BAD EVIL พ่ายรักมาเฟียร้าย의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

"ไม่มีใครตามมาแล้วคุณ"เมเบลบอกคนด้านข้างเสียงสั่น ดวงตากลมโตของเธอนั้นละจากกระจกมองหลังหันมาโฟกัสถนนที่โล่งตรงหน้า เสียงลมหายใจหนัก ๆ จากคนด้านข้างถูกเปล่งออกมาทำให้เมเบลอดไม่ได้ที่จะหันมองไปแม้ในมือของชายคนนั้นจะถือปืนอยู่ก็ตาม"นี่คุณถูกยิงเหรอ""...""คุณถูกยิงตรงไหน""อย่าพูดมาก ขับไป"ชายด้านข้างบอกเธอด้วยเสียงที่สั่น บาดแผลตรงบริเวณหัวไหล่ของเขานั้นกำลังสร้างความเจ็บปวดให้จนต้องยกฝ่ามือขึ้นมากุมตำแหน่งที่เจ็บเอาไว้"ไปหาหมอไหมคะ""ไม่"โนอาห์ส่ายหน้าปฏิเสธเสียงแข็ง ฝ่ามือและเสื้อผ้าตอนนี้ของเขาเต็มไปด้วยเลือด การไปโรงพยาบาลในสภาพนี้ไม่นานก็ต้องตกเป็นข่าวใหญ่และเขาไม่ต้องการให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้น"แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง คุณกำลังบาดเจ็บอยู่นะ""มีกล่องปฐมพยาบาลไหม""จะบ้าเหรอ"เมเบลหันไปตวาดใส่ชายหนุ่มโดยลืมนึกไปว่าเขาคือชายที่เธอ"ใครมันไปมีของแบบนั้นติดรถกัน"เมเบลบ่นอุบตั้งหน้าตั้งตาขับรถแต่ก็ยังไม่วายที่จะเหลือบสายตามองคนข้าง ๆ ด้วยความเป็นห่วง"ตกลงคุณจะให้ฉันพาคุณไปส่งที่ไหน""ไม่รู้""อ้าวคุณ""มึงไปไหนกูไปนั่น"โนอาห์ตอบออกมา ความเจ็บปวดบริเวณแผลกำลังเล่นงานเขาอย่างหนัก ตา

'ฉันไปทำงานก่อนนะ เลิกงานแล้วจะรีบกลับมา ถ้าหิวก็หาอะไรในครัวทานได้เลย'ดวงตาคมกริบไล่กวาดอ่านข้อความที่ถูกเขียนไว้ในกระดาษก่อนจะวางมันลงยังจุดเดิม โนอาห์พาร่างของตัวเองมานั่งลงบนโซฟา ดวงตาเข้มกวาดมองความว่างเปล่าภายในบ้านหลังนี้ซึ่งแทบจะไม่มีสิ่งของมีค่าอะไรดูเหมือนว่าเจ้าของบ้านจะเน้นใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย ในขณะที่อาชีพและการทำงานของเธอนั้นมันช่างสวนทางกันครืด ครืด ครืด"อืม"ชายหนุ่มครางรับในลำคอหลังจากกดรับสายโทรศัพท์ที่ลูกน้องคนสนิทติดต่อเข้ามา"จับตัวพวกมันทุกคนได้ครบหมดแล้วครับ""เป็นคนของใคร""คนของคุณฟาโรห์ครับนาย"ไม่ผิดไปจากความคิดของเขาสักเท่าไหร่ เพราะมีเพียงแค่ไม่กี่คนที่ต้องการกำจัดเขาให้พ้นทางไป"จะให้พวกผมจัดการยังไงดีครับ""เก็บกวาดให้หมด อย่าให้เหลือรอดแม้แต่ตัวเดียว"เพียงแค่เสี้ยววินาทีถ้าเขาหนีไม่ทันพวกนั้นก็คงจัดการเขาโดยไม่รอช้า คำสั่งของเบื้องบนที่สั่งลงมาพวกลูกน้องขี้ข้าก็พร้อมจะสร้างผลงานให้เจ้านายได้ชื่นชม"ส่งพวกมันทุกคนไปลงนรก ส่วนไอ้ฟาโรห์กูจะเป็นคนกลับไปจัดการมันต่อเอง""ได้ครับนาย ว่าแต่...""มีอะไร""นายจะให้ผมไปรับตัวกลับวันไหนครับ นายท่านกำลังส่งคนตาม

"อือ จะพาไปไหน ร้อนจะตายอยู่แล้ว"เสียงครางยานมาพร้อมกับมือไม้ที่ลูบไล้อยู่ไม่เป็นสุขทำเอาโนอาห์เกิดอาการหัวร้อนขึ้นมาทันทีเมื่อเขาได้เห็นสภาพของเมเบล"นายครับ""มึงสองคนรีบกลับไปจัดการไอ้เหี้ยนั่น จะจัดการยังไงก็ได้ พรุ่งนี้ข่าวความฉิบหายของมันต้องถึงหูกู"ชายหนุ่มสั่งลูกน้องเสียงเข้ม ท่อนแขนใหญ่โอบร่างสวยของเมเบลที่อยู่ไม่เป็นสุขเอาไว้ใบหน้าสวยของเธอกำลังคลอเคลียไปกับแผ่นอกใหญ่ที่เปลือยเปล่า"นายรับมือไหวใช่ไหมครับ"ลูคัสเอ่อถามด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ถูกสายตาคมกริบของโนอาห์ตวัดหันมามองอย่างหาเรื่อง"มึงคิดว่ากูกระจอกขนาดนั้นเลยเหรอ""เปล่าครับ พวกผมก็แค่เป็นห่วง""มึงไม่ต้องเป็นห่วงกูหรอก ไปจัดการเรื่องที่สั่งให้เรียบร้อย อย่าลืมกำชับคนที่ร้านด้วยว่าห้ามเอาเรื่องนี้ไปพูดให้ใครได้ยิน กูไล่ออกเรียงตัวแน่""ครับนาย"แม้ตรงบริเวณบาดแผลจะเกิดอาการเจ็บ แต่โนอาห์ก็ไม่ยอมปล่อยให้ชายคนอื่นมาแตะต้องร่างกายนี้ของเธอได้ เขาตวัดอุ้มร่างพาเธอกลับเข้าไปในบ้านซึ่งในขณะเดียวกันที่ฝ่ามือซุกซนของเมเบลลูบไล้ไปตามร่างกายและใบหน้าของเขาไม่หยุด"อือ ร้อน""อดทนหน่อย เดี๋ยวจะทำให้หายร้อน""ทำยังไง"ชายหนุ่มไม่

บรรยากาศภายในห้องนอนขนาดเล็กของเมเบลตกอยู่ในความเงียบมานานนับชั่งโมงนับตั้งแต่ที่เธอตื่นนอนขึ้นมา หากมองออกไปด้านนอกมีก้อนเมฆสีดำเริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มใหญ่คาดเดาว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าก็คงจะมีสายฝนห่าใหญ่ตกลงมาดวงตาของเมเบลมองผ่านบานหน้าต่างออกไป ในขณะที่เธอรับรู้ได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งของโนอาห์ยังคงจับจ้องมองมาที่เธอตลอดเวลานับตั้งแต่ที่เขาลืมตาขึ้นมา"เมเบล""...""ฉันจะไม่ทิ้งเธอ"แรงกอดรัดจากทางด้านหลังก่อนที่ร่างอ่อนแรงของเธอจะลอยเข้าสู่อ้อมแขนของเขา "เรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นระหว่างเราสองคน ฉันจะรับผิดชอบเธอเอง"ริมฝีปากของเขาจูบลงบนหัวไหล่ของหญิงสาว"ไม่จำเป็นหรอกค่ะ"เป็นเธอที่ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา ฝ่ามือเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งดึงท่อนแขนใหญ่ของชายหนุ่มที่กำลังโอบเอวของเธออกไปสร้างความตกใจให้กับโนอาห์อยู่ไม่น้อย"คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น"เมเบลพยุ่งร่างให้ลุกขึ้นนั่งหันหลังให้ชายหนุ่มในขณะที่ใช้มือทั้งสองข้างประคองผ้าห่มผืนใหญ่คลุมร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้ ดวงตาจ้องมองออกไปด้านนอกซึ่งตอนนี้เริ่มมีสายฝนหล่นโปรยลงมา บรรยากาศที่หนาวเหน็บทำให้เธอรู้สึกชาไปถึงขั่วหัวใจเมื่อนึกถึ

"จะไปไหน"ฝ่ามือแข็งแกร่งของโนอาห์คว้าแขนเล็กของเมเบลเอาไว้เมื่อทั้งสองเดินออกมายังหน้าไนต์คลับ ร่างสวยนัยน์ตาแดงก่ำหันมามองคนที่คว้าแขนของเธอเอาไว้ก่อนจะเค้นเสียงลอดไรฟันออกไป "ปล่อย" "ไม่ รถของฉันจอดอยู่ตรงนี้เธอจะไปไหน" "แล้วใครบอกว่าฉันจะไปกับคุณ"เมเบลหันไปมองรถหรูของชายหนุ่มที่จอดอยู่ไม่ไกล แม้เธอจะพยายามดึงมือออก แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามสักเท่าไหร่ก็ไม่อาจจะสู้แรงมหาศาลของอีกฝ่ายได้ "ฉันเคยบอกคุณเหรอว่าจะยอมไปกับคุณด้วย" "อย่าดื้อได้ไหมเมเบล" "ใครกันแน่ที่ดื้อ ฉันบอกแล้วไงว่าเราสองคนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน"เธอยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เรื่องคืนนั้นช่วยลืมมันไปเถอะนะ คิดซะว่าฉันก็เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตของคุณก็ได้" "ฉันไม่ลืม" พรึ่บ "และเธอก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะสั่งให้ฉันลืมใคร จำไว้ เมเบล" "ว้าย" ร่างสูงใหญ่ตวัดแขนอุ้มร่างสวยของเมเบลด้วยมือเดียว ก่อนโนอาห์จะเดินดุ่มตรงไปยังรถหรูซึ่งมีลูกน้องของเขาเปิดประตูรออยู่ "ปล่อยนะ ปล่อย ใครก็ได้ช่วยด้วย" "กลับคอนโด" "ครับนาย" "ปล่อยฉันนะ" เสียงร้องขอให้คนช่วยดังแผ่วเบาราวกับสายลมที่พัดผ่านก่อ