Se connecterเมเบลนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลหนึ่งอาทิตย์เต็ม ก่อนออกโนอาห์ก็พาเธอมาอัลตร้าซาวด์ดูว่าลูกน้อยยังดูมีความสุขหรือไม่ ในเมื่อผลทุกอย่างเป็นที่หน้าพึงพอใจ เขาก็พาเธอมายังบ้านพักของใครบางคนเพื่อที่จะจบปัญหาทุกอย่างในครั้งนี้"เข้าไปกันเถอะ"เธอหันมาพูดกับโนอาห์ในขณะที่ทั้งสองกำลังยืนอยู่หน้าบ้านของกวิน ทั้งคู่พากันเดินจูงมือเข้ามาภายในบ้านของอดีตแฟนเก่าเพื่อพูดเคลียร์ปัญหากับเขาไม่ให้ทุกอย่างยืดเยื้อไปมากกว่านี้"สวัสดีค่ะคุณลุง"คนแรกที่เมเบลเห็นนั้นก็คือบิดาของกวินที่กำลังยืนก้มหน้าไม่กล้าสบตาเธออยู่ตรงหน้าประตูบ้านเหตุการณ์ที่ภรรยาของเขาไปก่อเรื่องเอาไว้จนต้องไปติดอยู่ในคุกทำให้ผู้เป็นสามีไม่กล้าที่จะสบตาใคร"หนูมาหากวินค่ะ""อะ...อืม ตามมา"ฝ่ามือของทั้งสองยังคงประสานกันไว้แน่น เป็นสัญญาณบอกว่าจะไม่มีคนใดคนหนึ่งทิ้งอีกฝ่ายไปไหนไม่ว่าอีกฝ่ายจะเจอเรื่องอะไรก็ตามก๊อก ก๊อก ก๊อก"กวิน มีคนมาหา""ใคร ผมไม่อยากเจอใคร ออกไปให้หมด"เสียงเข้มตะโกนดังมาจากด้านในทำให้ผู้เป็นพ่อรู้กหนักใจอยู่ไม่น้อย"กวิน""ออกไป ผมไม่อยากเจอใคร""แม้แต่ฉันอย่างนั้นเหรอ"เสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นมาก่อนประตูบานใหญ
'คนไข้ตั้งครรภ์ได้แปดสัปดาห์แล้วนะครับ''ลูกของผมไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับหมอ''ครับ เด็กปลอดภัย แต่ในระหว่างนี้ต้องให้คุณแม่นอนพักผ่อนอยู่กับที่ห้ามลุกขยับตัวมากเกินไป หมอแนะนำให้ฝากครรภ์ได้เลยนะครับ จะได้นัดติดตามดูการเจริญเติบโตของเด็กได้ทุกเดือน''ครับ ฝากเลย แต่ผมขอเป็นหมอผู้หญิงนะครับ''ได้ครับ'แววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายมองไปยังร่างอ่อนแรงที่นอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้ บนหลังมือมีเข็มน้ำเกลือเจาะเอาไว้ โนอาห์นั่งเฝ้าหญิงสาวอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ไม่ยอมลุกไปไหนภาพเมื่อตอนบ่าย เรียวขาสวยของเธอที่อาบไปด้วยเลือดนั้นเหมือนปลายคมมีดที่กรีดลงกลางใจของเขา"กูขอโทษ ที่ไปช่วยมึงช้าไป"ถ้าเขาลุกไปให้เร็วกว่านี้ผู้หญิงคนนั้นก็คงไม่ทันที่จะได้ทำอะไรเธอ และเขาก็คงไม่ต้องเกือบสูญเสียลูกน้อยไปหัวใจของคนที่พึ่งได้รู้ตัวว่าจะได้เป็นพ่อแทบจะแตกสลาย ชายหนุ่มยื่นมือไปแตะลงบนหน้าท้องที่พึ่งจะเริ่มนูนเด่นขึ้นมาอย่างแผ่วเบา'พ่อขอโทษนะลูก'เขากำลังนึกโทษตัวเองที่วิ่งไปช่วยคนรักช้าเกินไป ถ้าหากเขาวิ่งไปเร็วกว่านี้ ถ้าหากเขาให้ลูคัสเป็นคนไปจ่ายเงิน เธอก็คงไม่ต้อง"ร้องไห้ทำไม"เสียงที่ดังมา
บรรยากาศภายในห้องพักคนไข้เต็มไปด้วยความเงียบ ท้องฟ้าด้านนอกเปลี่ยนเป็นสีเข้ม บนเตียงคนไข้มีร่างสูงใหญ่ของโนอาห์ที่กำลังนอนไม่ได้สติ จะมีก็แต่คนเฝ้าไข้ที่ง่ำ"อร่อย"น้ำเสียงของคนที่กำลังมีความสุขหลังจากที่ได้ตักเค้กคำใหญ่ใส่เข้าเต็มปากและไม่ลืมที่จะดื่มชาไทยเป็นการตบท้าย"รู้แบบนี้ให้ลูคัสซื้อมาเพิ่มอีกสักสองก้อนก็ดี"เมเบลที่กำลังมีความสุขอยู่กับการกินเค้กก้อนใหญ่ตรงหน้า ในมืออีกข้างยังคงถือแก้วชาไทย ทำให้เธอไม่ทันได้สังเกตว่าคนที่หลับไม่ได้สติติดต่อกันหลายชั่วโมงตอนนี้กำลังรู้สึกตัวขึ้นมาคิ้วทั้งสองข้างของโนอาห์ขมวดเข้าหา เขารู้สึกเจ็บปวดตรงบริเวณศีรษะทันทีเมื่อได้สติขึ้นมา กลิ่นยาและกลิ่นของแอลกอฮอล์ลอยคละคลุ้ง ก่อนชายไล่สายตามองไปทั่วบริเวณห้องพักคนไข้ก็ได้เห็นร่างสวยของใครบางคนกำลังนั่งกินเค้กอยู่ตรงโซฟาด้วยท่าทีสบายใจและมีความสุข"อร่อยไหม"อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไป และทันทีเมื่อเมเบลได้ยินเสียงของชายหนุ่ม เธอรีบวางทุกอย่างในมือลงทันทีก่่อนที่จะเดินปรี่เข้ามาหา"นายฟื้นแล้วเหรอ ยังเจ็บตรงไหนไหม""ไม่ ว่าแต่ฉันเป็นอะไรไป ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้"เขาจำเหตุการณ์ทุกอย่างไม่ได้ ภาพสุดท้
ปึก! ปึก! ปึก!"กรี๊ด""อ๊าส์"เสียงครางกระสันของทั้งสองดังก้องในห้องนอน ก่อนชายหนุ่มจะดันตัวออกเพื่อล้มตัวนอนข้างกายหญิงสาว หลังจากที่เขาปล่อยความอัดอั้นเข้าสู่ร่างกายของเธอจนหมดทุกหยาดหยดในรอบที่ห้าของเช้าวันนี้"รู้อย่างนี้ ฉันจะไม่ยอมย้ายมาอยู่ที่นี่กับนายตั้งแต่ทีแรก ย้ายของกลับไปอยู่ที่บ้านของตัวเองดีกว่า""คิดได้ก็สายเกินไปแล้วล่ะ กูให้ลูกน้องไปขนของจากบ้านมึงมาไว้ที่นี่หมดแล้ว""เพราะใครกันล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะนายขู่จะเผาบ้านฉัน""มึงจะอยู่ไปทำไม หลังเล็กเท่ารูหนู กูไม่เผาจริง ๆ ก็บุญเท่าไหร่แล้ว"ชายหนุ่มเหลือบสายตามองหญิงสาวด้วยความไม่พอใจเพราะกว่าที่เขาจะจัดการขู่ให้เธอยอมย้ายของจากที่บ้านหลังเก่ามาอยู่ที่นี่ได้ใช้เวลาอยู่นานนับเดือน"มึงเป็นเมียที่เถียงกูเก่งจริง ๆ เลยรู้ไหม""แล้วใครใช้ให้นายคอยบังคับฉันล่ะ"เมเบลแยกเขี้ยวใส่ชายหนุ่มก่อนที่เธอจะคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงศีรษะโดยมีสายตาคอยมองเธอด้วยความรักใครและเอ็นดู"จะหลับแล้วเหรอ""...""นี่""อย่ากวนได้ไหม ตั้งแต่ที่ฉันย้ายมาอยู่กับนาย นายไม่ปล่อยให้ฉันได้พักเลยนะโนอาห์"เมเบลพูดออกมาทั้งที่ยังมีผ้าห่มผืนใหญ่คลุมใบหน้า ร่าง
'ถ้าอยากจะไป ก็ไปได้เลยนะเพราะฉันก็ไม่อยากที่จะให้เธอต้องมาทนลำบากใจอยู่ข้างกายฉันในสถานะผู้หญิงที่ฉันเป็นคนซื้อมาแล้วเหมือนกัน'คำพูดชองชายหนุ่มนั้นยังคงลอยวนเวียนอยู่ในสมองของเมเบลทันทีเมื่อเธอลืมตาตื่นขึ้นมา แววตาคู่สวยดูอ่อนล้าหันไปมองใบหน้าของชายหนุ่มซึ่งกำลังนอนหลับสนิทอยู่ข้างกายของเธอภายในห้องนอน'ไหนบอกว่าไม่อยากให้เธอเดินออกไปจากชีวิตของเขาไง แล้วทำไมเมืื่อคืนเขาถึงได้พูดแบบนั้นออกมา'ความสับสนแทรกซึมเข้ามาภายในใจทำให้เมเบลไม่รู้ว่าเธอควรจะตัดสินใจยังไงดี โซ่เหล็กเส้นใหญ่หนาที่เขาใช้คล้องคอเอาไว้เมื่อตอนนั้นถูกปลดพันธนาการออกไปหลังจากกิจกรรมเข้าจังหวะรอบสุดท้ายของเขาและเธอจบลงครืด ครืด ครืดเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงดึงสติของเมเบลให้กลับมา เธอพยายามเอื้อมมือไปคว้ามากดรับสายแม้ร่างกายจะรู้สึกหนักหน่วงแทบจะขยับไปไหนมาไหนไม่ได้ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทรเข้ามาคิ้วทั้งสองข้างของเมเบลก็ขมวดเข้าหาด้วยความสงสัยว่สอีกฝ่ายโทรมาหาเธอทำไม'หมอนิพล'"สวัสดีค่ะ"เมเบลเอ่ยเสียงแผ่ว เหลือบสายตามองหน้าชายหนุ่มที่ยังคงนอนหลับไม่ตื่นขึ้นมา"สวัสดีครับคุณเมเบล""ค่ะคุ
ชายหนุ่มออกแรงกระชากโซ่เหล็กทำให้ร่างเล็กของเมเบลล้มนอนคว่ำหน้า ชายเสื้อเชิ้ตตัวบางเปิดขึ้นมาเผยให้เห็นสะโพกกลมกลึง กลีบกุหลาบสวยเผยอ้าเมื่อเขาออกแรงกระชากเรียวขาก่อนจะแทรกตัวเข้าไปนั่งคุกเข่าอยู่ตรงกลาง"โนอาห์ อย่าทำแบบนี้"เมเบลหันหน้ามาร้องขอความเห็นใจ แต่ดูเหมือนว่ามันจะช้าเกินไปเมื่อเธอสัมผัสได้ถึงความแข็งแรงอันแสนยิ่งใหญ่ที่กำลังจ่ออยู่ตรงปากทางเข้า"ช้าไปแล้วล่ะ"สวบ"กรี๊ด"เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นภายในห้องเก็บเครื่องดื่มพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่ลอยแตะจมูกโด่ง จนทำให้เขาต้องก้มมองต่ำลงไปยังจุดเชื่อมต่อ"จำไว้นะเมเบล มึงเป็นเมียกู ถ้ากูไม่ตายก็อย่าหวังว่ามึงจะได้ออกไปจากชีวิตกู""ไม่ ฉันไม่ใช่เมียนาย""ของกูเสียบคารูมึงอยู่แบบนี้ มึงยังจะบอกว่าไม่ใช่อีกอย่างนั้นเหรอ"เขาเกลียดที่เธอพูดโกหก โกรธที่เธอยังอาลัยอาวรณ์คนรักเก่าถึงขั้นตามไปเฝ้าถึงโรงพยาบาล"ฉันเกลียดนาย""ถ้าอย่างนั้นมึงก็เกลียดกูให้พอ เกลียดไปจนตายได้เลยยิ่งดี"เพราะชีวิตของเขาก็ไม่เคยมีใครต้องการ"ถ้ารักกันไม่ได้ก็อยู่กันแบบเกลียดต่อไป แบบนี้แหละดีแล้ว""ฮึก""แต่อย่าหวังว่ากูจะปล่อยมึงไป"เสื้อเชิ้ตสีดำตัวหน







