LOGINBAD FRIEND 3
ก็เพื่อน… เอเลน่าอึ้ง อะมีเลียอึ้ง เซียนนาอึ้ง ทุกคนต่างอึ้งกับสิ่งที่เซกิเอ่ยออกมา ก่อนที่เธอจะก้มเก็บถาดอีกหนึ่งถาดแล้วเดินผ่านกลุ่มนักเรียนที่เริ่มมามุงดู เซกิเอาถาดพวกนั้นไว้แล้วเดินตัวเปื้อนออกมาจากโรงอาหาร แต่แล้วเท้าเล็กก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเจอร่างหนาของคันไซยืนเอนหลังพิงกับเสาใหญ่ที่หน้าทางเข้าโรงอาหารรอ “โดนแกล้งเหรอ” เสียงเรียบนิ่งเอ่ยถามออกมาพร้อมกับไล่สายตามองร่างเซกิตั้งแต่หัวจรดเท้า สำรวจว่าเธอเปื้อนหรือบาดเจ็บตรงไหนบ้าง “อื้อ” “เรื่องปกติ ?” “ไม่ ส่วนมากชอบพูดแซะ” “เธอเก่ง” “แค่หมดความอดทนหน่ะ” “เดี๋ยวพาไปล้างตัว” คันไซเอ่ยออกมาเพียงเท่านั้นก็เดินนำร่างเซกิไปที่ห้องน้ำรวม ห้องน้ำรวมที่ไม่ได้อยู่ภายในตัวตึกและไม่ได้อยู่ใกล้สถานที่โรงอาหาร มันอยู่แถวโซนสนามบาส สนามปิงปอง ก่อนจะเข้ามาเรียนที่นี่หนึ่งวันคันไซแอบเดินสำรวจมาแล้ว “นายไปทานมื้อเที่ยงก่อนฉันก็ได้นะ” พอมาหยุดที่หน้าห้องน้ำเซกิก็เอ่ยออกมา “ไม่เป็นไร” “รบกวนนายด้วย” ว่าแล้วก็เตรียมหมุนตัวกลับเข้าไปล้างเนื้อล้างตัวในห้องน้ำ แต่ไม่ทันจะได้หมุนตัวคันไซก็เอ่ยออกมาก่อน “เดี๋ยว” “หืม ?” “เอานี่ไป” คันไซยื่นเสื้อคลุมยูนิฟอร์มโรงเรียนให้กับเซกิ เธอหลุบตาสองเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกมา “ขอบใจ” พูดจบคนตัวเล็กก็ถือเสื้อคันไซแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำ ห้องน้ำรวมที่ไม่ค่อยมีคนสักเท่าไหร่นัก เซกิก้มมองเสื้อคลุมสีกรมท่าเข้มในมือตนเองก่อนจะเผลอยกมันขึ้นมาสูดดมอย่างลืมตัว พอสูดดมเข้าไปแล้วกลิ่นหอมประจำตัวของคันไซก็ลอยแตะจมูกเชิดรั้น มันหอมมาก หอมจนเธอไม่อยากหยุดดม ปกติตอนเดินข้างกายกันหรือแม้แต่ตอนนั่งข้างกันก็ได้กลิ่นหอมจากตัวคันไซมากพอแล้ว ยิ่งมาดมใกล้ ๆ ยิ่งหอมเข้าไปใหญ่ ไม่รู้ว่าใช้น้ำหอมอะไรถึงได้หอมน่าหลงใหลขนาดนี้ เซกิคิดในใจก่อนจะหลุดยิ้มออกมา มีผู้ชายมาชอบเธอมากมายขนาดนี้แต่เธอไม่สนใจใครเลยก็เพราะว่าเธอ ‘แอบชอบ’ คันไซมาตั้งแต่ตอนเด็กแล้ว ชอบเขาตั้งแต่ตอนนั้นมาถึงตอนนี้ ตอนที่คันไซไปเรียนญี่ปุ่นเซกิก็ได้มองผ่านโซเชี่ยลผ่าน ๆ นานทีรีพายตอบกลับสตอรี่ไป กระทั่งวันนี้คันไซกลับมาเรียนปีสุดท้ายที่โรงเรียนเดียวกัน คนตัวเล็กจัดการล้างเนื้อล้างตัวตนเองให้สะอาดเรียบร้อย แล้วถอดเสื้อตัวเดิมออก เธอสวมเสื้อคลุมของคันไซแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็เจอกับเขาที่ยังยืนรออยู่ที่เดิม คันไซไล่สายตามองสำรวจร่างบางของคนข้างกายอีกครั้งก็เห็นว่าเสื้อคลุมยูนิฟอร์มของโรงเรียนตนเองมันตัวยาวใหญ่จนคลุมลงมาถึงขาอ่อนขาวเนียนของเซกิ คิ้วหนาขมวดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกมา “…กระโปรงสั้น” “ไม่สั้น เสื้อนายมันตัวใหญ่” เซกิเอ่ยออกมาพลางดึงกระโปรงลง “เธอเตี้ย” “นี่!…” เซกิอดยิ้มออกมาไม่ได้ก่อนจะยกมือขึ้นตีแขนคันไซ ส่วนเจ้าของร่างสูงก็ไม่ได้สะทกสะท้านอะไร 17.00 น. หลังเลิกเรียน หลังเรียนชั่วโมงสุดท้ายของวันเสร็จเซกิก็เตรียมตัวกลับ ปกตินักเรียนของที่นี่ส่วนมากจะเดินกลับ เพราะทุกคนก็พักอยู่คอนโดแถวนี้ บางคนก็ขับรถมาเรียนเอง แทบนับคนได้ที่จะนั่งรถไฟฟ้ามาเรียนเหมือนเซกิ เหตุผลที่เธอเลือกนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินมาก็เพราะเกลียดรถติด แล้วก็ขับรถยังไม่เป็นด้วย ยูกิพยายามจะซื้อให้ลูกสาวหลายรอบแล้วแต่เซกิก็พยายามปฏิเสธออยู่ตลอด “เธอจะรีบไปไหน” พอเห็นเซกิรีบสาวเท้าเดินออกจากห้องโดยที่เธอยังสวมเสื้อแขนยาวยูนิฟอร์มของเขาอยู่คันไซก็เอ่ยถามขึ้นมา “กลับบ้าน” “ดูรีบ” “เดี๋ยวไม่ทันรอบรถ” ปากเล็กเอ่ยตอบโดยที่ไม่หันมามองคันไซเลย “รอบรถอะไร” “รถไฟอ่ะ” “เซกิ” “ห๊ะ!” เซกิที่กำลังวิ่งตามโถงทางเดินรีบหยุดชะงักแล้วหันมามองคันไซ ในตอนนั้นเองผมสีดำไฮท์ไลท์สีเขียวโทนเข้มอันเป็นเอกลักณ์ก็รีบหันมามองยังเจ้าของต้นเสียง รอยยิ้มน่ารักปนใบหน้าขาวใสของเธอทำให้คันไซเห็นเป็นภาพสโลว์ชั่วคราว แล้วมันก็ทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์… “ว่าไง” หญิงสาวเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง “ฉันไปส่ง” ชายหนุ่มดึงสติตนเองกลับมาแล้วเอ่ย “นายขับรถมาเองเหรอ” “ใช่” “ใจดีจัง” “ก็เพื่อน…” คำนี้ทำให้รอยยิ้มเล็กค่อย ๆ หุบลง เซกิพยายามทำหน้าทำตาให้เป็นปกติก่อนจะพยักหน้าตอบ “นำไปสิ รถนายจอดตรงไหน” “….” คันไซไม่ได้ตอบ เขากลับเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างกายเซกิ ก่อนจะเดินนำลงมาที่ชั้นล่างและตรงดิ่งไปยังโรงจอดรถ รองจอดรถที่มีแต่รถหรู ร่างสูงสอดตัวเข้าไปนั่งฝั่งคนขับ เซกิจึงเปิดอีกฝั่งนั่ง รถคันนี้คาดคะเนจากสายตาแล้วเธอคิดว่ายังไงมันก็เกือบสิบล้านแน่นอน “พักอยู่ไหน” “คอนโดอ่ะ” “บอกทางก็แล้วกัน” “นายตรงตามทางใหญ่ไปประมาณสามกิโล คอนโด The time ที่อยู่ฝั่งซ้ายมือ” “อยู่คนเดียวเหรอ” “อื้อ” “คอนโดเธอมีห้องว่างไหม” “นายจะย้ายคอนโดเหรอ” “ไม่ได้ย้าย” “….” “ตอนนี้อยู่บ้านพ่อ” “อ่อ” “….” “ก็มีนะ ว่างหลายห้องเลย” “…วันไหนว่าง” “เสาร์ - อาทิตย์นี้ก็ว่างแล้ว” “พาดูคอนโดด้วย” “นายชอบที่นี่เหรอ ที่หรูกว่านี้ก็มีนะ” “อยากอยู่ที่นี่” “เสาร์ก็ได้ ว่างกี่โมง” “บ่ายสอง” “ได้” “จะมาหา” “อื้อ” แล้วบทสนทนาก็เริ่มเงียบลง คันไซมองตรงไปยังท้องถนนก่อนจะเอื้อมมือไปกดเปิดเพลงให้คลอเบา ๆ ภายในรถ ส่วนเซกิก็คอยแอบมองใบหน้าของเขาเป็นระยะ มองตลอดทางโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว กระทั่งเดินทางมาถึงที่คอนโดของเซกิ “ขอบใจนายนะ” “การบ้านวันนี้มีอะไรบ้าง” “นี่ไม่ฟังที่อาจารย์สอนเลยเหรอ” “ฟัง แต่ไม่รู้เรื่อง” “ทำไมนายไม่เห็นเก่งเหมือนน้าผิงเลย” “ได้พ่อมั้ง” “เดี๋ยวส่งไปให้ในแชท” “ส่งคำตอบมาด้วย” “นายจะลอกการบ้านฉัน ?” “ก็ไม่รู้เรื่อง…” “ให้ตายเถอะ” “เดี๋ยวมาส่งบ่อยๆ” “การตอบแทนเหรอ” “เอาไหม” “ก็ได้” “ส่งมาก่อนสี่ทุ่มนะ” “หลังจากนั้นล่ะ” “มีธุระ” “นายนี่” “ตามนั้น” “โอเคๆ ฉันเข้าห้องแล้ว” พูดจบเซกิก็เปิดประตูลงจากรถ เธอเดินหายเข้ามาในคอนโด ในขณะที่เดินเข้ามาใต้ล็อบบี้ก็กดค้นหาชื่ออินตราแกรมของคันไซไปด้วย เพราะแต่ก่อนเป็นแค่เพื่อนในเฟสกัน ค้นหาเจอก็กดฟอลไปทันที ก่อนจะยิ้มแก้มแทบแตกที่รักแรกและรักเดียวของตนเองกลับมาอีกครั้งBAD FRIEND 66ความจริงที่พาเรากลับมาหากันเช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับความเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีใครคาดคิด เซกิตื่นขึ้นมาเพราะเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ ข้อความจากเอเลน่าปรากฏขึ้นบนหน้าจอ ตามมาด้วยข้อความจากคันไซที่ส่งมาในเวลาไล่เลี่ยกันคันไซ : ตื่นหรือยัง? วันนี้โรงเรียนมีความคืบหน้าเรื่องเดเร็ก"เซกินั่งตัวตรงทันที ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปเซกิ : ตื่นแล้ว เกิดอะไรขึ้น?ไม่นานนัก คันไซก็โทรเข้ามา(เจ้าหน้าที่ติดต่อฉันเมื่อเช้า เขาบอกว่าพบข้อมูลที่ต้องตรวจสอบเพิ่มเติมจากไฟล์ภาพต้นฉบับ และมีหลักฐานบางส่วนสอดคล้องกับข้อมูลที่โรสให้ไว้)"แล้วเดเร็กล่ะ""วันนี้เขาถูกเรียกไปให้ข้อมูลอย่างเป็นทางการ ฉันยังไม่อยากสรุปว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้เรื่องจะไปไกลกว่าการสอบถามทั่วไปแล้ว"เซกิกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อยตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอเฝ้ารอวันที่เรื่องราวทั้งหมดจะได้รับการตรวจสอบอย่างจริงจัง วันที่เธอไม่ต้องตื่นขึ้นมาแล้วสงสัยว่าตัวเองจะได้รับข้อความข่มขู่อีกหรือไม่ วันที่ผู้คนจะเลิกมองเธอด้วยสายตาเคลือบแคลงเพราะภาพถ่ายเพียงไม่กี่ภาพแต่เมื่อวันที่เธอรอคอยกำลังมาถึงจริง ๆ เธอกลับรู้สึกทั้ง
BAD FRIEND 65กับดักสุดท้ายของคนจนมุมเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของคอนโด เซกินั่งอยู่ข้างหน้าต่าง สายตาจับจ้องข้อความข่มขู่ที่เพิ่งได้รับ แม้จะบันทึกภาพหน้าจอและส่งให้คันไซเรียบร้อยแล้ว แต่ความรู้สึกเย็นวาบในอกกลับไม่ยอมจางหายไปง่ายๆ'หยุดตรวจสอบเรื่องเดเร็กซะ ถ้าไม่อยากให้คนที่เธอรักต้องเดือดร้อนไปด้วย'ถ้อยคำเหล่านั้นไม่ได้ระบุชื่อใครเป็นพิเศษ แต่เซกิรู้ดีว่ามันหมายถึงคนรอบตัวเธอทั้งหมด เอเลน่า คันไซ รวมถึงทุกคนที่กำลังช่วยกันค้นหาความจริงเธอไม่ได้กลัวเพียงเพราะตัวเองอาจตกอยู่ในอันตราย สิ่งที่ทำให้เธอหนักใจยิ่งกว่าคือคนที่อยู่เบื้องหลังเริ่มหันไปเล่นงานคนอื่นแทน เมื่อการข่มขู่เธอโดยตรงไม่อาจทำให้เธอหยุดได้โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายเรียกเข้าจากคันไซเซกิกดรับทันที(ฉันเห็นข้อความแล้ว ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน)"คอนโด ฉันไม่ได้ออกไปไหน"(ดี อย่าเพิ่งออกไปคนเดียว ฉันจะไปหา)"คันไซ เดี๋ยวก่อน"ปลายสายเงียบลง รอฟังสิ่งที่เธอต้องการพูด"ฉันไม่ได้ส่งข้อความให้นายเพราะอยากให้นายมาคอยเฝ้าฉันตลอดเวลา ฉันส่งให้เพราะเราตกลงกันแล้วว่าจะไม่ปิดบังอะไรอีก"(ฉันรู้)"ถ้านา
BAD FRIEND 64คนโกหกเริ่มจนมุมเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นภายในห้องทำงานของเดเร็กชายหนุ่มเหลือบมองหน้าจอ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านข้อความที่เพิ่งได้รับ'ทางโรงเรียนเริ่มตรวจสอบประวัติการเข้าถึงเอกสารแล้ว'ข้อความสั้น ๆ เพียงประโยคเดียวทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเดเร็กอ่านซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว'ใครเป็นคนสั่งตรวจสอบ'อีกฝ่ายใช้เวลาไม่นานในการตอบกลับ'ฉันไม่รู้ แต่ดูเหมือนพวกเขาจะได้ข้อมูลบางอย่างมาเพิ่ม'เดเร็กสบถออกมาเบา ๆ ก่อนโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ทุกอย่างกำลังผิดไปจากแผนที่วางไว้ เดิมทีเขาคิดว่าการใช้เรื่องเอกสารที่หายไปกดดันเซกิ จะทำให้เธอเสียความมั่นใจและไม่กล้าเดินหน้าตรวจสอบเรื่องในอดีตต่อ ส่วนโรสก็เป็นเพียงหมากอีกตัวที่เขาคิดว่าสามารถควบคุมได้ง่ายเขารู้จุดอ่อนของโรสดีเธอกลัวการสูญเสียชื่อเสียง กลัวการถูกเปิดโปง และกลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่าความสำเร็จหลายอย่างของเธอไม่ได้เกิดจากความสามารถเพียงอย่างเดียวเดเร็กจึงเชื่อว่าไม่ว่าเขาจะสั่งให้เธอทำอะไร เธอก็จะยอมทำตามเพื่อปกป้องตัวเอง แต่เขาประเมินเธอผิดโรสไม่เพียงปฏิเสธที่จะพบเขาเท่านั้น เธอยังติดต่อเซกิและเริ
BAD FRIEND 63ไม่ยอมรับผิดในขณะที่เซกิกับคันไซกำลังพูดคุยกัน โรสกลับนั่งอยู่เพียงลำพังในรถที่จอดอยู่ริมถนน เธอเปิดดูข้อความที่ถูกเผยแพร่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกครั้งที่เห็นชื่อของตัวเอง ความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างบีบรัดอยู่ในอกก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเธอพยายามโทรหาเดเร็ก ครั้งแรกไม่มีคนรับ ครั้งที่สองสายถูกตัดครั้งที่สามเขารับสาย แต่ไม่ได้พูดอะไรในทันที"เดเร็ก นายเป็นคนปล่อยเรื่องพวกนี้ใช่ไหม"ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ(เธอคิดว่าตัวเองมีความสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ)โรสกำโทรศัพท์แน่น"นายส่งข้อความมาหาฉัน บอกให้ฉันไปพบนาย แล้วพอฉันปฏิเสธ เรื่องทั้งหมดก็ถูกเปิดเผยทันที นายจะบอกว่าไม่เกี่ยวข้องกับนายงั้นเหรอ ?"(ฉันแค่บอกให้เธอคิดให้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไร)"ฉันไม่ยอมช่วยนายทำเรื่องเอกสารต้นฉบับอีกแล้ว!" เสียงของโรสสั่น แต่เธอพยายามพูดให้ชัดเจน"ฉันจะไม่ไปยุ่งกับหลักฐานของเซกิ และจะไม่ช่วยนายใส่ร้ายเธออีก"คราวนี้เดเร็กเงียบไปนานเมื่อเขาพูดขึ้น น้ำเสียงกลับเย็นชาจนโรสรู้สึกหนาววาบ(เธอคิดว่าตัวเองยังมีสิทธิ์เลือกอีกหรอ)"ฉันมีสิทธิ์!"(ถ้าอย่างนั้นก็รับผลจากสิ่งที่เธอทำไว้ให้ได้ก็แล้วกัน)
BAD FRIEND 62วันที่ความลับถูกเปิดโปงเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นในห้องนอนของโรสเธอก้มมองข้อความจากเดเร็กที่ยังค้างอยู่บนหน้าจอเดเร็ก: ฉันจะรออยู่ที่เดิมโรสอ่านข้อความนั้นซ้ำหลายครั้ง ก่อนจะเหลือบมองภาพถ่ายเอกสารที่เขาส่งมาให้ก่อนหน้านี้ ภายในภาพมีรายชื่อผู้จัดกิจกรรมของโรงเรียน พร้อมข้อความเขียนด้วยลายมืออยู่ด้านล่างลายมือนั้นเธอจำได้ดี เพราะคนที่เขียนมันคือคนที่เธอเคยคิดว่าจะไม่มีวันหันหลังให้เธอ โรสกำโทรศัพท์แน่น ความรู้สึกหวาดกลัวค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความโกรธที่ผ่านมาเธอยอมทำหลายอย่างเพื่อรักษาสิ่งที่ตัวเองมี ทั้งชื่อเสียง ตำแหน่ง และภาพลักษณ์ของผู้หญิงที่ใคร ๆ ก็ชื่นชม แต่ตอนนี้เดเร็กกำลังทำให้เธอรู้ว่า สำหรับเขาแล้ว เธอเป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งเท่านั้นเมื่อหมดประโยชน์ เขาก็พร้อมจะโยนเธอทิ้งโทรศัพท์สั่นอีกครั้งเดเร็ก: อย่าทำให้ฉันต้องเป็นฝ่ายไปหาเธอเองโรสหลับตาลง ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไปโรส: ฉันไม่ไปข้อความถูกส่งออกไปในเวลาไม่กี่วินาที เดเร็กโทรกลับมาทันที แต่โรสกดตัดสาย เธอรู้ดีว่าการปฏิเสธครั้งนี้อาจทำให้เขาเปิดโปงเรื่องที่เธอพยายามซ่อนมาตลอด แต่ถ้าเธอยังยอมทำต
BAD FRIEND 61วันที่เราเริ่มห่างกันเช้าวันต่อมาเซกิมาถึงโรงเรียนเร็วกว่าปกติ เธอเดินเข้ามาในอาคารเรียนพร้อมแก้วกาแฟในมือ แต่กลับไม่มีรอยยิ้มเหมือนทุกวัน เมื่อคืนเธอนอนไม่ค่อยหลับ ไม่ใช่เพราะข่าวลือที่กำลังแพร่กระจายไปทั่วโรงเรียนเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะคำพูดของคันไซยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเธอรู้ว่าเขาเป็นห่วง รู้ว่าเขาอยากปกป้องเธอ แต่เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า หากวันหนึ่งมีเรื่องที่ใหญ่กว่านี้เกิดขึ้น เขาจะเลือกบอกความจริงกับเธอ หรือจะตัดสินใจแทนเธออีกครั้ง"เซกิ!" เอเลน่าเดินเข้ามาหา เมื่อเห็นเพื่อนยืนอยู่หน้าห้องเรียนเพียงลำพัง "เธอมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่""เมื่อกี้เอง""เมื่อคืนได้นอนหรือเปล่า""นิดหน่อย" เซกิยิ้มบาง ๆ"คำว่านิดหน่อยของเธอนี่คือกี่ชั่วโมง" เอเลน่ามองหน้าเธออย่างไม่เชื่อ"อย่าถามเลย""เซกิ...""ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ" เธอพูดพร้อมยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม แต่เอเลน่ากลับจับข้อมือเธอไว้เบา ๆ"ฉันไม่ได้ถามเพราะอยากรู้ว่าเธอนอนกี่ชั่วโมง ฉันถามเพราะเป็นห่วง"เซกิชะงัก ประโยคธรรมดาที่เธอเคยได้ยินจากคันไซบ่อยครั้ง กลับทำให้เธอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมาอีกครั้ง"เธอกับคันไซทะเลาะกันหนั







