเราะเบา ๆ “แล้วเหตุใดจึงไม่แจ้งขันทีดูแลตำหนักวังหลัง แต่เจ้ากลับไปพาทหารเฝ้าประตูวังมายังตำหนักของสตรีแทน” น้ำเสียงของจางจิ่วเม่ยเยือกเย็นยิ่งนัก ดวงตาคมกริบประดุจคมมีดสลักใจ “เจ้ามีเหตุผลในการกระทำสิ้นคิดนี้หรือไม่”นางกำนัลผู้นั้นเริ่มหน้าเสีย “หม่อมฉัน...หม่อมฉันเห็นว่าทหารคล่องแคล่วกว่าจึง