LOGIN“ก็เพื่อนกันทั้งนั้น เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ใช่ไหมแหวน” เสียงของเรซหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของน้องชายฝาแฝด เรซกำลังพยายามทำให้บรรยากาศดีขึ้นหลังจากที่นาฟบอกให้ฉันรู้ว่าใครบางคนนั้นมาที่นี่ด้วย
“แหวนไม่นับผู้ชายที่เคยนอนด้วยเป็นเพื่อน” ฉันพูดตรง ๆ ใครกันจะอยากเป็นเพื่อนกับคนที่ทำให้เราเจ็บ แม้ว่าความเจ็บที่ได้รับ 90% จะเป็นฉันที่วิ่งเข้าไปหาเองก็เถอะ
แต่แล้วเสียงจากด้านหลังของฉันก็ดังขึ้น เสียงที่ฉันเคยคุ้นเมื่อนานมาแล้ว ถึงเป็นคำสั้น ๆ แต่ฉันก็รู้ว่าเขาเป็นใคร
“หึ” เสียงและตัวมาพร้อมกัน เจ้าของร่างสูงเดินไปนั่งที่ว่างตรงที่ฉันทักไปก่อนหน้า ซึ่งมันอยู่ตรงข้ามกับฉัน ฉันมองเขาแค่เพียงเล็กน้อยและเบือนหน้าหนี
เชื่อเถอะว่าไอ้เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอนั้นเป็นคำสั้น ๆ แต่มันมีความหมาย
และความหมายของเขาก็คือ ‘คิดว่าฉันยังอยากจะได้เขาอยู่ไง’
“เอ่อ เรซว่าเรามาดื่มให้กับการกลับมาของแหวนกันเถอะ” ก็เป็นเรซอีกตามเคยที่พยายามปรับสถานการณ์อึมครึมนี้
“ใช่ ๆ แล้วนี่แหวนคิดออกหรือยังว่าจะทำอะไร” น้ำใจตามน้ำไปกับเรซ เพื่อนของฉันพยายามเปลี่ยนเรื่องกันสุด ๆ
“ยังไม่รู้เลย ยังตัดสินใจไม่ได้” ฉันยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ จากนั้นฉันก็นั่งกดโทรศัพท์มือถือ ในขณะที่เพื่อนเริ่มพูดคุยเรื่องครบรอบวันตายของหวาย ฉันนั่งฟังเงียบ ๆ และดื่มไปด้วย เมื่อเพื่อนตกลงทุกอย่างได้แล้วฉันจึงคิดว่าฉันไม่จำเป็นต้องทนอึดอัดอีกต่อไป อีกอย่างคือเรื่องงานครบรอบน้ำใจวางแพลนไว้หมดทุกอย่างแล้ว ฉันจึงไม่จำเป็นต้องออกความเห็นอะไรอีก น้ำใจอยากให้งานออกมาในแบบที่เธอต้องการ
“งั้นแหวนกลับนะ แล้วถ้ายังไงเดี๋ยวแหวนเข้าไปหาน้ำที่บ้าน จะไปเล่นกับน้ำทิพย์ด้วย” ฉันบอกพร้อมสะพายกระเป๋าลุกขึ้นยืน
ถึงฉันจะตัดใจ ยอมถอยออกมาจากโลกของดินแล้ว แต่ฉันก็ไม่ใช่พวกชอบฝืนทำเป็นสตองว่าโนสนโนแคร์แค่ผัวเก่า ใช้ชีวิตร่วมกันได้ เพราะสำหรับฉันนั้นอยู่ให้ห่าง และอย่ามาพูดกันจะดีที่สุด
จบคือจบ!
ไม่ยืดเยื้อ ฉันถือว่าที่ผ่านมาฉันยื้อมามากพอแล้ว
“อ้าว กลับไง” เป็นนาฟที่ถาม
“แท็กซี่ไง”
“นึกว่าขับรถมา” เรซพูด
“ไม่ได้เข้าบ้านน่ะ ไม่อยากทะเลาะกับพ่อ เหนื่อย ไปนะ”
“เฮ้ย เดี๋ยวนาฟไปส่ง”
“ไม่ต้องอะ บ้านนาฟคนละทางกับคอนโดแหวน นาฟก็รีบกลับบ้านนะ”
ฉันบอกลาเพื่อนและเดินออกจากห้องวีไอพี เดินออกมาทางด้านหลังร้าน ด้านหน้าลูกค้าเยอะ ฉันไม่ชอบเบียดกับใคร
ต่อมาฉันมายืนรอแท็กซี่หน้าร้านของนาฟ คือนาฟก็จะให้เด็กที่ร้านไปส่งฉันนะ แต่ว่าฉันปฏิเสธ ไม่อยากรบกวนเพื่อน ฉันช่วยเหลือตัวเองได้
รอไม่นานแท็กซี่ก็จอดรับฉัน
“ไปคอนโดเอส”
“ครับ เอ่อ! เพื่อนคุณเหรอครับ” คนขับแท็กซี่ถามเนื่องจากมีคนเข้ามานั่งในรถ เบาะข้างฉัน
“อะไร” ฉันหันไปถามคนข้างกาย สายตาที่มองคือ ‘ทำบ้าอะไร’
“...” การเงียบคือเรื่องปกติสำหรับผู้ชายคนนี้ไปแล้วหรือไง
“ยังไงครับคุณ” คนขับแท็กซี่ถามจี้ ฉันจ้องหน้าดินเพื่อรอคำตอบ แต่เขามองออกไปนอกกระจก ทำหูทวนลม
“ไปตามที่หนูบอกเลยค่ะลุง ส่วนเขาจะลงที่ไหนถึงตอนนั้นลุงค่อยถามเขาแล้วกันค่ะ” นี่คือการตัดปัญหาสำหรับฉัน
ก็แค่ทนหายใจภายในรถคันเดียวกันแค่ไม่นาน ไม่นานเท่าไหร่หรอก
ในขณะที่น้องสาวของดินถอยหนีพร้อมก็กดโทรศัพท์มือถือ คงไม่พ้นโทรฟ้องพี่ชายอย่างดินเพี้ยะ!“ตบนี่สำหรับความตอแหลที่แกล้งทำมาเป็นเพื่อนกับฉัน” ก่อนที่ญ่าจะฟาด ฉันก็ฟาดหน้านางไปก่อนแล้ว ใจจริงอยากจะด่านางมากกว่านี้ แต่มันฉุกละหุกจนคิดอะไรไม่ทัน“อีนี่! กล้าดียังไงมาตบกู ของเก่าไร้ค่าอย่างมึงอย่าฝันว่าดินจะรักมึง เขาเป็นของกู กูรักของกูมาตั้งนาน มึงเสือกมาปาดหน้าด้วยการวางยาเขา หน้าไม่อาย” ญ่าผลักฉันอย่างแรง และด้วยขาของฉันยังไม่หายดี ทำให้ฉันเสียหลักเซล้มจากนั้นก็เข้าทาง ญ่าเดินมาคร่อมร่างของฉัน ขาของญ่ากดทับแขนทั้งสองข้างของฉันไว้“แล้วยังไง อย่างน้อยกูกับดินก็คนเคย ๆ ส่วนมึงน่ะเคยบ้างหรือยัง เขาสนใจมึงบ้างไหมอีญ่า ไอ้ที่เรียกว่าแฟนน่ะ มึงเรียกเองคนเดียวหรือเปล่า”“หืม! ปากดีนักนะมึง วันนี้กูจะตบมึงให้หายแค้นเลยคอยดู” ญ่าใช้มือข้างหนึ่งบีบที่คอของฉันอย่างแรงจนทำฉันเกือบจะหายใจไม่ออก มืออีกข้างของนางกำลังจะง้างตบแต่ยังไม่ทันได้ตบ ร่างของญ่าที่คร่อมตัวฉันอยู่ก็กระเด็นออกจากฉัน ญ่ากระเด็นด้วยฝ่าเท้าของใครบางคนใครบางคนที่ฉันไม่นึกว่าเขาจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้“ยูเจ็บมากไหม” ทอมรีบพยุงฉัน
“ให้อยู่เป็นเพื่อนไหม” เป็นคำถามจากดิน เขาพยุงฉันเข้ามาในห้องของคอนโด เรากลับมาจากดูงานตามที่กำหนดเอาไว้ แวะหาแม่แก้ว ซึ่งแม่หยาดก็อยู่ที่นั่นด้วย แม่หยาดหน้าตาผุดผ่องขึ้นเยอะ คงเพราะร่างกายห่างกับแอลกอฮอล์เมื่อแม่ไม่ดื่ม และฉันไม่ได้ทำเรื่องขวางหูขวางตา ทำให้ฉันกับแม่ไม่มีเรื่องให้เราสองคนต้องทะเลาะกันการทานข้าวที่บ้านของแม่แก้ววันนี้จึงราบรื่นดี“ไม่เป็นไร ดินกลับไปพักผ่อนเถอะ” ขาของฉันมันไม่ได้หนักหนาแล้ว อาจจะยังไม่คล่องตัว แต่ว่าดีกว่าวันแรกที่เป็น“แน่ใจ” ดินทำหน้าเป็นห่วง“อื้ม ดินเหนื่อยกับแหวนมาหลายวันแล้ว กลับไปพักเถอะ ไหนต้องเข้าร้านอีกไม่ใช่เหรอ” ช่วงที่ดินไปดูงาน งานที่ร้านเหล้าดินไหว้วานให้ผู้จัดการเป็นหูเป็นตา ถ้ามีปัญหาใหญ่ให้ติดต่อหาดินทันที แต่ถ้าเรื่องเล็กน้อยดินอนุญาตให้ผู้จัดการตัดสินใจได้เลยเพราะงั้นแน่นอนว่าการที่ดินไม่เข้าร้านเลย บัญชีรายรับรายจ่ายไม่ได้ถูกแตะสักนิดไม่พ้นวันนี้ดินคงได้เข้าไปดูร้าน ดินรักร้านนี้มากเพราะเขาเปิดตั้งแต่สมัยเรียน“อืม ถ้ามีอะไรโทรมา”“โอเค ขับรถดี ๆ นะ” ดินเดินออกจากห้องไปหลังจากที่เราตกลงกันเรียบร้อย ฉันเอนตัวลงนอนราบกับโซฟาตัว
“มะ มีคนจ้างมาค่ะ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาคือใคร เขารู้ว่าลูกฉันป่วย เลยจ้างให้ฉันทำ ฉะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ อย่าจับฉันส่งตำรวจเลยนะคะ ฉันยังมีครอบครัวที่ต้องดูแล” เธอสารภาพทั้งน้ำตา ดูน่าสงสาร แต่สิ่งที่เธอทำมันไม่น่าให้อภัย“ส่งตัวให้ตำรวจเป็นคนดำเนินคดี จะได้สืบรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง” เป็นฉันเองที่พูดประโยคนี้ ในเมื่อทำผิดก็ต้องได้รับการลงโทษ จะมาอ้างว่ามีความจำเป็นแล้วจะเห็นชีวิตคนอื่นเป็นผักปลามันไม่ใช่ถ้าเกิดฉันช่วยดินไม่ทัน ป่านนี้คนที่ยืนร้องไห้อาจจะเป็นฉันและคนในครอบครัวของดินทำกรรมอะไรไว้ก็ต้องรับผิดชอบกันไป“ตามที่คุณแหวนบอก” ดินบอกกับหัวหน้าคนงาน ผู้หญิงที่ลงมือทำเธอร้องไห้และพูดพร่ำอ้อนวอน แต่ว่าฉันพยายามมองข้าม ไม่เอาคำพูดของเธอมาใส่ใจ แม้ว่าเธอจะพรั่งพรูเรื่องน่าสงสารก็ตามถ้าฉันมัวแต่ใจอ่อน คนบงการมันก็จะลอยนวลครั้งหน้าอาจจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกและดินอาจจะไม่โชคดีเหมือนครั้งนี้“ดินดีใจนะที่แหวนไม่ใจอ่อน” หลังจากที่ทุกคนออกไปดินก็เดินกลับมาหาฉัน“ใจอ่อนได้ไง ดินเกือบตายเลยนะ”“กลับห้องไปดูข้อเท้ากัน” ดินยกมือขึ้นมาลูบที่ศีรษะของฉันพร้อมรอยยิ้มดินอุ้มฉันขึ้นเดินออกจากสำนักงา
เกือบหนึ่งเดือนกับการค้างคืนกับดิน นอนด้วยกันก็จริง แต่ว่าเราสองคนไม่มีอะไรเกินเลยปัญหาที่ว่าคาราคาซังดินเคลียร์เกือบจะหมดแล้ว ส่วนงานที่บริษัทดินให้คุณนทีเป็นหูเป็นตาและคอยรายงานทุกวันดินเก่ง และเขาคงเหนื่อยมาก แต่เขาก็ไม่ปริปากบ่นสักนิดนอกจากดินที่อยู่ในโหมดขยันฉันก็ได้เห็นดินในอีกมุม มุมที่ฉันไม่คิดว่าจะได้เห็นและถ้าเป็นไปได้ขอไม่เห็นดีกว่า“เค ๆ ฝากแม่ด้วยนะฟอง อีกสองวันฉันก็กลับแล้ว”(อืม สบายมาก ตอนนี้แม่ก็ไม่ค่อยดื่มแล้ว กลัวแกเป็นห่วงจนไม่มีกระจิตกระใจทำงาน ถ้าไงเดี๋ยวฉันทำงานก่อนนะ)“อื้ม” ฟองวางสายฉันไปหลังจากที่เราคุยกันเรื่องแม่ของฉันนับตั้งแต่เกิดเรื่องที่พ่อมาอาละวาดหลังจากที่ฉันเดินทางมาที่นี่ ฉันก็ไหว้วานขอร้องให้ฟองไปอยู่เป็นเพื่อนแม่อยู่ได้อาทิตย์กว่าแม่ก็บอกให้ฟองไม่ต้องมาค้าง ว่างค่อยแวะเข้ามา แม่บอกว่าแม่เกรงใจฟอง และแม่จะหยุดกินเหล้า เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงและรบกวนเพื่อนตั้งแต่นั้นมาฟองจึงไป ๆ มา ๆ เยี่ยมเยียนแม่ในวันที่ฟองว่าง หรือไม่ก็เลิกกองเร็วฉันเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าแล้วเดินกลับมาหาดินที่กำลังเดินตรวจดูความเรียบร้อยของงานระหว่างที่ฉั
“แหวนให้ฟองไปอยู่เป็นเพื่อนแม่แล้ว ฟองเลิกกองจะรีบเข้าไป” แม่หยาดของแหวนเมาเหมือนทุก ๆ วัน แต่ว่าวันนี้พ่อของแหวนเข้าไปที่บ้าน ทำให้ทั้งคู่เกิดการปะทะกัน เท่าที่ฟังจากแม่บ้านที่เล่าให้แหวนฟัง ดูเหมือนพ่อของแหวนจะร้อนรนต้องการเงินและหุ้นในมือแม่ของแหวน มีการทำร้ายร่างกายกัน และทิ้งคำขู่ไว้ให้แม่หยาด“โอเคไหม”“ถ้าบอกโอเคจะเชื่อไหม”“อยากให้เชื่อก็จะเชื่อ” เวลานี้ขอยังไม่กวนเธอก็แล้วกัน เพราะเรื่องครอบครัวไม่ว่าจะเกิดกับใครก็เป็นเรื่องเซนซิทีฟกันทั้งนั้น ขนาดผมที่เป็นผู้ชายก็ยังจัดการเรื่องนี้อย่างเด็ดขาดไม่ได้แล้วนับประสาอะไรกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างแหวน“งานเป็นไงแล้ว”“วันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”“…”“ด้านหลังห้องพักของเรามีน้ำตกด้วยนะ ไปเป็นเพื่อนหน่อย” ผมไม่ถามความสมัครใจหรอกครับว่าอยากไปไหม ผมเลือกขอร้องให้เธอไปกับผมธรรมชาติบำบัดความรู้สึก บางทีมันอาจจะบรรเทาเรื่องทุกข์ในใจของแหวนได้“แหวนไม่…”“ไปเป็นเพื่อนไง” ผมพูดแทรกก่อนที่เธอจะปฏิเสธ“ของที่สั่งค่ะ” ตรงจังหวะกับมีคนงานที่ผมจ้างวานไปซื้อของให้เอามาส่งพอดีผมรับของที่สั่งมาถือไว้ในมือแล้วเอ่ยขอบคุณ คนงานจึงเดินจากไ
“กอดกับหวายยังอุ่นเหมือนเดิมเลย” อ้อ น้องชายฝาแฝด ถ้าให้เดาผมคิดว่าแหวนกำลังฝันถึงน้องชาย“…” ไม่แปลกที่จะฝันถึง หรือคิดถึงกันแม้ตายจากกันไปหลายปี เพราะสองคนนี้ผูกพันกันตั้งแต่อยู่ในท้อง“รู้ไหมว่าแหวนเหนื่อย แหวนเหงาแค่ไหน หวายใจร้าย ทิ้งแหวนไว้คนเดียว แหวนต้องพยายามเข้มแข็ง ทั้งที่ไม่อยากทำเลย ฮึก ฮึก ฮือ” แหวนเริ่มสะอื้น และกอดผมแน่นกว่าเดิมผมว่าแหวนเริ่มไม่ปกติ ผมเข้าใจที่เธอต้องพยายามหลายอย่าง เข้าใจความรู้สึกสูญเสียที่เธอพบเจอบ่อย ๆและผมไม่อยากให้เธอร้องไห้แบบนี้บ่อยนักผมขยับตัวมุดเข้ามาภายใต้ผ้าห่มเป็นจังหวะที่แหวนปล่อยกอดแล้วเอามือเช็ดน้ำตาก่อนจะร้องไห้ออกมาอีก ผมขยับให้ใบหน้าของเราอยู่ในระดับเดียวกันจากนั้นผมก็สอดแขนเข้าไปรองที่ต้นคอของเธอ ใช้มืออีกข้างเช็ดใบหน้าให้คนตัวเล็กที่กำลังสะอื้น ผมลูบที่ใบหน้าของเธอ กระทั่งปลายนิ้วมาหยุดที่กลีบปากบางผมไม่ชอบปลุกด้วยเสียงสักเท่าไหร่ด้วยสิ งั้นปลุกด้วยการจูบแบบลึกซึ้งที่สอดแทรกใบลิ้นเข้าไปในโพรงปากของเมียเก่าด้วยเลยแล้วกันไวเท่าความคิดคือร่างกายที่ปฏิบัติตามทุกอย่างที่ผมพูดไป จูบตอนเช้าแบบนี้ทั้งกระตุ้นและกระตุกอารมณ์ทางเพศได้ดี







