บทที่ 13

12

ก็ตรงสเปกดี

2 วันต่อมา

ดวงตากลมโตเหลือบมองตนเองผ่านกระจกภายในห้องนอนก่อนจะเอื้อมมือแตะลงบนรอยแดงที่คอตนเองเบา ๆ รอยดูดเริ่มจางลงแล้วคงไม่มีใครสังเกตเห็น เมื่อมองสังเกตร่างกายตนเองเรียบร้อยร่างเล็กในชุดนักศึกษาก็เดินออกมาจากห้องเพื่อออกมารอรถเมล์ที่หน้าซอยเข้าหอของตน รอไม่นานรถเมล์สายประจำทางก็เลื่อนมาจอด เท้าเรียวเล็กบนรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่ใจก้าวเดินขึ้นไปแล้วมองหาที่นั่ง ก่อนที่เธอจะเลือกนั่งติดริมหน้าต่างตรงเกือบท้ายรถ

กอหญ้าหยิบหูฟังออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างแล้วเสียบกับโทรศัพท์เปิดเพลงฟังทันที สายตาก็คอยทอดมองไปยังนอกกระจกรถเมล์ไปด้วย ผู้คนมากมายต่างทยอยกันเดินขึ้นมาบนรถ เมื่อรถจอดตามป้ายต่าง ๆ กระทั่งคนเต็มทั้งคัน

ใช้เวลาเดินทางไม่นานมากก็เดินทางมาถึงมหาลัย กอหญ้าหยิบเงินเหรียญออกมาจ่ายตังค์ให้กับกระเป๋ารถเมล์ก่อนจะเดินเบียดกับผู้คนลงมาตรงประตูทางออกท้ายรถ นักศึกษาที่ลงตรงหน้าป้ายคาบาเรียลมีเพียงกอหญ้าเพราะคนอื่นล้วนขับรถส่วนตัวของตนเองมาหมด

พอลงมาจากรถร่างเล็กก็เดินเข้ามาในมหาลัยและตรงดิ่งไปยังคณะของตนเอง ซึ่งทุกการก้าวเท้าเดินของเธอก็มีสายตาของเหล่านักศึกษาคอยมองอยู่เป็นระยะ มองแล้วแอบซุบซิบกันจนทำเอาเธอแปลกใจไม่น้อย แต่กอหญ้าก็ไม่ได้สนใจอะไรเดินตรงมายังตึกเรียนของตนเองและขึ้นไปบนห้องเรียนทันที มือเล็กเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปข้างในก็เห็นกลุ่มเพื่อนมาถึงก่อนแล้ว

“ทางนี้กอหญ้า” นินิวเอ่ยเรียก กอหญ้าจึงเดินเข้าไปหา เธอนั่งอยู่ข้างเมษา ส่วนควีนและนินิวนั่งด้วยกัน

“ทำไมแกมาสายจัง”

“สายหรอ ไม่เห็นจะสายตรงไหนเลย” กอหญ้าตอบเมษาแล้วหย่อนตัวนั่งลงที่นั่งของตนเอง

“นี้กอหญ้า แกเดินเข้ามาในคณะมีใครมองแกแปลก ๆ ป่ะ” นินิวหันหน้ามาเม้าท์มอย

“อื้อ ทำไมหรอ”

“อย่าบอกนะว่ายังไม่รู้เรื่อง” ควีนพูด

“ไม่อ่ะ หมายถึงเรื่องอะไร”

“แกจำวันเชียร์กลางได้ป่ะ ที่พี่เจคเอาเสื้อช็อปให้แกใส่อ่ะ แล้วมันก็มีคนถ่ายรูปจนกลายเป็นข่าว” เมษาเล่าแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือของตนเองขึ้นมาพร้อมกับเปิดข่าวจากเพจของมหาลัยขึ้น แต่ปรากฏว่าข่าวมันถูกลบไปแล้ว “อ้าว ข่าวถูกลบไปแล้วอ่ะ”

“ข่าวประมาณไหนหรอ” กอหญ้าถามออกไปด้วยความสงสัย หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่ทำให้แบดซ์มาหาเรื่องเธอ คงใช่ละมั้ง…

“ก็ประมาณว่าแกกับพี่เจคเป็นมากกว่ารุ่นพี่รุ่นน้องในคณะ มีทั้งพวกที่แอบจิ้นแกกับพี่เขา แล้วก็มีพวกแฟนคลับที่ไม่ชอบด้วย” ควีนพูด ทำให้ใบหน้าเรียวใสพยักหน้าตอบเบา ๆ เธอไม่รู้ว่าควรตกใจดีไหมเพราะว่าตอนนี้ข่าวมันก็ถูกลบออกไปแล้ว อีกอย่างก็โดนคนใจร้ายรังแกไปแล้ว ถึงรู้ก็ย้อนกลับไปทำอะไรไม่ได้

“เรื่องมันผ่านมาแล้ว เราห้ามความคิดคนไม่ได้หรอก อย่าไปสนใจเลย พวกแกก็รู้ว่าเรากับพี่เจคไม่มีทางเป็นมากกว่ารุ่นพี่กับรุ่นน้องในคณะแน่นอน” กอหญ้าเลือกที่จะตอบบ่ายเบี่ยงออกไปเพราะเธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าตนเองบริสุทธิ์ แล้วก็คงทำให้ถูกใจใครไม่ได้ แค่ใช้ชีวิตไม่ให้ลำบากในแต่ละวันก็พอ

“นั่นหน่ะสิ พี่เจคเขาดังจะตายอย่าให้มีข่าวกระแสอะไรกับเพื่อนเราเลย มันไม่ใช่ผลดีหรอก” เมษาพยักหน้าเห็นด้วยแล้วหลังจากนั้นบทสนทนาระหว่างกลุ่มเพื่อนก็เงียบลงเพราะตอนนี้เหล่านักศึกษาในเซคเดียวกันก็เข้ามาภายในห้องเรียนเยอะมากแล้ว

และการเข้ามาของแต่ละคนก็ไม่วายที่จะมองมาที่กอหญ้าแต่เธอก็ไม่ได้เก็บสายตาพวกนั้นมาใส่ใจ

…

ตกเย็นในวันเดียวกัน

ภายในห้องชมรมดนตรีมีร่างของแบดซ์และเจคนั่งอยู่ด้วยกันสองคน สาเหตุก็เพราะว่าเพื่อนในแก๊งต่างแยกย้ายกันกลับไปหมดแล้ว

“วันนี้มึงได้เอาเสื้อช็อปมาคืนกูมั้ย” แบดซ์เอ่ยถามออกไปพลางกระดกกระป๋องเบียร์เข้าปาก พวกเขามักมีเบียร์กระป๋องติดตู้เย็นเอาไว้ในห้องชมรมเสมอ ซึ่งมหาลัยปกติก็คงทำไม่ได้แต่นี่เป็นแก๊งเด็กมีอิทธิพลที่มาอยู่รวมตัวกันการทำผิดกฎอะไรหลายๆ อย่างจึงไม่มีใครกล้าว่าหรือกล้าขัดอะไร แม้แต่อาจารย์ก็ไม่กล้า

“เอามา รอแป๊บ” เจคตอบแล้วเดินไปคว้ากระเป๋าแล้วหยิบเสื้อช็อปของแบดซ์ออกมาพร้อมกับโยนลงบนตักเพื่อนส่ง ๆ

“กูมีไรอยากถามหน่อย”

“ว่ามาดิ” เจคตอบแล้วทิ้งตัวนั่งลงที่เดิม

“มึงจริงจังกับยัยนั่นหรอ”

“หมายถึงใคร น้องกอหญ้า ?”

“อืม”

“ถามทำไม”

“กูอยากรู้ไม่ได้เลยรึไง” แบดซ์ตอบออกไปแบบไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่นัก

“น้องมันตรงสเปกดี”

“….” แบดซ์เงียบ รอบก่อนบอกกอหญ้าน่ารัก รอบนี้บอกตรงสเปก ก็คงจะไม่เล่น ๆ แล้ว

“ก็แค่อยากเอา ไม่ได้คิดจริงจัง แต่ถ้าไปกันรอดก็อาจจะจริงจัง”

“อืม”

“ทำไม หรือมึงก็ชอบกอหญ้า” เจคหรี่ตาถาม

“เปล่า กูไม่ได้อยากมีใครตอนนี้”

“แล้วแพมมี่ คืออะไรวะ”

“คู่นอนขาประจำไง” แบดซ์ตอบออกมาเสียงเรียบ เขาเป็นคนไม่ค่อยชอบยุ่งกับใครเท่าไหร่นักแต่จะยุ่งบ้างบางครากับคนที่สนใจและอยากเอาจริง ๆ และแพมมี่ก็เป็นคนคนนั้น ไม่ถึงขั้นว่าจะเอามาคบเป็นแฟนแต่ก็อยู่ระหว่างสถานะคู่นอนและคนคุยถ้าดีก็ไปต่อถ้าไม่ดีก็หยุด

“แต่มึงเองก็ดูสนใจน้องไม่น้อยเลยนะ เคยรู้จักกันมาก่อนรึเปล่า”

“รุ่นน้องตอนเรียนมอปลาย เคยเรียนโรงเรียนเดียวกัน” และแน่นอนว่าแบดซ์ไม่ยอมบอกความจริงออกไป เขาไม่ยอมแสดงท่าทีออกไปหรอกว่าตนเองเคยเป็นแฟนเก่ากับกอหญ้า กับผู้หญิงแบบนั้นขึ้นชื่อว่าเคยคบก็อายไปถึงไหนต่อไหน สั่งสอนตอนอยู่ลับหลังคนอื่นก็พอ

“ถ้าแบบนั้นก็ดี”

“แล้วเรื่องข่าวมึงเคลียร์แล้วใช่ไหม”

“ผู้จัดการกูเคลียร์ให้ เรียบร้อยหมดแล้ว”

“เซฟตัวเองด้วย”

“รู้แล้วหน่า” เจคตอบออกมาแบบติดเล่นพลางเขี่ยหน้าจอโทรศัพท์ในมือเล่นไปด้วย และในตอนนั้นเอง..

“สองหนุ่มคุยอะไรกันอยู่เอ่ย” เสียงของแพมมี่ก็เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับร่างสวยที่เดินเข้ามาในห้องชมรม แพมมี่สวมชุดนักศึกษารัดรูป หุ่นสวย ใบหน้าดูแรงและออกทางเซ็กซี่ เธอเรียนอยู่คณะบริหาร เป็นดาวของคณะ

“เรื่อยเปื่อย ได้แบดซ์มันนัดมาหรอ” เจคทักแพมมี่ แพมมี่และกลุ่มของพวกเขาค่อนข้างเจอกันบ่อย เพราะแพมมี่ตัวติดกับแบดซ์อยู่พักหนึ่งใหญ่ ๆ

“ใช่แล้วแหละ” ตอบแล้วก็เดินไปทิ้งตัวนั่งลงข้างกายแบดซ์

“เรียนเสร็จแล้วหรอ”

“เสร็จแล้วค่ะ”

“เร็วกว่าที่คิด”

“วันนี้ต้องรีบกลับไปเตรียมงานสำคัญไงคะ แบดซ์จำได้ไหมว่าวันนี้วันอะไร” แพมมี่พูดออกมาอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับตวัดท่อนขาขึ้นไขว้กัน เรียวแขนก็สอดเข้าไปแขนของแบดซ์ด้วยท่าทีสนิทสนม

“วันเกิดแพมทำไมแบดซ์จะจำไม่ได้”

“วันนี้แพมอยากชวนแบดซ์กับเพื่อนแบดซ์ไปด้วย ไปด้วยกันนะเจค แล้วคนอื่นกลับกันหมดแล้วหรอ” แพมหันไปคุยกับเจค

“กลับกันหมดแล้วแต่เดี๋ยวบอกพวกมันให้”

“วันเกิดแพมจัดที่เพนเฮาส์แบดซ์ก็ได้นะ”

“จริงหรอ จัดที่เพนเฮาส์แบดซ์ได้ใช่ไหม”

“ได้ดิ ชวนเพื่อนมาเยอะ ๆ”

“ขอบใจนะแบดซ์ ฝากบอกคนอื่นด้วยนะเจคจะชวนใครมาเพิ่มก็ได้ จัดหลาย ๆ คนสนุกดี” แพมมี่ยิ้มออกมาด้วยความดีใจเมื่อคนข้างกายบอกว่าไปจัดที่เพนเฮาส์ของเขาได้

“โอเค ดีล” เจคตอบก่อนจะเหยียดกายลุกขึ้นจากโซฟา ท่าทีเหมือนจะเดินออกไปข้างนอก

“ไปไหนวะ”

“มีเด็กมาหา” เขาตอบก่อนจะเดินออกไปยังหน้าชมรมดนตรี ทันทีที่เจคเดินออกมาก็เห็นกอหญ้ายืนรออยู่ก่อนแล้ว

“มานานรึยัง”

“ยังค่ะ กอหญ้าพึ่งมาถึงเมื่อกี้” เธอตอบพลางยื่นถุงเสื้อช็อปของเจคไปที่ตรงหน้าเขา

“เข้าไปข้างในก่อนสิ”

“พี่อยู่กับใครคะ”

“พี่อยู่กับเพื่อนแล้วก็เด็กมัน”

“ไม่ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวเอาเสื้อคืนพี่ก็จะกลับแล้ว”

“เข้ามาก่อน พี่มีเรื่องอยากจะคุยกับหนูพอดี”

“ไม่นานมากใช่ไหมคะ”

“ไม่นานครับ”

“ก็ได้ค่ะ” และในที่สุดกอหญ้าก็ยอมตอบตกลงและเดินตามเจคเข้าไปภายในห้องชมรม

ด้วยความที่เธอไม่รู้ว่าเพื่อนที่เจคหมายถึงคือแบดซ์ พอเดินเข้ามาเเล้วเห็นเขานั่งอยู่ข้างกายกับผู้หญิงด้วยท่าทีสนิทสนมเลยแอบตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่แสดงอาการอะไรออกไป เพราะเจคบอกว่าแบดซ์นั่งอยู่กับเด็ก ก็แปลว่าคงเป็นคนที่เขาคุยอยู่ด้วย..

“นั่งข้างพี่ก็ได้”

“…” เธอพยักหน้าตอบเบา ๆ แล้วเดินไปหย่อนก้นนั่งลงข้างกายเจค ไม่ใช่ว่าไม่ฟังที่แบดซ์เตือน แต่เธอไม่มีเจตนาแอบแฝงอะไรกับเจคอยู่แล้ว เลยไม่อยากทำอะไรแบบนั้น เพราะเจคก็คือรุ่นพี่ในคณะคนหนึ่ง อีกอย่างที่เจอกับเจควันนี้ก็เพราะต้องเอาเสื้อมาคืน หลังจากนี้ก็คงไม่ได้เจอกันแล้ว อาจจะเดินสวนกันในคณะหรือเจอตอนรับน้องบ้างแต่ก็คงไม่ได้ทักหรือคุยกันมาก

“แฟนนายหรอ” แพมมี่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เปล่า รุ่นน้องในคณะ”

“ดูเหมาะกับนายดีนะ น้องน่ารักมากด้วย ว่าแต่น้องชื่ออะไร” แพมมี่ชวนคุย

“กอหญ้าค่ะ”

“นายชวนน้องมาวันเกิดฉันด้วยสิเจค”

“ว่าไง…ไปวันเกิดแพมกับพี่ไหม” เจคหันมาถามกอหญ้า ทำให้เธออ้ำอึ้งไม่กล้าตอบอะไรออกไป ทั้งที่ใจจริงกอหญ้าไม่อยากไปแต่ถ้าปฏิเสธคนชวนก็คงจะเสียนํ้าใจ

ช่วยไม่ได้นี่…เธอไม่อยากเจอกับแบดซ์

เลี่ยงเจอกันจะดีกว่า..

“ขอบคุณนะคะพี่แพมที่ชวน แต่ว่า…”

“ก็ดีเหมือนกันนะ เผื่อแพมไม่รู้น้องเคยเรียนโรงเรียนเดียวกันกับแบดซ์ตอนมัธยมด้วย ไปด้วยกันสิ…ทบทวนความหลังหน่อยเป็นไง” แบดซ์ที่เงียบอยู่พักใหญ่เอ่ยออกมาและจ้องมองมาที่กอหญ้า เธอบีบมือตนเองแน่นแล้วคิดวิตกกังวล ไม่อยากไปแต่หากขัดความต้องการของเขาละก็..

ครืด!

‘ตอบตกลงสิ ลืมไปรึเปล่าคลิปอะไรอยู่กับฉัน’

ข้อความเด้งขึ้นหน้าจอโทรศัพท์มือถือของกอหญ้า เธอก้มมองแล้วบีบมันแน่นด้วยอาการกดดัน คงไม่โดนแกล้งอะไรอีกหรอกใช่ไหม สายตาของแบดซ์มันดูไม่น่าไว้ใจเลยสักนิดเดียว

“เดี๋ยวพี่ไปรับ ไม่ต้องห่วงหรอก มากับพี่ไม่เป็นอะไร” เจคพูดกับกอหญ้า เธอไม่ได้ต้องการให้เจคมารับหรืออะไรหรอก เหตุผลเดียวที่ไม่อยากไปคือไม่อยากเจอหน้าแบดซ์ต่างหาก

“ว่าไง ตกลงจะไปไหม” แบดซ์เอ่ยถามยํ้าขึ้นมา

“ค่ะ วันไหนคะ แล้วจัดที่ไหน”

“ที่เพนเฮาส์ของแบดซ์ สองทุ่มวันนี้นะ แล้วน้องรู้จักเพนเฮาส์แบดซ์ไหม แต่เดี๋ยวมากับเจคก็ได้เจครู้จัก”

“ไม่เป็นไรค่ะ บอกแค่ทางก็พอเดี๋ยวกอหญ้ามาเอง ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ” เธอเอ่ยตอบออกมาเพียงเท่านั้นก็เอ่ยลาแล้วเหยียดกายลุกขึ้นจากโซฟาพร้อมกับก้าวเดินออกมาจากห้องชมรมด้วยความเร่งรีบ แบดซ์มองตามหลังคนตัวเล็กก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่าง ‘นึกสนุก’ ในใจ

——————————————————

จะทำอะไรน้องอี๊กกกกก….

เรื่องอีบุ๊คไรท์มีอยู่สองช่วงที่กำลังคิดค่ะว่าจะปล่อยประมาณไหน อาจจะปลายเดือนนี้ไม่ก็ต้นเดือนหน้า ขึ้นอยู่กับกำลังใจล้วน ๆ เลยคั้บ ตอนนี้กำลังวางพล็อตตอนที่เหลือแล้วก็ปั่นเนื้อหาพร้อมกันไปด้วย หากมีคนรอเยอะมากจะรีบมาปลายเดือนค่ะ 🔥🔥🔥