BAD FRIEND 4 | พามารู้จัก

BAD FRIEND 4

พามารู้จัก

ครืด ~

เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชั่นชื่อดังสั่น ดวงตาคมเหลือบมองบนหน้าจอมือถือที่วางหงายอยู่บนเบาะข้างกายก็เห็นเป็นแจ้งเตือนส่งคำขอติดตามบนอินตราแกรม คันไซคว้าขึ้นมาดูพอเห็นว่าเป็นเซกิเพื่อนของตนเองเขาก็ไม่รอช้าที่จะกดรับ

ปกติไม่ค่อยอยากรับฟอลใครเท่าไหร่นัก ที่ค้างอยู่ตรงส่งคำขอติดตามก็เกือบสองพันคน คันไซจะรับแค่คนที่รู้จักและเขาก็เป็นพวกที่ไม่ค่อยสนใจโซเชี่ยลสักเท่าไหร่ คันไซมองว่ามันไร้สาระ และเสียเวลาชีวิตพอสมควร

พอกดรับฟอลเซกิเรียบร้อยแล้ว ไม่นานข้อความจากกลุ่มเพื่อนก็เด้งขึ้นมา กลุ่มเพื่อนที่อยู่ไทยต่างโรงเรียน ความจริงคันไซอยากเรียนที่เดียวกันกับกลุ่มเพื่อนตนเองมากกว่า แต่ขนมผิงคนเป็นแม่นั้นอยากให้ลูกอยู่ใกล้กับเซกิเพราะเธอเป็นเด็กเรียน

ส่วนเด็กกลุ่มนั้นหน่ะเหรอ

เซเพลย์เกินกว่าจะรับไหว

แชทกลุ่ม

เคสโซ่ : คืนนี้กินเหล้ากัน

เคสโซ่ : ร้านเฮียกูเอง

เคสโซ่ : ห้าทุ่มเจอกัน

ฮาวาย : ไม่ให้กูพักตับบ้างรึไง

เคสโซ่ : ต้อนรับไอ้ไซกลับไทย

ฮาวาย : มันกลับไทยแล้วเหรอ

ฮาวาย : กูไม่เห็นรู้เรื่อง

ปอร์เช่ : ไอ้ไซกลับไทยเหรอ

แชทกลุ่มยังเด้งบนหน้าจอไม่หยุด ทุกคนในกลุ่มเพื่อนที่อยู่ไทยต่างโรงเรียนไม่มีใครรู้เลยว่าคันไซกลับมาไทยแล้ว มีแค่เคสโซ่เท่านั้นที่รู้ เพราะคันไซบอกแค่เคสโซ่คนเดียว ด้วยความที่แชทมันเด้งเจ้งเตือนไม่หยุด คันไซจึงหยิบขึ้นมาอ่านพร้อมกับมือหนึ่งที่หมุนพวงมาลัยไปด้วย

คันไซ : กลับมาแล้ว

ฮาวาย : กลับวันไหน

ฮาวาย : ไม่เห็นบอก

คันไซ : สองวันก่อน

ปอร์เช่ : สัส

ปอร์เช่ : ไม่บอกเพื่อน

ปอร์เช่ : ควย

ฮาวาย : เรียนต่อที่ไหน

คันไซ : ค่อยคุยร้าน

เคสโซ่ : ถ้ามีเพื่อนก็ลากมาด้วย

เคสโซ่ : กูเลี้ยงเอง

ปอร์เช่ : เชรดดดดด

ปอร์เช่ : เสี่ยเลี้ยงว่ะ

คันไซ : อืม

คันไซ : เดี๋ยวชวน

ตอบแชทเพียงเท่านั้นคันไซก็กดออกจากหน้าจอแชทก่อนจะวางมือถือลงที่เบาะข้างกายตนเองเช่นเดิม เขาเหยียบคันเร่งเร็วกว่าเดิม กระทั่งเวลาบนท้องถนนผ่านมานาทีแล้ว นาทีเล่าก็มาถึงที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลโรเลนโซ่

21.30 น. ที่คอนโดของเซกิ

แชท : คันไซ

เซกิ : ส่งไฟล์

เซกิ : คำตอบของการบ้านทั้งหมดอยู่ในไฟล์นี้นะ

แชทแรกในรอบหลายปี เซกิกดส่งไปพร้อมจังหวะหัวใจที่เต้นรัวก่อนจะกดออกจากแชทของคันไซแล้วเหยียดกายลุกขึ้นจากเตียงนอน เตียงนอนที่เต็มไปด้วยกองการบ้านใหญ่โต จะว่าไปมอหกการบ้านมันก็เยอะเหมือนกันนะเนี่ย เยอะจนบางวันเด็กขยันแบบเธอก็ขี้เกียจจะทำ

“เสร็จสักที” ปากเรียวบางเอ่ยออกมาก่อนจะเหยียดกายลุกขึ้นเต็มความสูง เซกิกำลังจะก้าวขาเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวเพื่อจะไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวออก แต่ยังไม่ทันก้าวขาเสียงมือถือก็มีแจ้งเตือนข้อความเด้งเข้ามาอีก

ตอนแรกก็ดูเหมือนจะไม่สนใจ แต่พอเห็นว่าเป็นใครส่งมาเท่านั้นแหละ…

มือบางรีบคว้ามือถือที่นอนกลิ้งอยู่บนเตียงขึ้นมากดอ่านทันที เปข้อความจากคันไซที่ส่งตอบกลับมาว่า

คันไซ : กินเหล้าไหม

เรียวคิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปทันควัน

เซกิ : หือออออ ?

เซกิ : หมายถึงชวนไปกินเหล้าเหรอ

คันไซ : ใช่

เซกิ : ฉันยังไม่ครบสิบแปดเลย

เซกิ : ไปไม่ได้หรอก

คันไซ : พาเข้าเอง

เซกิ : กับใครบ้างอ่ะ

คันไซ : เพื่อนอีกโรงเรียน

เซกิ : นายมีเพื่อนต่างโรงเรียนด้วยเหรอ

คันไซ : มี

คันไซ : มามั้ย

เซกิเม้มปากแน่นก่อนจะใช้ความคิดค่อนข้างมากพอสมควร จะกินเหล้ากับคันไซ หรือเธอจะอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนก่อนนอน

เอายังไงดี

เซกิ :อื้อ

เซกิ : ร้านไหน

คันไซ : (📍แชร์โลเคชั่น)

คันไซ : 22.00 เจอกัน

เซกิ : อื้อ โอเค

Read…

เซกิวางมือถือลงบนเตียงก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวหายเข้าไปอาบน้ำทำความสะอาดร่างกาย พอทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมาหยุดที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ดวงตากลมโตเหลือบมองสำรวจร่างกายตนเองตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอนึกว่าจะแต่งตัวยังไงดี ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า กวาดสายตามองหาชุดที่พอจะสวมไปได้

แต่ไม่มีชุดไหนเลยที่จะใส่ไปเที่ยวได้

มีแต่ชุดเรียบร้อยเหมือนแม่ชี

เซกิถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ เธอนึกไปนึกมาก็จำได้ว่ายูกิคนเป็นแม่เคยโล๊ะชุดสมัยเป็นสาวของตนเองให้ลูกสาวเมื่อปีที่แล้ว เซกิเอามาเก็บที่คอนโดด้วย ตอนแรกนึกว่าจะไม่มีโอกาสได้ใส่แล้ว แต่ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องหยิบมันมาใส่แล้ว นึกได้แบบนั้นก็ก้มค้นหากล่องชุดของยูกิ พอเจอก็หยิบออกมารื้อบนเตียง

ชุดเซ็กซี่ทั้งหลายถูกเทกองลงบนพื้น เซกิหยิบออกมาคลี่ออกทีละชุด ก่อนจะเลือกหยิบชุดที่สวยที่สุดออกมา มันชุดสีแดงก่ำสายเดี่ยวเอวลอย แล้วเซทท่อนล่างของมันเป็นกระโปรงที่มีซับในซ้อน สั้นเหนือครึ่งเข่าขึ้นมา ก็ค่อนข้างสั้นพอสมควร

เลือกชุดได้ก็นำมาสวมที่หน้ากระจก จัดการแต่งหน้าทำผม ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็เรียกรถไปที่ร้านทันที ใช้เวลาเดินทางไม่นานมากก็มาถึง เซกิยืนรออยู่หน้าร้านที่ได้ยินเสียงเพลงดังกระหึ่มเล็ดลอดออกมาจากด้านนอก เธอแอบใจสั่นเล็กน้อยเพราะไม่เคยมาเที่ยวผับก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาทักหาคันไซ

เซกิ : มาถึงหน้าร้านแล้ว

คันไซ : บอกว่าเป็นเพื่อนเคสโซ่

เซกิ : กับการ์ดเหรอ

คันไซ : ใช่

เซกิ : โอเค

เซกิ : ถ่ายโต๊ะมาหน่อย

คันไซ : ส่งรูปภาพ

เซกิอ่านแต่ไม่ได้ตอบกลับไป เธอบีบโทรศัพท์ในมือแน่น ไม่เคยมาสถานที่แบบนี้ และไม่คิดด้วยว่าตนเองจะทำอะไรแบบนี้ ถ้าพ่อกับแม่รู้โดนบ่นแน่ เซกิรวบรวมความกล้าทั้งหมดในการมาเที่ยวผับครั้งแรกก่อนจะเดินไปต่อแถวเข้ากับคนอื่น แค่เธอขยับตัวก็ถูกหลาย ๆ สายตาจับจ้องมองจนเกร็งไปหมดแล้ว

“เป็นเพื่อนเคสโซ่ค่ะ” ปากบางเอ่ยบอกเสียงสั่นเล็กน้อย

“เชิญครับ” การ์ดผายมือเชิญ

เซกิจึงก้าวเดินเบียดเสียดผู้คนเข้ามาข้างใน แสงสีเสียงดังกระหึ่มทั่วร้านจนหัวใจก็เต้นแรงไปตามจังหวะเพลง หญิงสาวกวาดสายตามองหาโต๊ะคันไซ แล้วเธอก็มองไปเห็นที่โต๊ะที่หรูและกว้างที่สุด ตรงนั้นมีผู้ชายสี่คนนั่งอยู่รวมถึงคันไซเองก็ด้วย…

คนตัวเล็กเดินเข้าไปหาแล้วการปรากฏตัวของเธอก็ดึงดูดสายตาของผู้ชายทั้งโต๊ะให้มองไปที่เซกิ

“เพื่อนมึงเหรอ” ปอร์เช่ถาม

“อืม เพื่อนกู”

“สวยว่ะ” เคสโซ่พูดออกมาแล้วจ้องเธอตาเป็นมัน