3 ไม่ใช่เพื่อน

สามวันต่อมา...

วันนี้ฉันเดินทางมาที่ผับของนาฟที่เป็นเพื่อนของหวาย จะเรียกว่าเพื่อนของฉันด้วยก็ได้

แต่ต้องบอกว่าเป็นเพื่อนอีกกลุ่ม

ที่มาวันนี้คือมานัดกันตกลงกันเรื่องที่จะทำบุญครบรอบวันตายของหวาย ตัวตั้งตัวตีของงานนี้ก็คือน้ำใจที่เป็นคนรักของหวาย แม้ตายจากกันแต่ก็ยังคงไม่หาใครมาแทนที่หัวใจ

ฉันรู้ว่าทั้งสองคนรักกันมากและทำไม่ดีด้วยกันมามากเช่นกัน

ฉันขอพูดในฐานะคนกลาง ไม่ใช่ในฐานะพี่สาวที่ไม่มองความผิดที่น้องชายได้ทำกับคนอื่นเอาไว้ เพราะว่าฉันรู้อยู่แล้วว่าน้องชายของฉันผิดจริง ผิดเกินยากจะให้อภัย ความเห็นของฉันมันก็ทำให้ฉันกับพ่อเพิ่มความไม่เข้าใจกันเข้าไปอีก

“สวยขึ้นเยอะเลย” นาฟพ่อหนุ่มปากหวานเอ่ยแซว เขาออกมารับฉันที่หน้าร้านน่ะ

“จะบอกว่าเมื่อก่อนไม่สวยหรือไง”

“เมื่อก่อนก็สวย ถ้าไม่สวยนาฟจะแอบรักได้ไง”

“เลิกมาปากหวานใส่เลยได้ข่าวว่ามีลูกแล้ว แถมยังได้เมียสุดที่รักกลับมาแล้วด้วย” ฉันพูดดักทางนาฟ ได้ฟังเรื่องของนาฟมาจากน้ำใจน่ะ

“กลับมาก็จริง แต่ใจแข็งชะมัด วางยาดีไหมวะแหวน”

“นาฟกำลังกัดแหวนอยู่ใช่ไหม” ฉันบึ้งตึงใส่นาฟ คนนี้แหละที่ขายยาให้ฉันได้เอาไปใส่ให้ดินกิน

“ร้อนตัวอีกแล้วไง อย่างนาฟเนี่ยนะจะกล้าแขวะแหวน นาฟไม่ใจกล้าขนาดนั้นครับ”

“อย่างนาฟไม่กล้าใครจะกล้า” นาฟเนี่ยนะจะไม่กล้า เขาบ้าดีเดือดกว่าฉันหลายเท่า มีอะไรบ้างที่นาฟไม่กล้า

“ไม่เอาละ ไม่เถียงกับแหวนดีกว่า ปะเข้าข้างในกัน” นาฟยกมือขึ้นมาคล้องที่คอของฉัน เราก็ค่อนข้างสนิทกัน แต่ไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้ไง

“ถึงแหวนจะไปอยู่ต่างประเทศมา แต่แหวนก็ไม่ได้ปล่อยตัวนะนาฟ” ฉันว่าพลางจับแขนของนาฟออก

“อ่า ขอโทษครับ” นาฟหน้าเจื่อนลง อาจจะเพราะเห็นว่าฉันจริงจังมั้ง

“แต่ว่ากอดแขนได้อยู่นะ ขอควงสักวันแล้วกัน ไม่กลัวเมียโกรธใช่มะ” ฉันคล้องแขนนาฟและซบหน้าลงที่แขนของเขา

ถือตัวเกินไปก็ไม่ดี เอาพอดิบพอดีสำหรับฉันก็แล้วกัน

“หึ ต่อให้นาฟไปเอากับคนอื่น คนดีก็ไม่สนใจหรอก แหวนก็รู้ว่าเมื่อก่อนคนดีไม่เคยรักนาฟ ตอนนี้ก็ไม่รักเหมือนกัน” พูดถึงเมียตัดพ้อขึ้นมาเชียว คนดีภรรยาของนาฟ คือคนดีคนเดียวกับที่อดีตสามีของฉันรักมากมาย เป็นผู้หญิงที่อยู่ในหัวใจดินมาตลอด

ฉันก็ไม่ได้เกลียดเธอนะ เพราะเธอไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ฉันอยู่ในจุดที่พูดกับเธอไม่ได้ เพราะฉันกลายเป็นนางมารร้ายในสายตาของดิน ฉันไม่มีสิทธิ์ยุ่งกับคนดี นั่นคือสิ่งที่ดินขีดเส้นตายไว้ ดินไม่เคยพูด แต่เขาบอกฉันผ่านดวงตาของเขา

“อะไรกัน พูดหมือนน้อยใจเมียมากเลยนะนาฟ ปกตินาฟไม่ใช่คนแบบนี้นิ”

“เจอของจริงมั้ง เลยกลัวว่าทำอะไรก็จะผิดไปหมด”

“หือ พ่อหนุ่มหัดรักน่าสงสารจริง ๆ”

“ใช่ นาฟน่าสงสารที่สุดแล้ว” พูดและโน้มศีรษะมาเอนซบที่ไหล่ของฉัน

“จ้ะ แต่ถ้านาฟอยากให้เราแนะนำนะ เราจะบอกนาฟว่าเลิกธุรกิจสีดำให้ได้ก่อน แล้วก็เลิกกะล่อนซะ” ฉันบอกพร้อมขยับตัวออกจากนาฟ คนอะไรชอบแทะเล็ม เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เอา

“หืม ถ้านาฟเลิกจริง แล้วถ้าเกิดแหวนอยากได้ยาแบบรอบก่อน นาฟก็จะหาให้แหวนไม่ได้แล้วอะดิครับ” ก็ไม่พ้นวกกลับมาแขวะฉัน

“จบ พอ แหวนไม่คุยกับนาฟละ” ฉันตัดบทจบที่ตรงนั้น นาฟหัวเราะและเปิดประตูให้ฉันเดินเข้ามาในห้องที่นัดกับเพื่อนเอาไว้

“แหวนกินเหล้าใช่มะ” น้ำใจแฟนของหวายถามเมื่อฉันนั่งลงข้างเธอ

“อ่า ใช่ ๆ แล้วทำไมมีแก้วอีกที่ ใครเปิดตัวแฟนอะ” ฉันถามเมื่อเห็นที่ว่างอีกที่ซึ่งมีแก้วเหล้าอยู่ตรงนั้นด้วย

“แหะ ๆ นาฟลืมบอกว่าไอ้ดินมาด้วย มันเสร็จงานเร็วน่ะ แหวนไม่ถือใช่ไหมครับ” เสียงอ่อนมาเชียว คนอย่างนาฟไม่ใช่ว่าลืมหรอก

จงใจหลอกฉันมากกว่า

ฉันรู้ว่ามันทำให้เพื่อนค่อนข้างลำบากใจถ้าหากว่าคนหนึ่งมา อีกคนต้องห้ามมา

เชื่อไหมว่าเมื่อก่อนเวลาที่จะรวมกลุ่มกันที ฉันกับดินเราต่างคนต่างมาทั้งที่อยู่บ้านหลังเดียว นอนห้องเดียวกัน ฉันน่ะไม่เคยได้พึ่งพาอะไรเขาสักครั้ง และเขาก็ไม่เคยเสนอตัวด้วย

สิ่งที่ฉันเกลียดมาตลอดสำหรับผู้ชายชื่อ ‘ดิน’ คนนี้คือความเฉยชา เหมือนว่าฉันไม่เคยอยู่ในสายตา

มันอาจจะเป็นเรื่องปกติของใครหลายคน แต่สำหรับฉันมันคือเรื่องที่เลวร้ายที่สุด เขาไม่เคยด่าคำหยาบ หรือทำร้ายร่างกาย แต่ทุกครั้งที่เขามองฉันคือการก่นด่าทางสายตาที่ฉันรู้สึกได้ และฉันไม่เคยคิดจะพาตัวเองไปอยู่ในจุดนั้นอีก